Τα Μετέωρα, το ελληνικό πάθος και το όνειρο

Ο πορτογάλος τεχνικός γέμισε τα στήθη όλου του κόσμου με υπερηφάνεια, με τη φράση του «όλοι πρέπει να σέβονται τους Ελληνες, γιατί εδώ γεννήθηκε η Δημοκρατία και τόσες άλλες αξίες».

Μάλιστα. Ενας ξένος που δεν παραλείπει να τονίζει «νιώθω πολύ Ελληνας» και το κάνει γιατί το πιστεύει. Οχι για τα μάτια του κόσμου. Αλλωστε, από τις πρώτες στιγμές του στην πατρίδα μας ενδιαφέρθηκε για τις συνήθειες του λαού μας. Τα ήθη και τα έθιμα. Για την ιστορία της Ελλάδας. Για την ψυχοσύνθεση του οπαδού. Ακόμη και όταν του έλεγαν για το «σουέτ σακάκι» που δεν αποχωρίζεται ποτέ (κλασικός προληπτικός και με κολλήματα) την ώρα των αγώνων, το προσπερνούσε με ένα χαμόγελο. Ή με ένα τσιγάρο, μόνιμη συντροφιά τις ώρες πριν από τους αγώνες ή και μετά. Παρέα με τον Ροτζέριο, τον συμπατριώτη και πρώτο συνεργάτη του στα μέρη μας, αρχικά στην ΑΕΚ και μετά στον ΠΑΟΚ. Ο Σάντος ποτέ δεν προδίδει τους συνεργάτες τους. Μόνο με τον Βέλιτς δεν έδεσε μέχρι το τέλος. Γνώρισε τον Μήνου νωρίς και τον κράτησε ακόμη και ως σκάουτερ των προσεχών αντιπάλων της Εθνικής. Του έχει πει τι ζητά και ο Αντώνης καταγράφει λεπτομερώς τα «θέλω» του τεχνικού. Και ενίοτε τον συνοδεύει ή τον συναντά στη Βόρεια Ελλάδα. Γιατί ο Σάντος δεν παραλείπει στον ελεύθερο χρόνο του να επισκέπτεται μέρη με αύρα ελληνική και μοναδική. Οπως τα Μετέωρα, λόγου χάρη. Ή να πηγαίνει στην εκκλησία, καθόσον δηλώνει και είναι θρήσκος. Δεν αποχωρίζεται ούτε τον μεταφραστή του. Μόνο μια σεζόν δεν δούλεψε παρέα με τον Αλέξανδρο Μανιάτογλου και του κόστισε. Τελικά, από το Μοσχάτο πήρε τον ερασιτέχνη αμυντικό της τοπικής Θύελλας στη Θεσσαλονίκη και έσμιξαν ξανά, μιλώντας (και εξηγώντας…) τη γλώσσα του ποδοσφαίρου.

Η μεγάλη διαφορά του με τον Οτο είναι πως διαμένει στην Ελλάδα και δεν νιώθει απλώς επισκέπτης. Δεν πίνει βέβαια τον καφέ του στο Πεντελικόν, όπως στην αρχή της παρουσίας του, αλλά στα νότια προάστια. Κοντά στη θάλασσα, κοντά στο ορμητήριο της Εθνικής. Και στην παρέα νιώθει πιο άνετα να μιλά ελληνικά, έστω και όχι άριστα ακόμη. Η σύζυγός του τα καταφέρνει, τον Φερνάντο τον θυμόμαστε να βγάζει χαρτί και να εκφωνεί λόγο σε κάποια προ ετών βράβευσή του. Το χειροκρότημα όμως που πέφτει όταν δοκιμάζει είναι μια αναγνώριση για την προσπάθειά του. Το αν είναι μετρ (που είναι!) στην τακτική δεν μετρά τόσο πολύ. Ούτε ότι ζητά «όλους τους παίκτες πίσω από την μπάλα, ώστε να μη δεχθούμε κόντρα». Σημασία έχει πως δίνει ταυτότητα στην ομάδα που προπονεί και έχει όραμα. Οταν ο (πρόεδρος) Πιλάβιος του τηλεφώνησε μετά το ναυάγιο της Νότιας Αφρικής, ήθελε να ξαναφέρει στην επικαιρότητα την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου. Το έκανε προσπερνώντας τις αρχές του, να προπονεί σε καθημερινή βάση ομάδα, να μυρίζει συνέχεια το γκαζόν του γηπέδου. Εστειλε την Εθνική αήττητη στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος και με το συμβόλαιο που υπέγραψε πρόσφατα έθεσε έναν ακόμη προσωπικό στόχο: να περάσει αγκαλιά με τους αγαπημένους του Ελληνες στα τελικά του Μουντιάλ. Κι αν κοντοστάθηκε προτού βάλει την τζίφρα του, ήταν γιατί ήθελε να ξεδιαλύνει μέσα του πόσο ζεστός είναι να προπονήσει πάλι μια εθνική ομάδα. Οχι για να κερδίσει παραπάνω χρήματα.

Οσο για το μεγάλο του όνειρο; Να φτιάξει ελληνική σχολή. Με παίκτες που θα έρχονται από πίσω και θα στελεχώνουν τις μεγάλες εθνικές ομάδες. Γιατί όχι; Από τον τόσο οργανωτικό πορτογάλο προπονητή όλα τα περιμένουμε. Ακόμη και να μας βάλει εμάς τους ατίθασους Ελληνες σε πρόγραμμα, ακόμη και να μας θυμίσει πόσο πρέπει να σεβόμαστε τη δική μας πατρίδα, το ωραιότερο οικόπεδο του κόσμου.