Κέρδη στο ταμείο

Λες και συστήνεται ξανά το ελληνικό ποδόσφαιρο στους ευρωπαίους εταίρους. Κάπως έτσι φαίνεται να εξελίσσεται η συμμετοχή της Εθνικής Ελλάδας στο Euro.

Και αυτό δεν είναι παράδοξο. Το 2004 το εγχώριο football έφτασε στην κορυφή και τέσσερα χρόνια αργότερα έκανε βήματα προς τα πίσω. Τώρα, η παρουσία των ποδοσφαιριστών αναγκάζει αρκετούς να ασχοληθούν ξανά με το αθλητικό «προϊόν» που βγάζει μια χώρα τόσο ταλαιπωρημένη και σχεδόν χρεοκοπημένη.

Δεν είναι μυστικό ότι οι ατζέντηδες ανά την Ευρώπη ασχολούνται ξανά με έλληνες διεθνείς. Ο Μάκος, είναι προφανές, αν αγωνιστεί κόντρα στους Γερμανούς και πάει καλά, κερδίζει πόντους. Τον Χολέμπας κάποιοι τώρα δείχνουν να τον θυμούνται. Για τον Τοροσίδη γίνεται ντόρος και οι ιστοσελίδες τον στέλνουν σε αρκετές ισχυρές ομάδες. Για τον Κυριάκο Παπαδόπουλο περιττεύει να ειπωθεί το παραμικρό. Ξέφυγε από τα στενά όρια της πατρίδας του και έτσι όπως παίζει στο τουρνουά, σε λίγο δεν θα τον χωρά και η Σάλκε! Ο Σηφάκης πήρε τη θέση του βασικού «κίπερ» και πείθει πως αξίζει μια ευκαιρία σε διεθνές επίπεδο. Αλλά και ο Τζαβέλλας ανεβάζει εκ νέου τις προσωπικές μετοχές του.

Το 2004 ήταν το πρώτο κύμα μετανάστευσης για τους έλληνες διεθνείς. Τότε, ακόμη και οι κάπως προχωρημένοι σε ηλικία ποδοσφαιριστές, έγιναν μήλον της Εριδος για τους ευρωπαίους σκάουτερ. Είναι σαφές ότι τα ταλέντα που βγάζει η Εθνική και οι νεαροί που εμπιστεύεται ο Σάντος μπορούν να σταθούν και να φέρουν τη «νέα άνοιξη».

Η καλή πορεία φέρνει κέρδη. Αρχικά στους ποδοσφαιριστές που βελτιώνουν το κασέ τους σε δύσκολες εποχές σε κάθε επίπεδο. Αφετέρου στις ομάδες, γιατί προσδοκούν να έρθουν προτάσεις προκειμένου να κάνουν πωλήσεις και να μπουν χρήματα στα άδεια ταμεία τους. Και πάνω απ’ όλα, στο όνομα του ελληνικού ποδοσφαίρου που δείχνει συνέχεια, συνέπεια και σταθερή παρουσία στη διεθνή ελίτ.