[Πρόσωπα] Ο «τσάρος» της ρωσικής ενέργειας

Στα χαρτιά ο Πρωθυπουργός Ντμίτρι Μεντβέντεφ είναι ο δεύτερος ισχυρότερος άνδρας στη ρωσική κυβέρνηση, μετά τον Πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν. Στην πραγματικότητα, δεύτερος μετά τον Πούτιν δεν είναι άλλος από τον Ιγκόρ Σετσίν. Το όνομα του αντιπροέδρου της προηγούμενης ρωσικής κυβέρνησης και ενός από τους στενότερους συμβούλους του Πούτιν είχε αναφερθεί για το υπουργείο Οικονομικών, όμως δεν θα μπορούσε να διοριστεί στο Υπουργικό Συμβούλιο του Μεντβέντεφ. Δεν γινόταν ένας υπουργός να έχει μεγαλύτερο πολιτικό βάρος από τον Πρωθυπουργό. Ετσι, την περασμένη εβδομάδα ο Σετσίν έγινε ο «τσάρος» της ενέργειας στη μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγό χώρα του κόσμου. Ανέλαβε τη διεύθυνση της Rosneft, της μεγαλύτερης πετρελαϊκής εταιρείας της Ρωσίας με ετήσια κέρδη 12 δισ. δολάρια.

Θα ασχοληθεί λοιπόν με τις επιχειρήσεις, όπως άλλωστε και οι άλλοι πιστοί φίλοι του Πούτιν: ο Γκενάντι Τιμτσένκο που έχει αναλάβει τον γίγαντα της εμπορίας πετρελαίου Gunvor, ο Γιούρι Κοβαλτσούκ που ελέγχει την τράπεζα Rossiya και μεγάλα μέσα ενημέρωσης και ο Νικολάι Σαμάλοφ, συνιδιοκτήτης της τράπεζας Rossiya.

Σύμφωνα με τους «Τάιμς της Μόσχας», πρόκειται για ένα νέο στάδιο της εξέλιξης του πολιτικού συστήματος της Ρωσίας, όπου οι μείζονες αποφάσεις δεν λαμβάνονται πλέον από την προεδρική διοίκηση, αλλά από φίλους του Πούτιν που ενδιαφέρονται μόνο για ένα πράγμα: να μοιράσουν μεταξύ τους τα σημαντικότερα περιουσιακά στοιχεία της χώρας.

Ο διορισμός αποτελεί ένα ορόσημο στην προσωπική διαδρομή του 51χρονου Σετσίν, που τον οδήγησε από τη στρατιωτική θητεία του στην Αφρική κατά τις τελευταίες ημέρες του Ψυχρού Πολέμου στο να υποστηρίζει μια συμμαχία της Rosneft με τον αμερικανικό πετρελαϊκό γίγαντα Exxon Mobil. Είναι ο κορυφαίος των «σιλοβικί», της πολιτικής παρέας που αναδύθηκε από τον κόσμο των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών. Είναι φίλος με τον Πούτιν από τότε που συναντήθηκαν για πρώτη φορά, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν ο Πούτιν ήταν ένας ανερχόμενος αστέρας της πολιτικής στην Αγία Πετρούπολη. Οταν ο Πούτιν εξελέγη πρόεδρος το 2000, διόρισε τον Σετσίν αναπληρωτή προσωπάρχη του. Ο Τύπος τον αποκάλεσε «Νταρθ Βέιντερ» για τον βαθιά παρασκηνιακό ρόλο του και εφημερίδες διαμαρτυρήθηκαν ότι κινείται τόσο πολύ στη σκιά του Πούτιν ώστε δεν έχουν καν φωτογραφίες του. Η επίσημη βιογραφία του είναι εξαιρετικά σύντομη και λίγα πράγματα είναι γνωστά για τα 28 πρώτα χρόνια της ζωής του. Το κενό αφήνει έδαφος για εικασίες σχετικά με το τι έκανε στη δεκαετία του 1980, όταν οι πρώην πορτογαλικές αποικίες στη Νότια Αφρική αποτελούσαν πεδία μάχης του Ψυχρού Πολέμου ανάμεσα στη Μόσχα και στη Δύση. Γνώστης της πορτογαλικής, ο Σετσίν εργάστηκε ως στρατιωτικός διερμηνέας στην Αγκόλα και ως διερμηνέας στη Μοζαμβίκη στο πλαίσιο ενός σκοτεινού σοβιετικού εμπορικού οργανισμού ονόματι Tekhnoexport. Λέγεται ότι προμήθευε όπλα σε φιλοκομμουνιστικούς στρατούς στην Αφρική.