[Διαστάσεις] Εναλλακτική λύση υπάρχει

Σ’ αυτή τη χώρα όπου υπάρχει έλλειμμα σοβαρότητας και πλεόνασμα συνωμοσιολογίας, οι ευρωπαϊστές που ανησυχούν και προειδοποιούν κατηγορούνται συχνά για προπαγάνδα, καταστροφολογία και προσπάθεια τρομοκράτησης του λαού. Θα δώσουμε λοιπόν σήμερα τον λόγο σε τρεις καθηγητές από μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα, που ο προβληματισμός τους και οι φόβοι τους έχουν μεγάλη ομοιότητα με τον δικό μας προβληματισμό και τους δικούς μας φόβους. Το κείμενό τους δημοσιεύτηκε χθες στην Ελ Παΐς.

«Η έξοδός μας από το ευρώ, όσο δελεαστική κι αν φαίνεται σε ορισμένους, θα ήταν πιθανότατα πολύ χειρότερη απ’ ό,τι μπορούμε να φανταστούμε. Αυτοί που ακούνε τα τραγούδια των σειρήνων μάς λένε ότι με τον τρόπο αυτό θα εξαλείφονταν ταυτόχρονα το ιδιωτικό και το δημόσιο χρέος και θα βελτιωνόταν η ανταγωνιστικότητα. Στην πραγματικότητα, την επομένη της αποχώρησης η κατάσταση θα ήταν εξαιρετικά σύνθετη. Το νέο νόμισμα θα υφίστατο μια σημαντική υποτίμηση, οι μισθοί και οι συντάξεις θα έχαναν μεγάλο μέρος της αγοραστικής τους αξίας και η τιμή όλων των εισαγόμενων προϊόντων θα απογειωνόταν. Λόγω της αύξησης του φορτίου του χρέους, επιχειρήσεις, τράπεζες και ο δημόσιος τομέας θα βρίσκονταν αντιμέτωποι με τη χρεοκοπία.

Η ελπίδα που τρέφουν όσοι ονειρεύονται αυτή τη χίμαιρα είναι ότι η χώρα θα συνερχόταν σε δύο χρόνια. Πράγματι, αργά ή γρήγορα, θα συνερχόταν. Θα είχε όμως τη φυσιογνωμία της δεκαετίας του ’50, με χαμηλά εισοδήματα, όλα από τον τουρισμό, χαμηλή παραγωγικότητα, χαμηλά κόστη και έναν βίαιο έλεγχο των μονοπωλίων της νέας κλειστής οικονομίας από τους τοπικούς πολιτικούς. Από τον έλεγχο των συναλλαγών και των εξαγωγών θα προέκυπτε, όπως στην Αργεντινή, μια νέα προνομιούχα τάξη, στενά συνδεδεμένη με την εξουσία, προϊόν κερδοσκοπίας, απάτης και επίδειξης.

Λένε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Είναι ψέμα: η εναλλακτική λύση είναι σαφής. Πρέπει καταρχήν να αλλάξουμε ριζικά τη διαπραγματευτική στρατηγική μας με την Ευρώπη. Δεν μπορεί να υπάρξει συμφωνία χωρίς αμοιβαία εμπιστοσύνη ούτε σωτηρία χωρίς συμμαχίες. Αντίθετα με την προπαγάνδα που ακούμε, η Γερμανία δεν θέλει να κυριαρχήσει στην Ευρώπη. Το πρόβλημα είναι ακριβώς το αντίθετο, ότι θέλει να την αφήσουν ήσυχη και να μην της επιβάλουν μια λύση που θα την αναγκάζει να χρηματοδοτεί αιωνίως την υπόλοιπη Ευρώπη.

Δεύτερον, πρέπει να εγκαταλείψουμε τον λαϊκισμό. Ας μην κατηγορούμε τις Βρυξέλλες γι’ αυτά που μας ζητούν να κάνουμε. Τις μεταρρυθμίσεις πρέπει να τις υπερασπιστούμε από μόνοι μας, γιατί είναι προς το συμφέρον μας η κατάσταση να είναι βιώσιμη. Πρέπει να πούμε ένα καθαρό ΝΑΙ στην Ευρώπη, τη μόνη που μας προστατεύει από την εξαθλίωση, και να δηλώσουμε ότι είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε το αναγκαίο τίμημα».

Οι υπογράφοντες μιλούν για την Ισπανία. Και είναι ο Χεσούς Φερνάντεθ-Βιγιαβέρντε, καθηγητής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια, ο Λουίς Γκαρικάνο, καθηγητής Οικονομίας και Στρατηγικής στο London School of Economics, και ο Τάνο Σάντος, καθηγητής Οικονομίας και Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.