«Μαύρισε» τον Σαρκοζί

Το πλήγμα για τον Νικολά Σαρκοζί, τον Πρόεδρο-υποψήφιο που διεκδικεί τις τελευταίες ημέρες με μανία την ακροδεξιά ψήφο, ήταν αναμενόμενο αλλά παρ’ όλα αυτά βαρύ. «Την Κυριακή 6 Μαΐου εγώ ψηφίζω λευκό και τον Ιούνιο “Μπλε Μαρίν”», διακήρυξε χθες η Μαρίν Λεπέν αρνούμενη να προσφέρει «την εμπιστοσύνη της ή μια εντολή» σε κάποιον από τους δύο μεγάλους διεκδικητές της γαλλικής προεδρίας – τους οποίους θεωρεί άλλωστε αμφότερους «λακέδες της ΕΚΤ, του ΔΝΤ και της Κομισιόν»…

Η ηγέτιδα του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου κάλεσε τους 6,5 εκατομμύρια ψηφοφόρους της στον πρώτο εκλογικό γύρο να ψηφίσουν κατά συνείδηση την ερχόμενη Κυριακή και «Μπλε Μαρίν» (λογοπαίγνιο με το όνομά της) στις κοινοβουλευτικές εκλογές του Ιουνίου, μέσω των οποίων το Εθνικό Μέτωπο ευελπιστεί να μπει στη γαλλική Εθνοσυνέλευση για πρώτη φορά μετά το 1983. Μιλούσε στην Πλατεία της Οπερας στο Παρίσι, σε μία από τις τρεις διαφορετικές συγκεντρώσεις-πορείες που πραγματοποιήθηκαν χθες στη γαλλική πρωτεύουσα, σε μια Πρωτομαγιά διαφορετική από κάθε άλλη, με τον εκλογικό πυρετό να κορυφώνεται και τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν σταθερά νικητή, με ποσοστό 53%-55%, τον Σοσιαλιστή υποψήφιο Φρανσουά Ολάντ.

Οπως κάθε χρόνο εδώ και δεκαετίες, τα συνδικάτα τίμησαν την εργατική Πρωτομαγιά με μια πορεία προς τη Βαστίλλη στην οποία συμμετείχαν οι πολιτικοί αρχηγοί των αριστερών κομμάτων. Το «παρών» έδωσαν πολλά υψηλόβαθμα στελέχη των Σοσιαλιστών, συμπεριλαμβανομένης της πρώτης γραμματέως Μαρτίν Ομπρί, αν και όχι ο Ολάντ, ο οποίος προτίμησε να μεταβεί στην πόλη Νεβέρ προκειμένου να τιμήσει τη μνήμη του Σοσιαλιστή πρώην πρωθυπουργού Πιερ Μπερεγκοβουά. Οπως κάθε χρόνο από το 1993, το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο τίμησε τη δική του «Ημέρα της Ιωάννας της Λωρραίννης». Για πρώτη φορά στην ιστορία, το UMP ή καλύτερα ο Νικολά Σαρκοζί διοργάνωσε στο Τροκαντερό αυτό που αρχικά λανσάρισε ως «γιορτή της αληθινής εργασίας», για να τη μετονομάσει στη συνέχεια, αναγνωρίζοντας την πρώτη έκφραση ως «ατυχή», «αληθινή γιορτή της εργασίας».

Ο Σαρκοζί μίλησε ακόμη μία φορά για σύνορα, μετανάστευση και πατριωτισμό• υπερασπίστηκε την οικονομική πολιτική του («Κοιτάξτε τι συμβαίνει στην Ελλάδα, στην Ισπανία. Κανένας δεν το θέλει αυτό στη Γαλλία») και κάλεσε τα συνδικάτα «να αφήσουν κάτω την κόκκινη σημαία και να υπηρετήσουν τη Γαλλία». Η κριτική του Προέδρου-υποψηφίου απευθυνόταν κυρίως στο CGT, το οποίο σπάζοντας την παράδοση της ουδετερότητας ζήτησε ψήφο υπέρ του Ολάντ στον δεύτερο γύρο. «Η Γιορτή της Εργασίας είναι η γιορτή του συνδικαλισμού και δεν μπορεί κανένας να τη στρεβλώνει», του επέστρεψε τα πυρά από τη Νεβέρ ο Ολάντ. Στον διχαστικό λόγο του Σαρκοζί ο Σοσιαλιστής υποψήφιος αντέτεινε για μία ακόμη φορά τις έννοιες της συσπείρωσης και της συμφιλίωσης. Και δήλωσε πεπεισμένος ότι, εφόσον (όπως όλα δείχνουν) εκλεγεί, οι ευρωπαίοι ηγέτες θα ακολουθήσουν «μια πολιτική ανάπτυξης». «Απέναντι στην κρίση η δική μας Ευρώπη μπορεί να είναι ο μοχλός και η λύση, εκτός αν καταδικαστεί στη λιτότητα», διακήρυξε.