[Money diary] Δώστε στην Ιρλανδία μια ανάσα για το χρέος

Ακόμα και για τα δεδομένα της Ευρώπης οι Ιρλανδοί έχουν κάθε λόγο να νιώθουν δυσαρεστημένοι. Η οικονομία βρίσκεται στον οδοστρωτήρα και το βιοτικό επίπεδο έχει υποχωρήσει απότομα. Την περασμένη εβδομάδα δημοσιεύθηκε επίσημη έρευνα, σύμφωνα με την οποία η διαφθορά στην πολιτική ζωή της Ιρλανδίας είναι «συστημική και ενδημική». Οι Ιρλανδοί έχουν δικαιολογημένα παράπονα όχι μόνο από τους κυβερνώντες τους αλλά και από την Ευρώπη καθώς η στήριξη από την Ενωση δίνεται με το σταγονόμετρο. Η Ιρλανδία είναι μια μικρή χώρα πέντε εκατομμυρίων κατοίκων, αλλά οι μικρές χώρες μπορούν να κάνουν τη μεγάλη διαφορά. Ενα «όχι» των Ιρλανδών στο επικείμενο δημοψήφισμα για το δημοσιονομικό σύμφωνο δεν θα αποτρέψει τη συνολική εφαρμογή του (δυστυχώς, διότι είναι άσχημα σχεδιασμένο), αλλά θα του αφαιρέσει πολιτική νομιμοποίηση. Τα παράπονα από το Δουβλίνο θα πρέπει να εισακουστούν πριν γίνουν απειλή για την ιρλανδική δημοκρατία αλλά και για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα εν γένει.

Το πρώτο από τα αιτήματα είναι η αναβολή της επόμενης δόσης των 3 δισ. ευρώ και ο ανασχεδιασμός της εξυπηρέτησης του σχετικού χρέους που έχει επωμισθεί η κυβέρνηση για τη διάσωση της πτωχευμένης Anglo Irish Bank και άλλων μικρότερων τραπεζών που έχουν καταρρεύσει. Η Κομισιόν δεν αποδέχεται το αίτημα καθώς σύμφωνα με τους κανονισμούς το χρέος της κυβέρνησης προς την κεντρική τράπεζα ισοδυναμεί με χρέος προς την ΕΚΤ. Οι κανόνες είναι κανόνες και δεν μπορεί να υπάρξει εξαίρεση, λένε. Οι φορολογούμενοι όμως έχουν επωμιστεί ένα χρέος για τη διάσωση των τραπεζών που αντιστοιχεί στο 20% του ΑΕΠ, ενώ έχουν μειώσει αισθητά το έλλειμμα του προϋπολογισμού χωρίς καθυστερήσεις. Αλλωστε η Ιρλανδία δεν ζητά να διαγραφεί αυτό το χρέος, παρά μόνο να παραταθεί η διάρκεια αποπληρωμής του.

Θα μπορούσαν όμως και οι Ιρλανδοί να κάνουν κάτι για την Ευρώπη, που θα ήταν και προς όφελος των ιδίων. Να αναλάβουν την εκκαθάριση του εγχώριου πολιτικού τοπίου. Δικαστικές έρευνες δείχνουν ότι η διαφθορά έχει εισχωρήσει βαθιά και η κουλτούρα της ατιμωρησίας εκτείνεται στα υψηλότερα κλιμάκια της δημόσιας διοίκησης. Τα ευρήματα αυτά δεν σοκάρουν κανέναν. Οπως έγραφαν πρόσφατα οι «Times» της Ιρλανδίας, η χώρα «έχει χρεοκοπήσει οικονομικά και ηθικά». Η αντιμετώπιση του προβλήματος είναι περισσότερο ζήτημα πολιτιστικής αλλαγής παρά νομοθεσίας. Οι Ιρλανδοί αξίζουν κάτι καλύτερο από τους πολιτικούς τους και την Ευρώπη.