Ο Μεγάλος Καναδός, o «Τιτανικός» και το «Αβαταρ»

Οσο κι αν πολλοί τον θεωρούν Αμερικανό – ως κάτοικο του Λος Αντζελες -, ο Τζέιμς Κάμερον γεννήθηκε στο Οντάριο του Καναδά το 1954 (εξ ου και η προσωνυμία του Ο Μεγάλος Καναδός – The Great Canadian) και εκεί τον μάγεψε από μικρό το σινεμά.

Στα μισά των σπουδών του (απόφοιτος Φυσικής, παρακαλώ) είχε αποφασίσει να εργαστεί σκληρά για να φτάσει στη φιλμική κορυφή. Οπως οι περισσότεροι, ξεκίνησε από το μηδέν – δηλαδή από τα κινηματογραφικά στούντιο του Ρότζερ Κόρμαν. Μην το γελάτε: από εκεί ξεκίνησαν ο Μάρτιν Σκορσέζε, ο Φράνσις Φορντ Κόπολα, ο Τζακ Νίκολσον και άπειροι άλλοι μεγάλοι του σήμερα. Σκαρώνοντας δηλαδή περιπετειούλες, θριλεράκια και… soft τσοντούλες (η περίπτωση Κόπολα!).

Ο Κάμερον σύντομα απέδειξε στον εργοδότη του (που φημιζόταν για τα… καβούρια στις τσέπες του) πως μπορούσε να στήσει ένα επιβλητικό σκηνικό από το τίποτα, όταν κατασκεύασε το απολύτως πειστικό εσωτερικό ενός διαστημικού σκάφους χρησιμοποιώντας μονάχα συσκευασίες τροφίμων από τα McDonalds της γειτονιάς!

Η ανταμοιβή του ήρθε σύντομα με την ανάθεση της σκηνοθεσίας τού «Πιράνχα νο. 2: ιπτάμενοι δολοφόνοι», «το καλύτερο σίκουελ για ιπτάμενα ψάρια-δολοφόνους που είδατε ποτέ», όπως συνήθισε να λέει, σκωπτικά, ο δημιουργός του. Ο οποίος μετά το «σχολείο» του Κόρμαν ήταν έτοιμος να αποφοιτήσει και να καταπιαστεί με μια δική του ιδέα, αυτή του πασίγνωστου «Terminator». Μόνο που κανείς δεν ήθελε να το γυρίσει! Απεγνωσμένος, σκέφτεται μέχρι και το ενδεχόμενο να πουλήσει τα δικαιώματα για… ένα δολάριο (με αντάλλαγμα τη σκηνοθεσία του), μέχρι που βρίσκει μια μικρή εταιρεία, πρόθυμη να βάλει κάποια λεφτά. Ο Σβαρτσενέγκερ παίρνει τον πρώτο ρόλο, ανεβάζοντας το μικροσκοπικό budget. Και οι ανύπαρκτες προσδοκίες της εταιρείας χτυπάνε κόκκινο: το φιλμ αγγίζει τα 80 εκατομμύρια δολάρια σε εισπράξεις έχοντας κοστίσει μόλις έξι.

Από εκεί ξεκινά η μεγάλη πορεία ενός σκηνοθέτη που δουλεύει πλέον μονάχα με υπέρογκους προϋπολογισμούς και δείχνει να οδεύει προς ένα σινεμά που, παρά τα εμπορικά φτιασίδια του («Aliens», «Αληθινά ψέματα», «Ο εξολοθρευτής 2»), παραμένει με τον τρόπο του προσωπικό: η ανάδειξη της γυναικείας ηρωικής φιγούρας, η καθαρά υπαρξιακής φύσεως γραμμή που διέπει όλες τις μεγάλες του επιτυχίες (από την «Αβυσσο» μέχρι τον «Τιτανικό» και το «Αβαταρ») και φυσικά η περιπέτεια του ίδιου του γυρίσματος. Κάθε ταινία είναι και γι’ αυτόν ένας άθλος. Και όταν το 1997 γράφει και σκηνοθετεί τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία όλων των εποχών με τον «Τιτανικό» (που υπερβαίνει το ένα δισεκατομμύριο δολάρια παγκοσμίως), περιμένει δώδεκα χρόνια για να την ξεπεράσει με το «Αβαταρ», που φτάνει το εξωφρενικό νούμερο των 2,8 δισεκατομμυρίων!

Συνεπής με το οικολογικό θέμα του, απαιτεί από την κυβέρνηση του Καναδά να βάλει φρένο στις γεωτρήσεις πετρελαίου στην Πολιτεία της Αλμπέρτα – και από την άλλη τσεπώνει ανείπωτα ποσά για να ετοιμάσει δύο σίκουελ του «Αβαταρ» που θα κυκλοφορήσουν το 2014 και το 2015 αντίστοιχα.