Θλιβερό παρελθόν, σκοτεινό μέλλον

Τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά από τη στιγμή που το οικοδόμημα του ποδοσφαίρου χτίστηκε στην άμμο, με τους ανθρώπους που δήθεν το αγαπούσαν να κλέβουν το μπετόν και τα σίδερα αφήνοντάς το έρμαιο λίγων μποφόρ. Πόσω μάλλον τώρα που ήρθε το τσουνάμι.

Η ΑΕΚ και ο Παναθηναϊκός διάβηκαν την πόρτα (ΟΥΕΦΑ) που είχε περάσει πριν από λίγο καιρό ο ΠΑΟΚ, αφού με βάση τους κανονισμούς δεν έχουν τις προϋποθέσεις να εξασφαλίσουν την πολυπόθητη αδειοδότηση.

Οταν αναφερόμαστε στις προϋποθέσεις, αυτές αφορούν την οικονομική τους θέση που είναι δεινή (απλήρωτοι παίκτες, τεράστια χρέη και ανοίγματα, άδεια ταμεία κ.λπ.).

Δεν έχουν περάσει παρά λίγοι μήνες από το περασμένο καλοκαίρι όταν εξασφάλισαν την αδειοδότηση από την ΕΠΟ, αλλά το διάστημα που ακολούθησε δεν έγινε το παραμικρό ώστε από μόνες τους οι Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρίες να βελτιώσουν τη θέση τους. Σε ό,τι αφορά τις υπερκείμενες Αρχές, αυτές σφυρίζουν αδιάφορα, αφήνουν την ΟΥΕΦΑ να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά και ασχολούνται με το αν θα έχει αρμοδιότητες ή όχι η Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού. Λες και η τελευταία τις πήρε από μόνη της. Λες και δεν είναι η αναξιοπιστία του ίδιου του ποδοσφαίρου και των θεσμών του που έκαναν επιτακτική την ανάγκη να δημιουργηθεί μια ανεξάρτητης (όσο μπορεί να είναι, στην Ελλάδα) Αρχή.

Η εικόνα των ελληνικών ομάδων δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική από τη στιγμή που έφθασαν τα 84,55 εκατ. ευρώ οι συνολικές ζημιές που κατέγραψαν το 2011 15 ΠΑΕ, όπως προέκυψε από την έρευνα της Direction Business Report. Ποσό ιλιγγιώδες σε μια εποχή που η οικονομική κρίση τείνει να φέρει τον μέσο έλληνα πολίτη στα όρια της εξαθλίωσης.

Με βάση λοιπόν τους ισολογισμούς που κατέθεσαν μέχρι τις 23 Δεκεμβρίου του περασμένου χρόνου, τα συνολικά έσοδα των 15 ΠΑΕ (εξαιρείται ο Πανιώνιος) διαμορφώθηκαν σε 176,48 εκατ. ευρώ παρουσιάζοντας μείωση της τάξης του 8,66% σε σχέση με το 2010. Τα έξοδα ήταν αυξημένα κατά 3,44% (σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο) και διαμορφώθηκαν το 2011 σε 250,28 εκατ. ευρώ.

Αν μη τι άλλο, οι αριθμοί λένε πάντα την αλήθεια. Και αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς.

Από το 1979, οπότε και έγινε επαγγελματικό το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν επιχειρήθηκε να έχει ορθολογική ανάπτυξη και να περιοριστούν τα προβλήματα (βία, αναξιοπιστία κ.λπ.) αντιγράφοντας όσα έκαναν προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες.

Παράλληλα, οι περισσότεροι πρόεδροι των ΠΑΕ δεν έκαναν – και εξακολουθούν να μην κάνουν – το παραμικρό ώστε το άθλημα να αναβαθμιστεί, να έλθει ο κόσμος στο γήπεδο και να κερδίσει με το σπαθί του τα ποσά που απαιτούνται για την επιβίωση και την ανάπτυξή του.

Κρίνοντας λοιπόν τα πράγματα εκ των υστέρων, αυτό που διαπιστώνει ο μέσος έλληνας φίλαθλος είναι ότι το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στη χώρα μας είναι γίγαντας με πήλινα πόδια. Και το αμέσως χειρότερο αφορά τους παράγοντες που το διοικούν, οι οποίοι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: οι άβουλοι και οι προσδεμένοι σε άρματα εξυπηρέτησης συμφερόντων.

Κάτω λοιπόν από αυτό το πρίσμα, το άθλημα έφθασε σε αυτή τη θλιβερή κατάσταση που βρίσκεται σήμερα.

Οι επενδυτές ο ένας μετά τον άλλο ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους. Αλλωστε, γιατί να παραμείνουν; Για να βάζουν τα ωραία τους λεφτά και οι ανεγκέφαλοι να τους βρίζουν; Ετσι αποχώρησαν ο Τσακίρης από τον Πανιώνιο, ο Παππάς από την ΑΕΚ, ο Βαρδινογιάννης από τον ΠΑΟ και αρκετοί ακόμη.

Αποτέλεσμα αυτών των αποχωρήσεων είναι πολλές ομάδες να έχουν κηρύξει στάση πληρωμών και αρκετές να συνωστίζονται στις αίθουσες των δικαστηρίων για διοικήσεις Πρωτοδικείου (τρεις ήδη έχουν, ΠΑΟΚ, ΟΦΗ, Πανιώνιος).

Παίκτες παραμένουν απλήρωτοι, προπονητές προσφεύγουν στα πειθαρχικά όργανα του ποδοσφαίρου για να πάρουν τα δεδουλευμένα, ποδοσφαιριστές ξεπουλιούνται για να μπουν χρήματα στο ταμείο.

Στη στενωπό την οποία έχει βρεθεί το ποδόσφαιρο (κομμάτι μιας χώρας που δοκιμάζεται), το φως στην άκρη δεν διακρίνεται.

Και το χειρότερο από όλα είναι πως δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι άνθρωποι για να το πάρουν από το χέρι και να το οδηγήσουν σε άλλους δρόμους.