ΕΧΕΙ ΦΑΣΗ

2 λεπτά
ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ με τον Τοροσίδη να τα χώνει στους διαιτητές για το πέναλτι που δεν του σφύριξαν, δίνει τροφή για σκέψη. Η πρώτη – ευχάριστη – διαπίστωση είναι ότι οι έλληνες ποδοσφαιριστές τηρούν την παράδοση. Πρώτον, το «γαμώ το σπίτι μου» δεν είναι μια τυχαία ύβρις, αλλά το καταστάλαγμα της εμπειρίας των παλιών που έψαχναν τρόπους να βρίζουν ατιμώρητοι. Η λέξη-κλειδί είναι το «μου». Για το δικό του σπίτι ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι γουστάρει.
ΜΑΛΙΣΤΑ, η αναζήτηση υπήρξε επίπονη καθώς προηγούμενα εγχειρήματα, όπως «τον Χριστό μου», είχαν οδηγήσει σε αποβολές. Στη λογική ότι ο Χριστός των διαιτητών δεν είναι διαφορετικός από τον Χριστό των ποδοσφαιριστών.
ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ συμπέρασμα είναι πως έχουν δίκιο όσοι φωνάζουν ότι με τους αλλοδαπούς παίκτες προκοπή δεν θα δούμε. Μπροστά από τον διαιτητή περνάνε ο Ιμπαγάσα, ο Μέλμπεργκ, ο Μέγερι, ο Μοντέστο και ο Ντιόγο, αλλά μόνο ο Τοροσίδης και ο Μανιάτης πάνε να τον μπινελικώσουν.
ΤΡΙΤΟΝ, το σκηνικό γίνεται ενώπιον των πάσης φύσεως Αρχών: διαιτητές, παρατηρητές, αστυνομικοί. Κανένας δεν ανέφερε τίποτα. Ούτε καν οι άνθρωποι των αντιπάλων. Προφανώς επειδή αυτά συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες.
ΓΙΑ ΝΑ αποδειχθεί πόσο κοντόφθαλμοι είναι οι ιδιώτες χορηγοί που αρνούνται να προβληθούν μέσω του Πρωταθλήματος και χαρίζουν αυτό το σπάνιο προνόμιο στον ΟΠΑΠ.












