Εσωσε τον θεσμό των μεταγραφών

Στην belle époque της Ελλάδας, όπου τα λεφτά έτρεχαν από τα μπατζάκια μας, ποτέ δεν ρωτούσαμε πόσο κάνει αυτό που θέλαμε να αγοράσουμε. Το μαθαίναμε στο ταμείο. Αλλά και τώρα που δεν έχουμε μία, πάλι δεν ρωτάμε. Απλώς δεν ψωνίζουμε. Ανέκαθεν οι τιμές δεν ήταν πρόβλημα. Γι’ αυτούς που έχουν πολλά και για εκείνους που δεν έχουν καθόλου, τα χρήματα παίζουν τον ίδιο μικρό ρόλο.

Πριν από μερικά χρόνια, τότε που οι έμποροι σου έπιαναν τον ποπό, τα καταστήματα ήταν ασφυκτικά γεμάτα. Αλλά ήταν η εποχή όπου οι γυναίκες, όσα παπούτσια και αν μετρούσαν στην ντουλάπα τους, είχαν απόλυτη ανάγκη από ένα ζευγάρι ακόμη. Και ο Παναθηναϊκός, αν και ήταν τίγκα στα σέντερ μπακ, έβλεπε στη βιτρίνα τον Μελίσση και έσκαγε τα 2 εκατομμύρια απαζάρευτα, λες και θα βρισκόταν άλλο κορόιδο να αγοράσει τον κούκο για αηδόνι. Σήμερα που οι έμποροι στήνουν κώλο, αν δεις άνθρωπο σε μαγαζί, ή λάθος στη διεύθυνση έκανε ή είναι ράμπο του ΣΔΟΕ. Ο δε Παναθηναϊκός δεν δίνει 2 εκατομμύρια ούτε για τον… Πικέ. Ρίχνει ένα μαντάρισμα στον Μπίαρσμιρ και βγάζει τη χρονιά. Ετσι, παρά τις μεγάλες ευκαιρίες που υπάρχουν πια, τόσο στο ποδόσφαιρο όσο και στην αγορά, η χειμερινή μεταγραφική περίοδος σημείωσε την ίδια συγκλονιστική επιτυχία με τις εκπτώσεις του Ιανουαρίου.

Πέντε ομάδες της Σούπερ Λιγκ, μεταξύ των οποίων ο Παναθηναϊκός, η ΑΕΚ και ο Αρης, δεν πήραν παίκτη ούτε για το καλό. Οχι μόνον επειδή δεν είχαν ούτε την προκαταβολή αλλά και γιατί, αν ξόδευαν για καινούργιους ποδοσφαιριστές, οι παλιοί και απλήρωτοι θα έκαναν τα αποδυτήρια… Κούγκι. Ο ΠΑΟΚ εντυπωσίασε στο παζάρι, είναι αλήθεια, αλλά στις πωλήσεις. Παραχώρησε τον Βιεϊρίνια και τον Κοντρέρας – δύο από τα ασημικά του – και πήρε δανεικό τον Νιμανί με 5 χιλιάρικα τον μήνα: όσα έδινε σε έναν μέτριο μασέρ τις καλές εποχές. Μόνο οι ομάδες που παλεύουν να αποφύγουν τον υποβιβασμό κινήθηκαν κάπως αντικαθιστώντας φτηνούς παίκτες τους με άλλους φτηνούς. Δηλαδή έσκισαν το παλιό λαχείο που δεν κέρδισε ούτε στον λήγοντα και αγόρασαν ένα άλλο, μπας και στραβωθεί η τύχη και πέσει επάνω τους.

Τον χειμαζόμενο θεσμό των μεταγραφών έσωσε πάλι ο Μαρινάκης την τελευταία στιγμή, σαν καλός νοικοκύρης που είναι. Διότι στο ποδόσφαιρο ισχύει πλέον ό,τι και στις λαϊκές: αγοράζεις στο κλείσιμο που οι τιμές πέφτουν. Με τον κίνδυνο αυτά που απέμειναν να μην είναι της προκοπής, αλλά και την παρηγοριά ότι κάποιοι άλλοι δεν έχουν να πάρουν ούτε σάπιο μήλο.

Ακόμη και αν δεν γνωρίζεις τίποτα για το νέο απόκτημα του Ολυμπιακού, τον Καζίμ Καζίμ, αν έτυχε να τον δεις στο φιλικό του περασμένου Αυγούστου με τη Γαλατά στο «Καραϊσκάκη» να κάνει τον Χολέμπας «μία χόρτα», αναρωτιέσαι πώς ένας τέτοιος παίχτουρας ξέπεσε στα μέρη μας. Γρήγορος, εκρηκτικός, δυνατός, τεχνίτης, καλός σουτέρ, θεαματικός και σε εξαιρετική ηλικία (26). Το πρώτο που σε υποψιάζει είναι το βαμμένο χιονόξανθο μαλλί του. Ωστόσο, αν δεν σου μιλήσουν για το αθέατο μέρος της κεφαλής του άνθρωποι που τον έζησαν στην Τουρκία, στην Αγγλία ή στη Γαλλία, δεν έχεις ιδέα τι μπελά μπορεί να βρήκε ο Βαλβέρδε. Ο οποίος, φαντάζομαι, είπε το «ναι» για την απόκτησή του με την ίδια πεποίθηση με την οποία ένας άντρας παντρεύεται μια πανέμορφη αλλά άτακτη γυναίκα: ότι θα τον στρώσει.

Ο τρόπος του μειλίχιου Ισπανού μπορεί να αποδειχτεί πιο αποτελεσματικός από τον τσαμπουκά που πούλησαν στον Καζίμ οι παλαιοί προπονητές του, όμως το περιβάλλον του ελληνικού πρωταθλήματος δεν προσφέρεται για κούρα πυροβολημένων. Εδώ γίνεται τούρκος ο Σπανός του Ατρόμητου που βρίζει στον πληθυντικό, θα ηρεμήσει ο Καζίμ που είναι Τούρκος βεριτάμπλ;

Σπουδαία μεταγραφή και του Ρόι Κάρολ που ήρθε να αντικαταστήσει τον Κοστάντσο. Ο οποίος σκόρπισε τη χαρά στους τεθλιμμένους Ελληνες, αλλά έφυγε χωρίς να προλάβουμε να του πούμε ένα «ευχαριστώ».