Η πικρή ιστορία του Φράνκο Κοστάντσο

Το ερώτημα αν θα δοθεί ακόμα μια ευκαιρία στον αυτοαποκαλούμενο τερματοφύλακα Φράνκο Κοστάντσο να δείξει την αξία του απαντήθηκε ξεκάθαρα: δεν θα δοθεί. Εκτός αν οι άλλοι δύο γκολκίπερ του Ολυμπιακού φάνε από το ίδιο χαλασμένο πιάτο την ημέρα του αγώνα και τους πάει σερπαντίνα!

Αν υπάρχει ένα ανώδυνο ματς στο οποίο θα μπορούσε να παίξει ο Αργεντινός, μπας και πάρει τα πάνω του χωρίς να ξεμείνουν από υπογλώσσια τα φαρμακεία του Πειραιά, αυτό ήταν το παιχνίδι Κυπέλλου με τον Πιερικό στην Κατερίνη, όμως ο Βαλβέρδε τον έκοψε και από αναπληρωματικό. Με τις ευλογίες της διοίκησης, υποθέτω, η οποία έχει έναν λόγο παραπάνω να θέλει να τον ξεφορτωθεί: τα σχεδόν 2,5 εκατομμύρια ευρώ που πρέπει να του δώσει μέσα στην επόμενη τριετία. Του δείχνει λοιπόν ότι τον θεωρεί καμένο χαρτί – και ελπίζει ότι εκείνος θα προτιμήσει να συνεχίσει την καριέρα του κάπου αλλού παρά να κατσικωθεί στο συμβόλαιό του και να γίνει ο πιο ακριβοπληρωμένος θεατής στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Το κόλπο είναι πιο παλιό και από τα ρηχά πιάτα και συνήθως πιάνει.

Για τον φουκαρά τον Κοστάντσο η κακή μέρα φάνηκε από το πρωί. Οταν, μετά τις πρώτες «φάβες» που έφαγε στητός και αγέρωχος, οι οπαδοί του Ολυμπιακού έβγαζαν ένα επιφώνημα ανακούφισης σε κάθε σουτ των αντιπάλων που έφευγε άουτ ή τον χειροκροτούσαν στις… συλλεκτικές φάσεις που επιχειρούσε έξοδο κι έπιανε την μπάλα αντί για το κεφάλι του Αβραάμ. Ή όταν η αντίπαλη ομάδα εκτελούσε κόρνερ και οι συμπαίκτες του έτρεχαν ενστικτωδώς να πάρουν θέση στη γραμμή τέρματος με τη βεβαιότητα ότι ο Φράνκο θα την κάνει πάλι την παπαριά του, οι αμυντικοί δεν του γύριζαν την μπάλα παρά μόνο σε μεγάλη απελπισία και ο Μέλμπεργκ του έριχνε ματιές απαξίωσης κάθε φορά που με τα λάθη του έδινε νέο ενδιαφέρον σε ένα «τελειωμένο» ματς.

Στην αρχή οι οπαδοί απόρησαν: «Γι’ αυτόν μας τα έκαναν τσουρέκια όλο το καλοκαίρι οι εφημερίδες, αν θα ‘ρθει ή δεν θα ‘ρθει;». Επειτα άρχισαν να γκρινιάζουν, ύστερα να σπάνε πλάκα: «Θα το ρουφήξει κι απόψε το τεμάχιο;». «Θα το φάει όρθιος ή γονατιστός;». Κι όπως οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν από τη σκληρή αντιπολίτευση αλλά από τη σάτιρα, έτσι και οι τερματοφύλακες τελειώνουν όταν ο κόσμος τούς πάρει στο ψιλό.

Πολύ περισσότερο σε ομάδες όπως ο Ολυμπιακός. Γιατί αν στη Βασιλεία, από όπου μας ήρθε ο Κοστάντσο, οι οπαδοί της μπορούσαν επί εβδομάδες να τρώνε τρίγωνα τυράκια περιμένοντας πότε θα φορμαριστεί ο τερματοφύλακάς τους, στον Ολυμπιακό η υπομονή δεν ξεπερνάει τα 180 λεπτά. Ειδικά για έναν γκολκίπερ, η μουρμούρα του κόσμου είναι ένας ανίκητος αντίπαλος.

Αυτό που συνέβη στον Κοστάντσο δεν κατάφεραν να το ξεπεράσουν πολύ σπουδαιότεροι πορτιέρο από εκείνον. Με κορυφαίο παράδειγμα τον μέγα Φαν ντε Ζάαρ που το 2001, λίγο πριν τον διώξουν με τις κλωτσιές από τη Γιουβέντους, είχε αναγκαστεί να διαψεύσει – σε συνέντευξή του – τις φήμες ότι είχε τυφλωθεί! Οπως και ο Κοστάντσο, ο Ολλανδός μάθαινε για τα ανέκδοτα που κυκλοφορούσαν γι’ αυτόν – και όσο μάθαινε τόσο πιο δύσκολο του ήταν να βρει τη χαμένη του αυτοπεποίθηση. Χρειάστηκε να φύγει μακριά από το Τορίνο για να ορθοποδήσει και να μαζέψει τίτλους μέχρι τα 40 του χρόνια.

Πάντως, επειδή τα παθήματα πρέπει να γίνονται μαθήματα, θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε ποιος έφερε τον Κοστάντσο στον Ολυμπιακό και πώς τον περιέγραφε στο scouting report με το οποίο τον πρότεινε. Αν και υποψιάζομαι ότι συνέβη ακριβώς αυτό που έγραψε προ καιρού στην «ΟΜΑΔΑ» ο Νίκος Σαργκάνης: Οταν πρόκειται να αγοράσουν τερματοφύλακα, τις ομάδες μας τις πιάνει η τσιγκουνιά τους. Αλλά και όταν πληρώνουν, αυτοί που τον διαλέγουν δεν έχουν παίξει τη θέση ούτε στο δίτερμα.