[Πρόσωπα] Ενας γιατρός για την Τυνησία

Από τον Ιανουάριο, οπότε εγκατέλειψε άρον άρον την Τυνησία αναζητώντας καταφύγιο στη Σαουδική Αραβία, ο Ζιν Ελ Αμπιντίν Μπεν Aλι ούτε έχει φανεί ούτε έχει ακουστεί. Αυτές τις μέρες, πάντως, πρέπει να βράζει από οργή. Διότι τη θέση του πίσω στην πατρίδα του, τη θέση του Προέδρου, την πήρε με την ψήφο των 153 από τα 217 μέλη της νεοσύστατης Συνταγματικής Συνέλευσης ένας από τους σφοδρότερους αντιπάλους του, από τους πρώτους που εξεγέρθηκαν εναντίον του, πολύ πριν από την Επανάσταση των Γιασεμιών.

Ο 66χρονος σήμερα Μονσέφ Μαρζούκι γεννήθηκε στην Ντουζ και μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον μαχητικό. Ο πατέρας του, πολέμιος του Χαμπίμπ Μπουργκίμπα, του πρώτου προέδρου (δικτάτορα) της Τυνησίας, αναγκάστηκε να εξοριστεί στο Μαρόκο, όπου και πέθανε. Αριστος μαθητής καθώς ήταν, ο Μαρζούκι εξασφάλισε υποτροφία για σπουδές στη Γαλλία. Στο Στρασβούργο, όπου σπούδασε γιατρός, επέλεξε ως θέμα της διατριβής του τα βασανιστήρια.

Πίσω στην Τυνησία, επέλεξε να εργαστεί στο δημόσιο σύστημα υγείας αναλαμβάνοντας παράλληλα ρόλο ακτιβιστή υπέρ των δικαιωμάτων των παιδιών και των ατόμων με αναπηρία. Εντάχθηκε στην Ενωση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αναρριχήθηκε στην κορυφή, κατόπιν την εγκατέλειψε για να ιδρύσει το – πιο σκληροπυρηνικό – Εθνικό Συμβούλιο για τις Ελευθερίες. Το 1994, θέλησε να βάλει υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές, ως αντίπαλος του Μπεν Aλι. Κατέληξε τέσσερις μήνες στη φυλακή. Το 2001, ίδρυσε το κόμμα Συνέδριο για τη Δημοκρατία, μια ετερόκλητη συμμαχία πρώην ισλαμιστών, εθνικιστών και αριστερών. Την ίδια χρονιά, καταδικάστηκε σε έναν χρόνο φυλάκιση. Η ποινή ήταν με αναστολή, αλλά ο Μαρζούκι είχε κουραστεί από τον συνεχή διωγμό στον οποίο υπόκειτο τόσο ο ίδιος όσο και η οικογένειά του. Εξορίστηκε λοιπόν στη Γαλλία.

Τρεις φορές επιχείρησε να επιστρέψει στην πατρίδα του, και τις τρεις αναγκάστηκε να γυρίσει στη Γαλλία. Μέχρι που ξέσπασε η επανάσταση και ο Μπεν Aλι ανατράπηκε. Λίγες ημέρες αργότερα, ο Μαρζούκι έτυχε στο αεροδρόμιο της Τύνιδας θριαμβευτικής υποδοχής. Ο «ντουκτούρ» εξελέγη Πρόεδρος στο πλαίσιο μιας συμφωνίας διαμοιρασμού της εξουσίας ανάμεσα στο μετριοπαθώς ισλαμικό κόμμα Ενάχντα και τους δύο μικρότερους, κοσμικούς, εταίρους του, το Ετακατόλ και το Συνέδριο για τη Δημοκρατία. Θα συγκατοικήσει στην εξουσία – για έναν χρόνο, έως ότου συνταχθεί νέο Σύνταγμα και διεξαχθούν νέες εκλογές – με έναν Πρωθυπουργό από το Ενάχντα, τον Χαμαντί Τζεμπάλι. Υπέρμαχος του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους, ο Μαρζούκι τάσσεται από καιρό υπέρ της ενσωμάτωσης των ισλαμιστών στο πολιτικό παιχνίδι. Θαυμαστής του Νέλσον Μαντέλα, αναφέρεται συχνά στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε τη συμφιλίωση, μετά την πτώση του απαρτχάιντ. Θα καταφέρει από τη θέση του προέδρου να διασφαλίσει την εθνική συνοχή, την ώρα που το χάσμα ανάμεσα στα δύο «στρατόπεδα», κοσμικούς και ισλαμιστές, διευρύνεται; Το πόστο του δεν είναι το ισχυρότερο, έρχεται έπειτα από εκείνο του πρωθυπουργού, τα περιθώρια ελιγμού του Μαρζούκι είναι περιορισμένα.