Το κυνήγι της δόξας σκοτώνει

Από τις άσχημες ειδήσεις του αθλητικού χώρου που έκανε εντύπωση και σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως είναι ο αυτοχειριασμός του ομοσπονδιακού προπονητή ποδοσφαίρου της Ουαλίας και πρώην διεθνή ποδοσφαιριστή Γκάρι Σπιντ, ο οποίος προσδέθηκε στη διελκυστίνδα που σαρκώνουν οι συμπεριφορές εκούσιας αυτοαναίρεσης.

Ποιοι «δαίμονες», κακοί σύμβουλοι θρασομανών στα τρίσβαθα καταταράσσουν τα υπαρξιακά θεμέλια και γκρεμοτσακίζουν τους λαμπερούς και στιλπνούς στην Αχερουσία;

Η οποιαδήποτε ερμηνευτική προσέγγιση του γεγονότος υπονομεύεται καταγωγικά από την απουσία εμπειρικής κατοχύρωσης και τεκμηρίωσης. Για να αποφύγουμε τους κινδύνους της σχηματοποίησης και της υπεραπλούστευσης θα αδράξουμε ως νήμα οδηγητικό τη διεθνή βιβλιογραφία. «Αλιεύουμε» και παραθέτουμε: Το 90% των αυτοχειριασθέντων υποφέρει και ταλανίζεται από μείζονες ψυχικές διαταραχές με προεξάρχουσα την κατάθλιψη. «Μα και ο αθλητισμός προκαλεί κατάθλιψη;», θα αντιτείνει έκπληκτος ο καλόγνωμος αναγνώστης. Ο μη αγωνιστικός αθλητισμός σίγουρα και αναμφίβολα όχι. Ο πρωταθλητισμός όμως; Ο πρωταθλητισμός υποχρεώνει τον αθλητή να ξεδιπλώνεται στην πορεία του χρόνου υπό διαρκή εγρήγορση και επαγρύπνηση. Να τεντώνει το «είναι» του επιδιώκοντας να δρέψει και να θηρεύσει υψηλές επιδόσεις ενίοτε μαξιμαλιστικές. Δρα σαν εξακολουθητικός δρων στρεσογόνος παράγοντας που σφυροκοπά και αναστατώνει το νευροενδοκρινικό περιβάλλον επάγοντας μεταβολές που καταπονούν και εξουθενώνουν.

Η κονίστρα είναι αμείλικτη, σχεδόν κανιβαλική. Δεν παρέχει χώρο και χρόνο για να ξαποστάσει κανείς.