ΕΧΕΙ ΦΑΣΗ

ΝΑ ΓΙΑΤΙ είναι ο βασιλιάς των σπορ: διότι σε οποιοδήποτε άλλο άθλημα, η ομάδα της οποίας ένας και μόνο παίκτης κοστίζει όσο ολόκληρος ο αντίπαλος, 99 φορές στις 100 θα τον βάλει κάτω και θα του εξηγήσει το όνειρο. Ενώ στο ποδόσφαιρο, όλο και πιο συχνά τελευταία ο Δαυίδ με τη σφεντόνα του κάνει τον Γολιάθ να βλέπει αστράκια.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ του ΑΠΟΕΛ δεν έτυχε. Πέτυχε. Και το μεγαλύτερο χαστούκι για τις ελλαδίτικες ομάδες – τουλάχιστον τις πιο εύρωστες – είναι ότι αυτή η επιτυχία στηρίχτηκε στα δικά τους αζήτητα: σε προπονητή και παίκτες που εκείνες έδιωξαν ή απέρριψαν ως άχρηστους.

ΑΛΛΑ στη… Σπιναλόγκα του ελληνικού ποδοσφαίρου, την Κύπρο, οι «άχρηστοι» έβγαλαν μάτια. Γιατί εκεί δεν τους αγόρασαν για να παίρνουν τα ματς μόνοι τους, όπως απαιτούσαμε εδώ, αλλά ως εξαρτήματα μιας μηχανής: ενός σχεδίου (του Γιοβάνοβιτς) στο οποίο ταίριαζαν τα χαρακτηριστικά τους. Ο καθένας τους δεν χρειαζόταν να κάνει τίποτα περισσότερο από τη συγκεκριμένη, απλή δουλειά που τους ζητούσε ο προπονητής για να συμπληρωθεί το παζλ. Κι έτσι ο ΑΠΟΕΛ, χωρίς… παίκτες, έγινε ομάδα.

ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ πώς θα νιώθουν τώρα στον Ολυμπιακό, για παράδειγμα, που άφησαν τον Πάρντο να φύγει και, από την άλλη, έδωσαν 800 χιλιάρικα τον χρόνο στον Κοστάντσο, τη… χαρά του over. Το έπος του ΑΠΟΕΛ είναι διδακτικό. Για όλους.