ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Το στοίχημα της ευρωζώνης

Κωνσταντίνος Α. Βαλαγιαννόπουλος

ΕΛΣΙΝΚΙ

Στον σύγχρονο κόσμο όπως αυτός διαμορφώθηκε την τελευταία δεκαετία της πλημμυρίδας του παγκόσμιου χρήματος και της επακολουθήσασας οικονομικής κρίσης, δύο κρατικές οντότητες έχουν ξεχωρίσει. Από τη μία μεριά, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχουν στον πυρήνα της λειτουργίας τους μια ανταγωνιστική οικονομία με έμφαση στην καινοτομία και την έρευνα. Ενα κατανεμημένο σύστημα διοίκησης ελέγχει τους κανόνες τήρησης του ανταγωνισμού και συντονίζεται από ένα μικρό, επιτελικό κεντρικό κράτος με σφικτή δομή και γρήγορα αντανακλαστικά. Οι πολίτες τρέχουν διαρκώς πίσω από ένα γαϊτανάκι δολαρίων παράγοντας ποιοτικότερα προϊόντα και υπηρεσίες, ενώ η κρατική μηχανή αναζητεί συνεχώς νέες μεθόδους αποτελεσματικότερου και τελειότερου μάνατζμεντ. Από την άλλη μεριά, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας με ένα συγκεντρωτικό σύστημα οικονομικού σχεδιασμού που ακολουθεί σκληρά καπιταλιστικές τακτικές. Εχοντας σαν βάση το χαμηλό κόστος εργασίας και ένα εντυπωσιακά ευνοϊκό περιβάλλον επενδύσεων, που περιλαμβάνει ώς και την εκχώρηση ζωνών αποκλειστικής οικονομικής εκμετάλλευσης, η Κίνα κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ ρυθμού μεγέθυνσης επί πολλά συναπτά έτη.

Ανάμεσα σε αυτούς τους δύο ταχείς γίγαντες που δίνουν τον ρυθμό στο παγκόσμιο οικονομικό παίγνιο και καθορίζουν τις μελλοντικές εξελίξεις για το μοίρασμα της αναπτυξιακής πίτας, βρίσκεται η ευρωζώνη: μια πλαδαρή, ακαθόριστη και ανομοιογενής οντότητα. Δεκαεπτά κράτη προσπαθούν να αποκτήσουν κοινή δημοσιονομική πολιτική και να αντιδράσουν στην κρίση με έναν εξαιρετικά αργό και αντιπαραγωγικό τρόπο. Συνεχείς και αλλεπάλληλες συνεδριάσεις χωρίς οριστική απόφαση, νομικισμοί, γραφειοκρατίες και σχολαστικισμοί, βραδείες διαβουλεύσεις και συμπεράσματα που απαιτούν επικύρωση από πολλά διαφορετικά σώματα, διαρκείς υπαναχωρήσεις και διαφοροποιήσεις στα συμφωνηθέντα, συνθέτουν ένα σκηνικό ανασφάλειας και αβεβαιότητας. Το κάθε κράτος τοποθετεί τα συμφέροντά του σε υπέρτερη θέση από το κοινό μέλλον της Ευρώπης και αδυνατεί να υποστεί θυσίες για την προαγωγή και τη στήριξη του οράματος της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Ακόμα κι αν δεν ήταν η υπερχρεωμένη η Ελλάδα των ελλειμμάτων, η ευρωζώνη θα είχε τα ίδια προβλήματα στον σκληρό κόσμο του ανταγωνισμού της Αμερικής, της Κίνας και πολλών φιλόδοξων περιφερειακών υπερδυνάμεων. Στο σκηνικό της παγκόσμιας κρίσης, η Ευρώπη είναι το πιο εύκολο θύμα ανταγωνιστών και αγορών.

Η μόνη περίπτωση για να συνεχίσει η ευρωζώνη να υπάρχει είναι η επίδειξη γενναίας κοινοτικής αλληλεγγύης σε συνδυασμό με μια σφικτή και ενοποιημένη πολιτική διεύθυνση. Να υιοθετήσει την ταχύτητα και την αποτελεσματικότητα των ανταγωνιστών της με παρούσες τις πολιτιστικές αξίες που παραδοσιακά και αποκλειστικά η Ευρώπη κατέχει.

Το έργο της Σχολής Καλών Τεχνών

Από τον πρύτανη της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Γιώργο Χαρβαλιά λάβαμε επιστολή στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρει:

Στο φύλλο της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ» της 31ης Οκτωβρίου του 2011 δημοσιεύθηκε ανυπόγραφο άρθρο με τίτλο «Διάφανα και Κρυστάλλινα», το οποίο αναφέρεται με ειρωνικά και κακεντρεχή σχόλια σε εικαστική δράση της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.

Η εικαστική δράση στην οποία γίνεται αναφορά στο δημοσίευμα είναι μέρος της Προγραμματικής Σύμβασης του ΥΠΕΚΑ με ανάθεση πιλοτικού ερευνητικού προγράμματος με θέμα «Τέχνη και Δημόσιος Χώρος, εικαστικές παρεμβάσεις με Ζωγραφική επί των τυφλών όψεων κτιρίων της Αθήνας», με φορέα υλοποίησης την ΑΣΚΤ.

Δεν πρόκειται, λοιπόν, για χρήματα που διέθεσε η ίδια η Σχολή. Η μεταφορά των βραβευμένων έργων στην πραγματική διάσταση των κτιρίων (δύο από τα οποία είναι 8ώροφες πολυκατοικίες) δεν θα μπορούσε ποτέ «να γίνει από τους φοιτητές της Σχολής υπό την επίβλεψη των σπουδαίων δασκάλων τους» όπως ισχυρίζεται και θεωρεί μάλιστα εύλογο ο συντάκτης σας, γιατί υπάρχει σοβαρός κίνδυνος ατυχήματος και μάλιστα θανατηφόρου. Την εργασία της τοιχογράφησης ανέλαβε συνεργείο – εταιρεία μετά από δημοσιοποιημένο διαγωνισμό. Η αμοιβή του συνεργείου για τις εργασίες στεγανοποίησης, βαφής, τοιχογράφησης, ενοικίασης σκαλωσιών, και ασφάλισης σε περίπτωση ατυχήματος, φθοράς ή βλάβης ανέρχονται ανά κτίριο και ανάλογα με το σχέδιο και την κλίμακα του κτιρίου από 14.000 έως 18.000 ευρώ και έτσι διαμορφώνεται για τα τρία κτίρια το συνολικό ποσό των 53.000 ευρώ, που αναφέρει ο συντάκτης σας.

Συνεχίζοντας διαπιστώνει ότι κατεβλήθη από την ΑΣΚΤ κατά τον μήνα Ιούνιο το ποσόν των 549 ευρώ «για την προμήθεια τελάρων, μουσαμά και πινέλων ζωγραφικής» στο κωδικό δαπανών «για την κάλυψη εκπαιδευτικών αναγκών των φοιτητών». Φυσικά ο συγκεκριμένος κωδικός περιλαμβάνει ετήσιες δαπάνες που ξεπερνούν τα 250.000 ευρώ ανά ακαδημαϊκό έτος. Εύχεται λοιπόν και ελπίζει ειρωνικά, με αυτά τα 549 ευρώ να βγάλουμε τη χρονιά.

Η ΑΣΚΤ είναι ανοιχτή και στην κριτική επί των πεπραγμένων της και υπό τις νόμιμες προϋποθέσεις στην κοινωνική λογοδοσία, τον οικονομικό έλεγχο και τη σκοπιμότητα και τη διαφάνεια των δαπανών της. Αλλά είναι προφανές ότι το συγκεκριμένο δημοσίευμα καταλήγει να επιτελεί αποκλειστικά το έργο της παραπληροφόρησης.

Η νέα εποχή της Ελλάδας

Στέλιος Καραμπάσης

ΣΕΡΡΕΣ

Οι αποφάσεις της διπλής Συνόδου Κορυφής του Οκτωβρίου καταδεικνύουν πολλά και σε πολλά επίπεδα. Κατ’ αρχήν, προέκυψαν ως επιβολή του οικονομικά ισχυρότερου σε έναν αγώνα διατήρησης τεράστιων εθνικών συμφερόντων. Ο γάλλος Πρόεδρος απεγνωσμένα αγωνίστηκε να φανεί συμπρωταγωνιστής των μεγάλων αποφάσεων, προσπάθεια η οποία απέδωσε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ιουλίου και που απέβλεπε στην ενδυνάμωση της υποψηφιότητάς του ενόψει των επερχόμενων προεδρικών εκλογών. Μερικούς μήνες όμως μετά ο συντονισμός Βερολίνου – Παρισιού δεν φαντάζει και τόσο συμπαγής. Κύρια επιδίωξη της Γερμανίας είναι η οικονομία της να μην επηρεαστεί άμεσα από την κρίση χρέους, ενώ η Γαλλία κοντά στον κίνδυνο υποβάθμισής της από τους οίκους αξιολόγησης λόγω του μεγάλου ανοίγματος των τραπεζών της σε ομόλογα του Νότου, είναι κατ’ ουσία σε μειονεκτικότερη θέση. Οι διαφορές στην οικονομική κατάσταση των δύο χωρών ήταν ο κρίσιμος παράγοντας που σημάδεψε το στάδιο των διαπραγματεύσεων και που επηρέασε το περιεχόμενο των αποφάσεων κατόπιν.

Οι αποφάσεις του Οκτωβρίου όπως και αυτές της 21ης Ιουλίου περιέχουν ασάφειες, κενά, γκρίζες ζώνες. Συνθέτουν ένα γενικό πολιτικό πλαίσιο το οποίο, αν και δεσμευτικό, πρέπει να εξειδικευθεί στις λεπτομέρειές του, οι οποίες θα καθορίσουν σε σημαντικό βαθμό την επιτυχία του ή μη. Αυτό όμως απαιτεί αρκετό χρόνο, που στην περίπτωση της χώρας μας θα είναι κρίσιμος. Η πορεία υλοποίησής τους θα είναι μακρά και τα όποια αποτελέσματα θα κριθούν στο τέλος.

Εν μέσω όλων αυτών, η συμφωνία έχει ήδη σημαδέψει την πορεία της χώρας. Η πτώχευση του ελληνικού κράτους δεν κατορθώθηκε να αποτραπεί. Το «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν…» δεν ακούστηκε από τα χείλη του Πρωθυπουργού στις θριαμβολογίες του μετά τη λήξη της τελευταίας συνόδου, ούτε και αναμενόταν. Στην ουσία όμως αυτό περιέγραφε διακηρύττοντας ότι έχει ελαφρύνει τα βάρη του ελληνικού λαού μειώνοντας το χρέος κατά 50%.

Βρισκόμαστε όμως ήδη μπροστά σε μια νέα εποχή για την Ελλάδα και την Ευρώπη συνολικότερα. Η δημιουργία του ευρώ ήταν το αποτέλεσμα ενός οράματος που κυριάρχησε μεταπολεμικά για μια ενωμένη Ευρώπη ευημερίας, ειρήνης, αλληλεγγύης. Παρ’ όλ’ αυτά, η εικόνα των ισότιμων και αλληλέγγυων εταίρων έχει εδώ και καιρό διαλυθεί. Η Ελλάδα αποτελεί κατ’ ουσία θλιβερή υποσημείωση δευτερεύουσας σημασίας. Δακτυλοδεικτούμενη ως το παράδειγμα προς αποφυγή.