Δεν έτρεχα μόνος

Μοιάζει να επιδιώκεις τη μοναξιά όταν φοράς τα αθλητικά και χάνεσαι στην άσφαλτο. Αν δεν έχεις ταίρι στα χιλιόμετρα που είσαι εκεί, για ώρες, παρέα με την ανάσα και τις σκέψεις σου. Πρέπει να τα ‘χεις καλά μ’ αυτές. Να μην αφήσεις την κόπωση να τις δηλητηριάσει και να διακόψει την προσπάθειά σου. Φοβίζει αρκετούς αυτή η μοναξιά. Η απουσία, η σιωπή, η μονοτονία της επανάληψης.

Χτες όμως δεν ήμουν μόνος. Δεν έτρεχα από κάτι, αλλά προς κάτι. Σε αυτούς που με περίμεναν στη διαδρομή. Παρά το κρύο και τη βροχή οι δικοί μου άνθρωποι ήταν εκεί. Στασίδι και αναμονή για ώρες μόνο για μια ευχή, μια φωτογραφία, ένα χαμόγελο. Ή για να τρέξουν λίγο πλάι μου. Οπως ο Γιώργος, στο 35ο χιλιόμετρο. «Πάλεψέ το φίλε, πας καλά! Δεν θα σου το συγχωρήσω αν εγκαταλείψεις!» μου ‘πε λαχανιασμένος πριν λουφάξει και πάλι σε μια γωνιά να περιμένει άλλους να ‘ρθουν. Αυτούς είχα στο μυαλό μου. Τους φίλους και την οικογένειά μου.

Οι γονείς μου, ο Αγγελος, ο Ενρι, ο Γιώργος, η Αλεξία, η Λία ήταν εκεί για να με υποδεχτούν. Χτες δεν έτρεξα μόνο για τη θέση ή την επίδοση. Ετρεξα και για την αντάμωση.

*14ος στη γενική κατάταξη

και 6ος Πανελλαδικά