Προορισμός το Μέγαρο των Ηλυσίων

«Πρέπει να θυμάται κανείς από πού έρχεται και να έχει την αίσθηση της διαδρομής». Είναι 5 Οκτωβρίου, λίγες ώρες πριν από το τρίτο τηλεοπτικό ντιμπέιτ μεταξύ των έξι υποψηφίων για το σοσιαλιστικό χρίσμα, και ο Φρανσουά Ολάντ επιστρέφει από το Μπουά-Γκιγιόμ, ένα προάστιο της Ρουέν για το οποίο τρέφει «ιδιαίτερη τρυφερότητα». Λογικό: εκεί γεννήθηκε στις 12 Αυγούστου του 1954, εκεί άρχισε το σχολείο, στους Καθολικούς Αδελφούς.

«Μετά τη συνάντηση με τους δημοσιογράφους, σκέφτηκα: “Πρέπει να δω το σπίτι όπου πέρασα τα παιδικά μου χρόνια”», αφηγείται στη «Liberation» ο νικητής πλέον των προκριματικών εκλογών, που θα λάβει και επισήμως σήμερα στο Παρίσι το χρίσμα του Σοσιαλιστή υποψηφίου στις προεδρικές εκλογές του 2012. «Στάθηκα τυχερός, ο σημερινός ένοικος με άφησε να μπω». Ο περιβάλλων χώρος έχει αλλάξει τελείως. «Υπήρχαν αχυρώνες, αγελάδες και άλογα. Δεν έχει απομείνει τίποτα». Ούτε το χωράφι όπου ο Φρανσουά έπαιζε ποδόσφαιρο με τον αδελφό του Φιλίπ, δύο χρόνια μεγαλύτερό του, ούτε το πειραματικό κοτέτσι που είχε κατασκευάσει ο πατέρας του.

ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ. Στο εσωτερικό του σπιτιού, όμως, οι τοίχοι αλλάζουν πιο αργά. Τα όσα ένιωσε, στα 57 του, εκείνη τη μέρα ο Φρανσουά Ολάντ, τα κρατά για τον εαυτό του – αναμνήσεις. Εικόνες της μητέρας του, Νικόλ, κοινωνικής λειτουργού, γυναίκας εξωστρεφούς και εκδηλωτικής, που τον λάτρευε. Του πατέρα του, Ζoρζ, γιατρού ΩΡΛ, ανθρώπου αυταρχικού, που επέβαλλε στα δυο αγόρια – σύμφωνα με τον βιογράφο τού Ολάντ, Σερζ Ραφί – «διαταγές στρατιωτικές, ακατανόητες». Δυο φορές, το 1959 και το 1964, ο Ζορζ Ολάντ είναι υποψήφιος στις δημοτικές εκλογές της Ρουέν με ακροδεξιό ψηφοδέλτιο. Αργότερα δηλώνει πεπεισμένος πως ο Μάης του ’68 είναι το πρελούδιο μιας σοβιετικής εισβολής. Πουλάει λοιπόν τα πάντα και μετακομίζει την οικογένεια στο Νεγί-σιρ-Σεν. Ασχολείται πλέον με τα ακίνητα. Και απομακρύνεται. Μέχρι που εγκαταλείπει την οικογενειακή οικία, πετώντας τα αυτοκινητάκια του Φρανσουά και τους δίσκους τζαζ του αδελφού του. Το τέλος της αθωότητας. Η μητέρα, όμως, είναι μια άλλη ιστορία. Χειμώνα του 1965, ο Φρανσουά Ολάντ τη βλέπει να παρακολουθεί με προσοχή στη μαυρόασπρη τηλεόραση τον Φρανσουά Μιτεράν, υποψήφιο τότε για την προεδρία έναντι του Ντε Γκολ. Στο σχολείο, ο μικρός Φρανσουά φλερτάρει με τον κομμουνισμό. Στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών φλερτάρει την ανιψιά ενός βουλευτή των Σοσιαλιστών, και κάπως έτσι, γεννιέται ο έρωτας για το κόμμα.

Η «ΜΙΣ ΠΑΓΑΚΙ». Τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ θα τη γνωρίσει στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης – αρχικά οι φίλοι του της κολλούν το παρατσούκλι «Μις Παγάκι». Κατόπιν ο πάγος λειώνει. Θα μπουν και οι δυο στα Ηλύσια Πεδία μετά την ιστορική νίκη του Μιτεράν το 1981, ως ανεπίσημοι σύμβουλοι του Ζακ Αταλί. Ο Ολάντ δεν θα υπουργοποιηθεί ποτέ – ο Μιτεράν προτίμησε να υπουργοποιήσει τη Σεγκολέν και δεν ήθελε να έχει «και τον σύζυγο και τη σύζυγο» (παρ’ ότι το ζευγάρι δεν παντρεύτηκε ποτέ) στην ίδια κυβέρνηση. Χρόνια αργότερα, το 1997, όταν ο Λιονέλ Ζοσπέν ανέλαβε Πρωθυπουργός, ο «έμπιστος» Ολάντ θα μείνει να κάνει ασκήσεις ισορροπιστή πίσω στο κόμμα.

Εντεκα χρόνια παρέμεινε ο Φρανσουά Ολάντ πρώτος γραμματέας των Σοσιαλιστών. Προέτασσε πάντα τη «σύνθεση», τον «συμβιβασμό», κι έτσι παρέμεινε θαμπός, το ίδιο και το κόμμα.

Η μεταμόρφωσή του σε προεδρικό υποψήφιο άρχισε αφότου εγκατέλειψε την ηγεσία του. Εχασε κιλά, φόρεσε γυαλιά χωρίς σκελετό, έβαλε όρια στο χιούμορ του για να ξεφύγει από την καρικατούρα τού «κυρίου πλακίτσα» – ο ίδιος δηλώνει πως «έχω προετοιμαστεί∙ προετοιμάζομαι από καιρό, σωματικά, διανοητικά και πολιτικά». «Η προσωπικότητά του, η ευαισθησία του, παραμένουν απαράλλακτες», λέει παλιός του φίλος. «Σε μια διαδρομή όμως, υπάρχουν πράγματα που αλλάζουν τον άνθρωπο. Ο Φρανσουά απεχθάνεται να δυσαρεστεί. Ξέρει όμως πια πως όταν φτάσεις σε ένα επίπεδο, το ερώτημα αυτό δεν τίθεται καν. Πρέπει να κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις. Και ως προς αυτό, έχει αλλάξει».