Η ανώμαλη προσγείωση και το κοινό κόστος

Είναι κοινό μυστικό ότι και ο ίδιος ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης φάνηκε να παγιδεύεται στην ιδέα ότι «η κρίση δεν είναι θέμα οικονομολόγων, είναι θέμα πολιτικών» και πως ο ίδιος, ως κατεξοχήν πολιτικό ον, θα μπορούσε να τα καταφέρει καλύτερα από τον προκάτοχό του, που λειτουργούσε στενά τεχνοκρατικά.

Η απότομη προσγείωση ήρθε στην πρώτη συμμετοχή του στο Eurogroup του Ιουνίου. Τα χαμόγελα μπροστά στις κάμερες έδωσαν τη θέση τους στη σκληρή κριτική για τη μη τήρηση των υπεσχημένων όταν έκλεισαν οι πόρτες. Ο Ευ. Βενιζέλος γύρισε από τις Βρυξέλλες τρομαγμένος. Οσο περνούσαν οι εβδομάδες ο τρόμος διογκωνόταν, μέχρι που φτάσαμε στη ρήξη στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα και το Eurogroup της περασμένης εβδομάδας στο Βρότσλαβ, από το οποίο επέστρεψε πανικόβλητος. Πριν καν επιστρέψει στην Αθήνα, επικοινώνησε με τον Πρωθυπουργό και του ζήτησε να διακόψει το ταξίδι του στις ΗΠΑ και να επιστρέψει στην Ελλάδα. Η κατάσταση που του περιέγραψε ήταν εφιαλτική. Η συνέχεια είναι γνωστή. Συσκέψεις, αποφάσεις, μέτρα, πολύωρες διαπραγματεύσεις με την τρόικα, συγκρούσεις στη Βουλή και λεκτικές ακροβασίες – όχι συνηθισμένο φαινόμενο για έναν άριστο χειριστή του λόγου, όπως εκείνος. Στην «κούραση» το αποδίδουν εκείνοι που τον ξέρουν. Στον «πανικό» του γιατί «τα είδε όλα» στις επαφές του με τους ευρωπαίους ηγέτες υποστηρίζουν άλλοι. Η ουσία είναι ότι ο Ευ. Βενιζέλος βρίσκεται πια μπροστά στην πιο μεγάλη πρόκληση της καριέρας του στην πολιτική: τα βγάζει πέρα με την κρίση, και ουσιαστικά αναδεικνύεται σε «ήρωα του έθνους», ή μπαίνουμε σε περιπέτειες και τελειώνει και εκείνος οριστικά από την πολιτική. Μέλος της κυβέρνησης, που μιλάει συχνά μαζί του, αναφέρει ότι «ξέρει καλά τι του συμβαίνει, ότι από τη διαχείριση της κρίσης κρέμεται και το πολιτικό του μέλλον Αλλά το βλέπει πια ως πατριωτικό καθήκον και δεν τον ενδιαφέρει η προσωπική του τύχη, μόνο το πώς θα σωθεί η χώρα».

Αυτό είναι ίσως και το πιο ισχυρό στοιχείο που τον ενώνει με τον Γιώργο Παπανδρέου: ακριβώς η αδιαφορία για το προσωπικό κόστος που έχει η διαχείριση της κρίσης. Κατά τον συνομιλητή των «ΝΕΩΝ» «η κρίση τους έφερε πολύ κοντά» και «έχει εξαλειφθεί η καχυποψία που υπήρχε μεταξύ τους».

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ. Με τα δεδομένα, αλλά και τις πληροφορίες, να υποστηρίζουν ότι πράγματι κάπως έτσι είναι τα πράγματα, το ερώτημα είναι πια αν αυτή η στενή σχέση Παπανδρέου – Βενιζέλου μπορεί να πάει και παραπέρα. Σε μια συμφωνία, για παράδειγμα, κατά το πρότυπο της συμφωνίας Σημίτη – Παπανδρέου του 2004 για το δαχτυλίδι της διαδοχής. Οσοι γνωρίζουν πάντως τον κ. Παπανδρέου λένε χαριτολογώντας ότι δεν χαρίζει δακτυλίδια…