«Για έναν μήνα περιμέναμε τον Γιάννη να γυρίσει σπίτι»

πρωί Τρίτης 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Η Ανθούλα Κατσιματίδη ξύπνησε από ένα τηλεφώνημα. Στην άλλη άκρη της γραμμής, μια οικεία φωνή από την Ελλάδα τη ρωτούσε επίμονα αν ήταν ασφαλής. Θυμάται ότι σηκώθηκε από το κρεβάτι και άνοιξε απορημένη την τηλεόραση. Στην οθόνη της, οι πρώτες εικόνες της συντριβής των δύο αεροπλάνων στα κτίρια των Δίδυμων Πύργων. Δευτερόλεπτα αργότερα, το τηλέφωνό της χτύπησε ξανά. Ο μεγάλος της αδελφός, Γιώργος της έλεγε πως ο δεύτερος αδελφός της οικογένειας – ο Γιάννης – βρισκόταν ήδη στο γραφείο.

Η Ανθούλα Κατσιματίδη είναι μια από τους συγγενείς των 1.402 ανθρώπων, που έχασαν τη ζωή τους παγιδευμένα στον Βόρειο Πύργο, που χτυπήθηκε πρώτος από το αεροπλάνο της American Airlines 46 λεπτά μετά τις 8 το πρωί. Περίπου 614 άνθρωποι παγιδεύτηκαν στον Νότιο Πύργο.

Ο 31χρονος Γιάννης Κατσιματίδης εργαζόταν τα τελευταία πέντε χρόνια ως χρηματιστής στην εταιρεία Κάντορ Φιτζέραλντ. Τα γραφεία της βρίσκονταν στον 104ο όροφο του Βόρειου Πύργου, περίπου είκοσι ορόφους πάνω από το σημείο που χτύπησε το αεροπλάνο. Είχε παγιδευτεί. «Εκείνη την ημέρα η εταιρεία έχασε 658 άτομα. Πιθανότατα, ο καπνός από τη σύγκρουση να έφτασε σύντομα στα γραφεία. Ισως, πέθαναν από ασφυξία», εκτιμά η κ. Κατσιματίδη.

«ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ». Την ημέρα των επιθέσεων, ο Γιάννης είχε ξεχάσει το κινητό του τηλέφωνο στο σπίτι. Οι προσπάθειες των δικών του να τον εντοπίσουν στο γραφείο απέβησαν άκαρπες. Λίγο πριν από τις δέκα το πρωί παρακολουθούσε από την τηλεόραση τον Νότιο Πύργο να καταρρέει. «Ηταν συγκλονιστικό! Εκλαψα για την πόλη μου, τη χώρα μου, για τους ανθρώπους που χάνονταν. Στο μυαλό μου επαναλάμβανα: “Αυτό δεν συμβαίνει, αυτό δεν συμβαίνει”. Η μητέρα μου παρέμεινε στην κουζίνα. Δεν τολμούσε να κοιτάξει», λέει.

Από τις πρώτες ώρες, η ίδια μαζί με φίλους και συγγενείς οργάνωσε επιχείρηση αναζήτησής του. Μια ομάδα θα έκανε βάρδιες οδηγώντας στο κέντρο του Μανχάταν.

Δεν θυμάται πόσες φορές βρέθηκε στο Σημείο Μηδέν εκείνη την εβδομάδα: «Εβλεπες και μύριζες τον καπνό από μακριά. Μπαίνοντας στο Μανχάταν, εισερχόσουν σε ένα σύννεφο σκόνης. Ηταν σκοτεινά. Ενιωθα παράξενα. Οι δρόμοι είχαν ντυθεί με μηνύματα ελπίδας και πατριωτισμού σε διαφορετικές γλώσσες». Θυμάται πως άγνωστοι της έδιναν θάρρος. Κρατώντας μια αφίσα, μίλησε σε δεκάδες τηλεοπτικά συνεργεία. «Υπήρχαν σημεία κατά μήκος των δρόμων, όπου τα πρόσωπα των αγνοουμένων ήταν το μόνο που έβλεπες. Σε κάθε στύλο, σε κάθε τοίχο, σε κάθε πεζοδρόμιο. Ολοι έψαχναν τους δικούς τους, είχαν τις ίδιες ερωτήσεις με εμάς. Κανείς δεν είχε απαντήσεις».

ΕΛΠΙΔΕΣ. Η οικογένεια δεν σταμάτησε να ελπίζει στην επιστροφή του Γιάννη. «Ελπίζαμε, γνωρίζοντας πως δεν υπήρχε ελπίδα. Σκεφτόμασταν πως ο Γιάννης θα έφτανε σπίτι περπατώντας. Οι γονείς μου τον περίμεναν να επιστρέψει για έναν μήνα», λέει. Εξω από το σπίτι της οικογένειας στην Αστόρια σχηματιζόταν μια ουρά από συγγενείς και φίλους.

Η τελευταία επικοινωνία της με τον Γιάννη ήταν το βράδυ της προηγούμενης ημέρας. Το μνημόσυνό του – αντί κηδείας – έγινε τον Οκτώβριο στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στην Αστόρια. «Δεν θάψαμε τίποτα. Δεν μάθαμε τίποτα. Δεν πήραμε τίποτα. Ερωτήσεις όπως με ποιον ήταν, τι έκανε, πώς πέθανε θα μείνουν αναπάντητες».

«ΖΩ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ». Σήμερα τη ρωτούν αν νιώθει καλύτερα ύστερα από 10 χρόνια. «Οχι. Ζω με τον πόνο. Είναι σαν να συνέβη χτες», τους απαντά. Δεν πιστεύει στη φράση-στερεότυπο πως «όλα συμβαίνουν για κάποιον λόγο». Πιστεύει, όμως, ότι ακόμα και τα άσχημα γεγονότα είναι δυνατόν να εμπνεύσουν.