«Οι συνάδελφοί μου έβλεπαν ανθρώπους να πηδούν στο κενό»

«Την 11η Σεπτεμβρίου ήταν σαν να σταμάτησε η ζωή μου για μια εβδομάδα. Μου πήρε έναν χρόνο – ίσως και παραπάνω – για να δω τα πράγματα όπως πριν», λέει ο 48χρονος Νίκος Καμπούρογλου. Βρισκόταν στο διαμέρισμά του όταν η πτήση της United Airlines χτύπησε τον Νότιο Πύργο. Το γραφείο του βρισκόταν στον 51ο όροφο του ίδιου κτιρίου. Ετοιμαζόταν για μια ακόμη ημέρα στη δουλειά, ως προϊστάμενος στο τμήμα τεχνολογίας της εταιρείας λογισμικού Bridge Information.

«Ενας φίλος που οδηγούσε παραλιακά από το Νιου Τζέρσι στη Νέα Υόρκη μου είπε πως είδε καπνό να βγαίνει από τον Βόρειο Πύργο. Πίστεψα ότι έχει πέσει κάποιο μικρό αεροπλάνο. Αλλωστε, φωτιές και καταστροφές συμβαίνουν συχνά», αναφέρει. Ανοιξε την τηλεόραση και επικοινώνησε αμέσως με τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας και τους συναδέλφους του.

Το δικό του ωράριο ξεκινούσε στις 10 το πρωί. Ωστόσο, θεωρεί τύχη το γεγονός ότι εκείνη την ημέρα δεν του ζητήθηκε να βρεθεί νωρίτερα στη δουλειά. Δύο από τους τέσσερις υφισταμένους του βρίσκονταν εκεί. «Ηταν τυχεροί. Την ώρα που χτύπησε το πρώτο αεροπλάνο, είχαν βγει για να αγοράσουν πρωινό», αναφέρει.

Συνάδελφοί του που εγκατέλειπαν τα γραφεία τους τού περιέγραφαν πως υπάλληλοι από το πρώτο κτίριο πηδούσαν από τα παράθυρα. «Οι συνεργάτες μου δεν μπορούσαν να το αντέξουν ψυχολογικά και αποφάσισαν να φύγουν. Δεν πιστεύω ότι θα μπορέσουν να το ξεπεράσουν ποτέ», λέει. Την ώρα του δεύτερου χτυπήματος, οι συνεργάτες του είχαν ήδη κατέβει με τα πόδια στο επίπεδο του έκτου ορόφου. «Επεσαν στο έδαφος από το τράνταγμα. Υστερα, κατέβηκαν στο υπόγειο και βγήκαν στον δρόμο».

Εκείνη την ημέρα θυμάται πως βρισκόταν σχεδόν σε 24ωρη βάση στο τηλέφωνο, συντονίζοντας υποθέσεις του γραφείου του. Κρατά ακόμα τις κάρτες εισόδου-εξόδου και τα κλειδιά ως ενθύμια. Παρατηρεί πως δέκα χρόνια αργότερα ότι έχει αυξηθεί η αστυνόμευση. «Σήμερα, είναι σαν να χάσαμε τον πόλεμο και να κέρδισαν οι τρομοκράτες. Είμαστε όλοι ύποπτοι», αναφέρει.