Ο Μέσι, ο Πελέ και ο Μέγας Ναπολέων

Την ανία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ως όπλο της μια νέα δίαιτα, υποστηρίζουν αμερικανοί επιστήμονες, με στόχο να μας κοπεί η όρεξη. Τι σημαίνει αυτό; Κάθε μέρα θα κάθεσαι μπροστά σε ένα πλούσιο τραπέζι και θα απολαμβάνεις το ίδιο φαγητό. Αστακούς, κολοχτύπες, χαβιάρι μαύρο ή πορτοκαλί (brick για τους γνώστες), με άλλα λόγια θα τρως ό,τι λαχταράς, αλλά το ίδιο κάθε μέρα. Πόσο θα αντέξεις; Μια βδομάδα, δύο; Στο τέλος θα αρχίσεις να χάνεις βάρος και το αποτέλεσμα: θα βλέπεις αστακό και θα κάνεις εμετό…

Αυτό πάει να γίνει και με το ποδόσφαιρο.

Σαν πρωτογνωρίσαμε τη νέα Μπαρτσελόνα γοητευτήκαμε. Ηταν σαν να πλαγιάζαμε για πρώτη φορά με μια γυναίκα που ώς τότε το σώμα της μονάχα το είχαμε φανταστεί. Κάτι διαφορετικό, μα ολότελα ανώτερο από την προσδοκία! Μια ύλη στερεή έδινε σιγά σιγά υπόσταση στο νοερό και το έκανε πραγματικότητα. Να ο Μέσι, ο Τσάβι, ο Πουγιόλ, ο Ινιέστα, ο Αμπιντάλ. Οι κορυφαίοι χόρευαν μπροστά στα μάτια μας. Και τους είδαμε και πάλι και πάλι και πάλι… Και μετά τους ξαναθαυμάσαμε… Αυτή τη φορά κόντρα στη Ρεάλ, την άλλη μεγάλη αρμάδα των Ισπανών. Τη Βασίλισσα, που λένε. Το μεταξύ τους ντέρμπι το ονομάζουν οι Ισπανοί «El clasico». Tο μάθαμε για τα καλά πέρυσι. Πέντε φορές El clasico! Και να Μουρίνιο κόντρα στον Γκουαρντιόλα και να ο Γκουαρντιόλα που απαντάει στον Ζοζέ και να ο Κριστιάνο Ρονάλντο απέναντι στον Μέσι και να οι σημαίες με τα Blaugrana να ξεδιπλώνονται στον αέρα και καλό ποδόσφαιρο αδελφέ μου. Καλό ποδόσφαιρο! Και αυτό έγινε μία, έγινε δύο, έγινε τρεις, έγινε τέσσερις, έγινε και πέντε. Και πάνω που η πρώτη σταγόνα της βροχής κυνηγούσε να πνίξει ένα καλοκαίρι τα clasico μας ξανάρθανε. Τώρα ήταν, λέει, σούπερ καπ. Δυο ματς, έτσι για ζέσταμα, για να μπούμε στον χειμώνα. Με clasico βασικό μενού, άρχισα να… αδυνατίζω. Βουλιάζω στην τελειότητα. Ακόμα και οι Ισπανοί εκδήλωσαν αισθήματα δυσφορίας, για οικονομικούς λόγους αυτοί. Φτάνει πια Μπαρτσελόνα και Ρεάλ να μαζεύουν το χρήμα και εμείς τα ψίχουλα, λένε. Είναι οι καλύτεροι, απαντούν οι θιασώτες τους. Μας κάνουν κακό, λέω εγώ. Κάποτε μας μάγευε ο Πελέ, που τον βλέπαμε κάθε τέσσερα χρόνια. Γοητευόμασταν από τον Κρόιφ που τον ακούγαμε και αν ήμασταν τυχεροί «έπεφτε» σε καμιά Αθλητική Κυριακή αγώνας του Αγιαξ. Πάει καιρός που το παιχνίδι παίζεται από τα τηλεοπτικά κανάλια. Μας μπούκωσαν με ποδόσφαιρο 12 μήνες τον χρόνο. Το χρήμα ρέει άφθονο, ρέει άφθονη πια και η ανία. Το Κύπελλο Πρωταθλητριών είχε περισσότερο ενδιαφέρον από το σημερινό Τσάμπιονς Λιγκ. Κυριαρχούσε το απρόβλεπτο. Μια κλήρωση έφερνε απέναντι τον Δαβίδ με τον Γολιάθ και ο βιβλικός μύθος ενίοτε επαναλαμβανόταν. Τώρα τα πάντα είναι ανούσια και βαρετά.

Κάποτε ο Μίχαελ Σούμαχερ είχε καταντήσει τόσο προβλέψιμος τους αγώνες της Φόρμουλα 1, που η είδηση ήταν ποιος θα τερματίσει δεύτερος. Ο ανίκητος παλαιστής Καρέλιν πέρασε πρωτοσέλιδος όταν στο φινάλε της καριέρας του λύγισε. Η εκπληκτική Εθνική Ουγγαρίας του Φέρεντς Πούσκας πέρασε στην ιστορία όταν στην κορυφαία μάχη της εκστρατείας της ηττήθηκε και (τι τραγικό) ο Μέγας Ναπολέων είναι ταυτόσημος με το Βατερλό και όχι με το Αούστερλιτς! Και επειδή ο Ελληνας το ‘χει στο γονίδιό του να ηδονίζεται όταν το διαμάντι γίνεται άνθρακας και όχι όταν ο άνθρακας διαμάντι, περιμένει στη γωνία την Μπαρτσελόνα να γκρεμιστεί. Εκεί μας φτάνει η υπερδοσολογία.

n Και ενώ αυτά συμβαίνουν στην Ευρώπη, την προηγμένη ποδοσφαιρικά, στην εγγύς της Αφρικής… ευρωπαϊκή ζώνη, δηλαδή στην Ελλάδα, ακόμα αναζητούμε ποιες ομάδες θα παίξουν στη Superleague. Τέτοια όμορφα. Κι όταν ήρθε ο πρόεδρος Πλατινί τον… βάλαμε από την πίσω πόρτα, όπως κάποτε κάποτε έκαναν οι στρατηγοί οδηγώντας τους βασιλείς στους στρατώνες από πόρτες κρυφές για να μη δουν τα χάλια του στρατεύματος. Κι όταν στη μάχη μόνο νεκρούς μετρούσαν, υπήρχε ο Θεός που βολικά φορτωνόταν τα κρίματά τους και τις αβλεψίες τους. Σε ποιον Θεό τώρα οι κρατούντες τα ηνία του ελληνικού ποδοσφαίρου θα ρίξουν το άχθος χρόνων και χρόνων αμαρτίας, μόνον εκείνοι γνωρίζουν.