Μετρούν ψυχές πριν στείλουν βοήθεια

Τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του ο ΟΗΕ είναι αμείλικτα: 350.000 άνθρωποι λιμοκτονούν στις δύο επαρχίες Μπακούλ και Κάτω Σαμπέλ της Νότιας Σομαλίας, λόγω της εκτεταμένης ξηρασίας, της φτώχειας και του εμφυλίου πολέμου. Ποιες προϋποθέσεις όμως πρέπει να συντρέχουν ώστε ο ΟΗΕ να κάνει επισήμως τη χρήση του όρου λιμός; Στα πρακτικά του Οργανισμού, η λέξη αναφέρεται σε «εκτεταμένη διατροφική κρίση, εξαιτίας της οποίας πεθαίνουν παιδιά αλλά και ενήλικοι από την πείνα». Συγκεκριμένα, το ποσοστό του υποσιτισμού σε κατάσταση λιμού αγγίζει το 20-40% σε παιδιά και ενηλίκους, ενώ το ποσοστό θνησιμότητας ξεπερνά τους δύο θανάτους την ημέρα ανά 10.000 κατοίκους – στη Σομαλία καταγράφονται κατά μέσο όρο 7,4 θάνατοι.

Το επόμενο – εύλογο – ερώτημα που προκύπτει είναι ποιος συλλέγει τις πληροφορίες. Ο ΟΗΕ, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και οι εκάστοτε κυβερνήσεις συγκροτούν ένα σώμα το οποίο εργάζεται από κοινού, αλλά η συλλογή των στοιχείων όπως τονίζουν είναι η πιο πολύπλοκη διαδικασία. «Σε χώρες όπως η Σομαλία, είναι απαραίτητο να διασταυρώσουμε τα στοιχεία και βέβαια να προχωρήσουμε σε εκτιμήσεις άλλων που δεν έχουμε συλλέξει οι ίδιοι», διευκρινίζει η Καμίλα Νοξ Πιμπλ από τη βρετανική ΜΚΟ Oxfam. «Στη συγκεκριμένη χώρα – προσθέτει – οι ισλαμιστές αντάρτες επί μακρόν παρεμπόδιζαν τη διεθνή βοήθεια».

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ. Ο λιμός χωρίζεται σε κατηγορίες. Οι αρχικές εκτιμήσεις στη Σομαλία, λ.χ., τοποθετούσαν την κατάσταση στο επίπεδο 5, που είναι και το χειρότερο. «Ομως, ο οξύς υποσιτισμός αφορά το 15% του πληθυσμού στην περιοχή, γεγονός που κατεβάζει τη χώρα στο επίπεδο 4», εξηγεί εκπρόσωπος του ΟΗΕ.