ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ

H ώρα μηδέν για την Ευρώπη έφθασε. Oλες οι προθεσμίες τελείωσαν, όλες οι κλεψύδρες άδειασαν και όλες οι κόκκινες γραμμές έχουν πατηθεί. Το οικοδόμημα της μεγάλης, ισχυρής και Ενωμένης Ευρώπης που χτίστηκε επί 50 χρόνια από οραματιστές πολιτικούς και απογειώθηκε με το ευρώ κλονίζεται συθέμελα. Oι συνεχείς σεισμοί των τελευταίων δύο ετών έχουν δημιουργήσει μεγάλες ρωγμές που βαθαίνουν καθημερινά, άλλοτε από επικίνδυνους εγωισμούς και άλλοτε από κοντόφθαλμες αποφάσεις αδύναμων ηγετών.

Η καγκελάριος της Γερμανίας – που σ’ αυτή τη φάση κρατάει στο χέρι της το μαχαίρι και το πεπόνι, επομένως και το μέλλον της Ευρώπης – με τις κινήσεις της έχει αποδείξει ότι δεν πιστεύει όσο οι προκάτοχοί της στην ευρωπαϊκή ιδέα. Ηρθε ωστόσο η στιγμή να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ολες οι μέχρι σήμερα προσεγγίσεις της είναι λογιστικές. Οχι ότι αυτές δεν έχουν τη σημασία τους. Κάθε σοβαρός άνθρωπος θα συμφωνήσει ότι οι χώρες του Νότου δεν μπορούν να συνεχίσουν να πορεύονται εις το διηνεκές με τον ίδιο τρόπο. Χειρίστηκαν τα κοινοτικά κονδύλια αλόγιστα και οδήγησαν τις οικονομίες τους σε υπερχρέωση. Και εννοούμε κυρίως την Ισπανία, την Ιταλία και την Πορτογαλία, που αδυνατούν να βρουν βηματισμό μέσα στην ευρωζώνη. Γιατί η Ελλάδα είναι μία κατηγορία από μόνης της. Θα είχε φτάσει στον γκρεμό ακόμη και εάν όλοι οι άλλοι πήγαιναν από το καλό στο καλύτερο. Σε κάθε περίπτωση λοιπόν, η χώρα μας πρέπει να μπει σε αυστηρό και επώδυνο πρόγραμμα εξυγίανσης επί πολλά χρόνια, ενώ, για όλες τις υπερχρεωμένες χώρες, είναι ανάγκη να σχεδιαστεί νέο μοντέλο ανάπτυξης. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να καταλάβει πως η αρχιτεκτονική του ευρώ είναι λανθασμένη και ότι ποτέ η Πορτογαλία, για παράδειγμα, με τα σημερινά δεδομένα δεν θα γίνει ανταγωνιστική στις χώρες του Βορρά.

Το πρόβλημα της ευρωζώνης είναι πλέον καθαρά πολιτικό. Ηρθε η στιγμή η Γερμανία, που έχει επωφεληθεί όσο καμία άλλη από το ενιαίο νόμισμα, να αντιμετωπίσει τη νέα πρόκληση της Ιστορίας με την οποία άλλωστε έχει… πολλούς ανοιχτούς λογαριασμούς.

Με τον πλούτο και την ισχύ που απέκτησε πρέπει να εγγυηθεί τα χρέη των υπολοίπων με τρόπο γενναίο και θεαματικό. Και βεβαίως δεν θα της αρνηθεί κανείς αν απαιτήσει τη θέσπιση πολύ αυστηρών δημοσιονομικών κανόνων ώστε μη φθάσουμε ξανά στο σημείο μηδέν. Η καγκελάριος δεν μπορεί προσέλθει στις Βρυξέλλες με το ίδιο πείσμα και τα μάτια στραμμένα στους ψηφοφόρους των κρατιδίων που την τιμώρησαν στην κάλπη, αλλά με τον νου στους λαούς της Ευρώπης με τη βοήθεια των οποίων κατάφερε την επανένωση και την παντοδυναμία της.