Η μητέρα των μαχών κόντρα στον Βαλέριο

Ακόμα και ο ίδιος έχει χαρακτηρίσει την εμπειρία στην Ατλάντα το 1996 ως τον «αγώνα της ζωής του». Οι κόντρες του με τον Βαλέριο Λεωνίδη είχαν μείνει στην ιστορία, αλλά αυτή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 αποτελεί σημείο αναφοράς στο άθλημα της άρσης βαρών. Εχοντας πληρώσει ακριβά το σωματικό βάρος του, ο έλληνας πρωταθλητής (και νυν ομοσπονδιακός) είχε φροντίσει με εξαντλητική δίαιτα να είναι ελαφρύτερος και ξεκινούσε με σημαντικότατο προβάδισμα.

Ο Σουλεϊμάνογλου που είχε μεγάλο σεβασμό στον αντίπαλό του κάλυψε τη διαφορά των 2,5 κιλών (τόσο μπορεί κανείς να ανεβάζει κάθε φορά το βάρος στην μπάρα) από την κίνηση του αρασέ (147,5 έναντι 145) και όλα θα κρίνονταν στο ζετέ. Ξεκίνησαν και οι δύο με 180 κιλά, ο Σουλεϊμάνογλου ανέβηκε στα 185 (κάνοντας παγκόσμιο ρεκόρ), αλλά ο Λεωνίδης το έσπασε πηγαίνοντας στα 187,5 !

Ο Σουλεϊμάνογλου κατάφερε να τα σηκώσει και αυτός και ο Λεωνίδης έβαλε την μπάρα στα 190. Την ώρα της προσπάθειάς του δεν ακουγόταν ούτε… αναπνοή. Λύγισε, αφού δεν κατάφερε να ανεβάσει την μπάρα πάνω από το στήθος, πληρώνοντας τον τραυματισμό του στη μέση.

Η αμοιβαία εκτίμηση και ο εναγκαλισμός των δύο μεγάλων πρωταθλητών στο βάθρο ήταν από τις κορυφαίες στιγμές των Ολυμπιακών Αγώνων, δεδομένου ότι τότε ο Σουλεϊμάνογλου είχε συμπληρώσει τα τρία συνεχόμενα χρυσά μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο τρίτος (χάλκινο μετάλλιο), ο Κινέζος Γκανγκ, έμεινε δέκα και δωδεκάμισι κιλά κάτω από τους δύο πρώτους.