ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Τουρίστες στην καταστροφή

Ανάγκη ήταν η επίσημη δικαιολογία. Περιέργεια ήταν η πραγματική αιτία. Ξεκίνησα λοιπόν χθες από τα ασφαλή μετόπισθεν της Πλατείας Κοραή για να κάνω την αυτοψία μου στο Κέντρο. Στην Πανεπιστημίου δεν θυμίζουν και πολλά την προηγούμενη νύχτα. Τα αυτοκίνητα λίγα μεν, αλλά κυκλοφορούν. Τα μαγαζιά με κλειστά τα ρολά, αλλά ανοιχτά τα περισσότερα. Πουθενά σκουπίδια και αποκαΐδια σαν εκείνα που είχαν μετατρέψει την Αμαλίας σε εγκαταλελειμμένο πεδίο μάχης το βράδυ της Τετάρτης.

Κι αναρωτιέμαι. Η οσμή ταξιδεύει πιο γρήγορα από την εικόνα; Διότι μόλις φτάνω στην Ομήρου, μου επιτίθεται ένα «γνωστό-άγνωστο» σύννεφο. Σε κλάσματα δευτερολέπτου κλαίω, φτερνίζομαι και νιώθω φλόγες στον λαιμό. Προχωρώ. Λίγο πιο πάνω κορδέλες μού κόβουν το διάβα. Προσοχή, πέφτουν τζάμια, γράφει ένα κολλημένο χαρτί. Μια τράπεζα έχει γίνει στάχτη και μπούρμπερη και κάποιοι προσπαθούν να διορθώσουν τα αδιόρθωτα.

Οσο πλησιάζω προς το Σύνταγμα τόσο τα συμπτώματα από τα δακρυγόνα φουντώνουν. Ανάμεσα σε χαρτομάντιλα και δάκρυα διαπιστώνω πως η ζωή έχει αρχίσει να ξαναβρίσκει τους ρυθμούς της. Ο κουλουράς είναι στη θέση του. Τα περίπτερα έχουν ανοίξει. Μερικές κυρίες τολμούν να φορούν τα τακούνια τους, καθώς δεν ένιωθαν τον κίνδυνο πως θα έπρεπε να τρέξουν για να γλιτώσουν – το επισημαίνω διότι τις προηγούμενες μέρες δεν έβλεπες τακούνι ούτε σε βιτρίνα. Και φτάνω στην πλατεία.

Ξεδοντιασμένα τα σκαλιά και η ράμπα της «Μεγάλης Βρεταννίας». Eκεί που κάποτε υπήρχαν σκαλιά στο «King George» τώρα υπάρχει μόνο τσιμέντο. Μυρωδιά καμένου παντού. Και περαστικοί που περπατούν αργά. Κοιτάζουν τα ξενοδοχεία. Μετά την πλατεία. Μετά τη Βουλή. Περιεργάζονται κτίρια που βλέπουν κάθε μέρα σαν να τα βλέπουν πρώτη φορά. Το βλέμμα τους στην αρχή απορημένο. Μετά μουνταίνει από μια σκιά απογοήτευσης. Και μετά μοιάζει αφηρημένο, παραιτημένο. Κοιτάζουν, φωτογραφίζουν, αποχωρούν. Λες και είναι τουρίστες. Τουρίστες στην ίδια τους την πόλη μπροστά σε μνημεία αλλόκοτα, που μόνο τον θαυμασμό δεν μπορούν να προκαλέσουν.