ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χάος στο Κέντρο της Αθήνας

Γωνία Πανεπιστημίου και Αμερικής χθες το μεσημέρι. Μπροστά στο Πανεπιστήμιο μια ομάδα με σημαίες και πανό ετοιμάζεται. Για πορεία; Ισως. Στην άλλη άκρη, Βασιλίσσης Σοφίας και Πανεπιστημίου, καίγεται το Σύνταγμα ως άλλο Κορδελιό. Τι σκάει δεν ξέρω. Μολότοφ είναι, δακρυγόνα είναι… Ο αέρας μυρίζει βαριά. Οι απροετοίμαστοι με ένα μαντίλι στη μύτη. Οσοι έχουν πασαλείβουν και τους υπόλοιπους με Μαλόξ στο πρόσωπο και μοιάζουν σαν εκείνους τους θλιμμένους αρλεκίνους. Οι εξοπλισμένοι φορούν από χειρουργικές μάσκες έως αντιασφυξιογόνες – ευρεία γκάμα. Τα μαγαζιά κλειστά και αμπαρωμένα. Σκηνικό πολέμου. Οδομαχίες μπροστά στα μάτια μου. Οι μισοί -μάλλον «Αγανακτισμένοι» – βρίζουν τους άλλους μισούς για προβοκάτσια. «Κοίτα, κοίτα τα κ…παιδα», μου λέει ένας μασκοφορεμένος κύριος που στέκει δίπλα μου. Τα τηλέφωνα έχουν πάρει φωτιά. Ολοι δηλώνουν πως θα φύγουν, φεύγουν, είναι τραγική η κατάσταση… Φεύγω κι εγώ. Το δάκρυ κορόμηλο. Η ανάσα κοφτή. Το στέρνο να καίει. Φτερνίζομαι συνέχεια. Φταίνε τα χημικά. Φταίνε τα δακρυγόνα. Φταίει που δεν έχω κι εγώ πασαλειφτεί με Μαλόξ. Φταίει που αισθάνομαι πως όλο αυτό δεν βγάζει πουθενά. Φταίει που πλέον έχασα αυτήν που χάνεται τελευταία, την ελπίδα. Φταίει ίσως που διαπίστωσα και τι ακολουθεί την απώλειά της. Το χάος.