ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Πόλεμος και Ειρήνη

Για περίπου ένα τετράωρο χθες έζησα την απόλυτη αντίθεση. Ισως και τον απόλυτο σουρεαλισμό. Από τις 13.30 έως τις 15.30 μετά το μεσημέρι ήμουν για ρεπορτάζ στον Πόλεμο της Πλατείας Συντάγματος. Με ποια άλλη λέξη μπορούν να περιγραφούν οι εκτεταμένες ρίψεις χημικών από την Αστυνομία. Οι πέτρες. Τα καδρόνια. Οι φωτιές. Η βία. Οι βρισιές. Οι ξυλοδαρμοί. Οι βανδαλισμοί. Το κυνηγητό. Τα δάκρυα. Ο τρόμος στα μάτια των διαδηλωτών. Η ασφυξία. Οι πολίτες που υπέφεραν και έτρεχαν στο ιατρείο του Μετρό. Η αυτοθυσία των γιατρών και των εθελοντών του Ερυθρού Σταυρού που μετέφεραν με τα φορεία τραυματίες στους συρμούς του Μετρό. Οι έντρομοι τουρίστες που βρέθηκαν με τα μπαγκάζια τους στην καρδιά του «χημικού πολέμου» και έτρεχαν να σωθούν.

Και από τις 16.00 έως τις 18.00 το απόγευμα ήμουν για ρεπορτάζ στην Ειρήνη – των Παγκόσμιων Αγώνων Special Olympics, στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας. Απομακρύνθηκα μόλις δέκα χιλιόμετρα από το Σύνταγμα και ήταν σαν να επισκέφτηκα άλλη χώρα. Περπατούσα στον περιβάλλοντα χώρο του ΟΑΚΑ και τσιμπιόμουνα. «Είμαι ακόμη στην Ελλάδα;». Κι όμως δεν είχα πάει στο εξωτερικό. Από την πολεμική ατμόσφαιρα του Κέντρου της Πρωτεύουσας βρέθηκα στη γιορτινή ατμόσφαιρα των Αγώνων. Δεν θα σταθώ στο εάν γίνονται καλώς ή κακώς οι Αγώνες στην Ελλάδα αυτή την περίοδο. Αλλά σε αυτά που αντίκρυσα. Είδα χαρούμενα πρόσωπα εθελοντών. Ευτυχισμένες φάτσες αθλητών. Οικογένειες με παιδιά που είχαν έρθει να δουν τους Αγώνες. Επισκέπτες να διασκεδάζουν στα μικρά πάρτι που είχαν στηθεί από τους Διοργανωτές, ανάμεσα στην Αγορά και το Τείχος των Εθνών – υπάρχουν ακόμη, τα θυμάστε από τους Ολυμπιακούς του 2004; Τουρίστες. Ναι, σ’ αυτόν τον χώρο μπορούσαν χθες να περπατήσουν ανέμελα. Να θαυμάσουν τις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις. Ακουσα και τα μηνύματα που στέλνουν από εκεί οι αθλητές με διανοητική αναπηρία: θέλουν να αγωνίζονται για να βελτιώνονται. Να κοινωνικοποιούνται. Να νιώθουν χρήσιμοι, μολονότι διαφορετικοί.