Ελλάδα

ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ Σάλταραν κι έφυγαν για να ζήσουν στο χωριό

ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ Σάλταραν κι έφυγαν για να ζήσουν στο χωριό
Σχόλια
8 λεπτά
Οι πληροφορίες που είχα για τη Φλέρυ Φωτιάδου και τον Χρήστο Αλεξίου ήταν συγκεχυμένες. «Σάλταραν και έφυγαν». «Είχαν καριέρες μπροστά τους και τα παράτησαν όλα για το σπίτι του Πασά». «Αρρώστησαν στην Αθήνα από το άγχος και την πίεση και έφυγαν για το χωριό».
Δεν ήταν η πρώτη φορά, βέβαια, που άκουγα ότι κάποιοι το έσκαγαν από την πόλη. Το έχω ακούσει και ως απειλή – όλοι το έχουμε ακούσει: «Θα τα παρατήσω όλα και θα φύγω». Αν όσοι το έλεγαν, το έκαναν, η Αθήνα θα είχε αδειάσει. Αυτοί που φεύγουν πάντως συνήθως επιλέγουν ένα πατρογονικό τους. Το χωριό του μπαμπά ή – πιο σπάνια – το χωριό της μαμάς. Η Φλέρυ και ο Χρήστος και σε αυτό διέφεραν. «Πήγαν στη Σελιάνα της Αχαΐας. Κανείς δεν ξέρει γιατί την επέλεξαν. Ανακαινίζουν έναν παλιό πύργο, τον “Πύργο του Πασά”». Εψαξα στο Ιντερνετ. «Η αρχαία Φελλόη λόγω της ύπαρξης μονοπατιών και άλλων διαβάσεων υπήρξε το κέντρο σύνδεσης των ορεινών οικισμών της Αιγείρας (…). Οι Σελιανίτες ανέβαζαν έργα του Σαίξπηρ στο υπαίθριο θέατρο που βρισκόταν στα αλώνια πίσω από το Δημοτικό Σχολείο».
Η Φλέρυ – που απάντησε στο κινητό – δεν είχε αντίρρηση να μου μιλήσουν, αλλά θα έπρεπε να περιμένω να τελειώσει ο Χρήστος τις δουλειές στο χωράφι. Και εκείνη θα έκανε μελισσοθεραπεία (!). «Είναι η ώρα που θα βάλω τις μέλισσες να με τσιμπήσουν», μου είπε και δώσαμε ραντεβού για το απόγευμα. «Θα μπορούσαμε να ανταλλάξουμε και e-mail, αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι θα μπορέσει ο Χρήστος να βρει το PC του».

Πουλιά ακούω.

Χρήστος: Πουλιά εδώ υπάρχουν παντού. Είμαστε κάτω από την κερασιά και τρώμε κεράσια. Εσύ πού είσαι; Σε κάνα γραφείο, φαντάζομαι.
Ναι, και απολαμβάνω τους ήχους της πόλης!
Φλέρυ: Χωριό έχεις, Σταύρο;
Εχω στα Χανιά. Εσείς δεν είχατε χωριό;
Χρήστος: Δεν είχαμε δυστυχώς, ψάχναμε όμως και τελικά βρήκαμε!
Πού γεννηθήκατε;
Χρήστος: Στην Αθήνα έχω γεννηθεί και εγώ και η Φλέρυ.
Οταν λες «ψάχναμε χωριό»;
Χρήστος: Κάθε Σαββατοκύριακο ήμασταν στη γύρα, μέχρι που βρήκαμε αυτό το χωριό και ήρθαμε μόνιμα.
Πώς ήταν η ζωή σας πριν πάρετε την απόφαση να φύγετε από την Αθήνα;
Χρήστος: Εγώ είμαι ηλεκτρολόγος μηχανικός, έχω πάρει μεταπτυχιακό στον Σχεδιασμό Ηλεκτρονικών Υπολογιστών στην Αμερική…
Πού ήσουν;
Χρήστος: Στη Βοστώνη επτά χρόνια, έκανα ένα διπλό προπτυχιακό μπάτσελορ σε computer engineering & computer science και μετά ένα μεταπτυχιακό στο computer engineering…
Φλέρυ: Χρήσιμα πράγματα για το χωριό αυτά!
Και τι θα τα κάνεις όλα αυτά τα διπλώματα τώρα;
Χρήστος: Θα τα κάνω κάδρα και θα τα κρεμάσω στα δεντράκια.
Εκτός αν γίνεις αγρότης high tech!
Χρήστος: Ναι, και γεμίσω με ηλεκτροβάνες όλο το χωριό, να ανοιγοκλείνουν τα ποτίσματα από την Αθήνα με SMS!
Φλέρυ: Εδώ δεν έχουμε ούτε Internet.
Χρήστος: Πραγματικά, πριν ήμουν με το PC στο χέρι όλη μέρα και τώρα ούτε καν το ανοίγω.
Και από δουλειές τι έχετε κάνει;
Χρήστος: Δούλεψα στην INTRACOM για δέκα χρόνια, είχα αναλάβει ως project manager τα ADSL που τότε πούλαγε στον ΟΤΕ. Στη συνέχεια πήγα στην Ισπανία σε αγωνιστικά Formula 3 για να ασχοληθώ με τα ηλεκτρονικά του αυτοκινήτου και τις τηλεμετρίες. Μετά μου έγινε μια πρόταση να πάω στην GP2 και να γίνω dada engineering, αλλά έπρεπε να ήμουν με μια βαλίτσα στο χέρι και να τρέχω από πόλη σε πόλη. Και είπα «βαλιτσάνθρωπος εγώ δεν θα γίνω».
Εσύ, Φλέρυ;
Φλέρυ: Εγώ ήμουν πιο πολύ της φύσης, έκανα συνεχώς εκδρομές με τους γονείς μου, ορειβασίες… Τελείωσα το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, έφτασα μέχρι το τέλος, αλλά πτυχίο δεν πήρα και ειδικεύτηκα στην οργάνωση τουριστικών πακέτων στη φύση. Μετά ασχολήθηκα με την προστασία της μεσογειακής φώκιας, ζούσα μια πολύ λιτή ζωή, ώσπου με προσέγγισαν από τη Red Bull Hellas το 2005 για τη θέση του sport manager.
Πού γνωριστήκατε;
Φλέρυ: Στη Σίφνο, σε έναν αγώνα που διοργάνωνα με γαϊδουράκια και εντουράδες. Είδα τον Χρήστο πάνω σε ένα γαϊδουράκι και μου άρεσε.
Χρήστος: Είχα πάει να τρέξω σε αγώνα donkey cross, ο μισός αγώνας γινόταν με γαϊδούρια και ο άλλος μισός με μοτοσυκλέτες.
Είσαι των μηχανών;
Χρήστος: Ναι, έτρεχα σε αγώνες μοτοσυκλέτας πολλά χρόνια…
Και πώς καταλήγετε στη Σελιάνα;
Γιατί εκεί και όχι αλλού;
Φλέρυ: Η αλήθεια είναι ότι σκεφτόμασταν να πάμε Γιάννινα, όπου είχαμε κάποιες ρίζες, αλλά ήταν μεγάλη η απόσταση, έχουμε φίλους και οικογένειες στην Αθήνα και δεν θέλουμε να τα χάσουμε όλα ξαφνικά. Και βρήκαμε έναν τόπο που συνδυάζει τα πάντα. Βουνό, αλλά 20 χλμ. από τη θάλασσα.
Και από την Αθήνα;
Φλέρυ: Είναι λιγότερο από δύο ώρες.
Χρήστος: Εχει μεγάλη βιοποικιλότητα ο τόπος εδώ. Εμείς έχουμε οπωροφόρα και από εδώ και πάνω ξεκινάει το έλατο, το «βαρύ» δάσος.
Ποιο είναι το σχέδιο;
Χρήστος: Το σχέδιο είναι να φτιάξουμε ένα αγρόκτημα και έναν μικρό ξενώνα.
Φλέρυ: Είναι έξι στρέμματα, έχει ένα παλαιό κτίσμα 200 ετών, το οποίο και αναπαλαιώνουμε. Θέλουμε να τα κάνουμε όλα με τις αρχές της «περμακουλτούρας»… Ολα – τα τοπία, οι άνθρωποι, τα ζώα, τα φυτά, το νερό – να είναι σε αρμονία.
Χρήστος: Είναι ένα κίνημα που εμφανίστηκε το ’70 από τον Bill Mollison στην Αυστραλία. Σέβεσαι τη γη και τους φυσικούς πόρους.
Φλέρυ: Μπορεί να εφαρμοστεί σε ένα μπαλκόνι αλλά και σε μια κοινότητα. Στη δική μας περίπτωση θέλουμε να συντηρεί το νοικοκυριό μας. Να είμαστε αυτόνομοι σε τροφή και ενεργειακά και το ίδιο να συμβεί και με το ξενοδοχειάκι που θέλουμε να κάνουμε.
Ο ξενώνας για πόσα άτομα θα είναι;
Χρήστος: Ο αρχικός στόχος ήταν να μπορεί να φιλοξενήσει γύρω στα 30 άτομα. 14-15 δωμάτια δηλαδή. Σκεφτόμασταν μια μεγάλη επένδυση, της τάξης του 1 εκατ., με επιδοτήσεις, δάνεια… Αλλά τελικά καταλήξαμε να κάνουμε 5-6 δωμάτια με ό,τι λεφτά έχουμε. Να μη φοβόμαστε μήπως δεν πάρουμε την επιδότηση ή μας πνίξουν τα δάνεια. Και ο όρος «επιδότηση» άλλωστε δεν μας πολυαρέσει.
Φλέρυ: Ολα αυτά καταρρέουν. Οπότε ο κόσμος πρέπει να ανακαλύψει, ξανά, απλά πράγματα τα οποία έχει ξεχάσει. Να βασίζεται στις δυνάμεις του, γιατί νομίζω ότι χάσαμε λίγο το μέτρο της ζωής.
Χρήστος: Ασε που – για να σου πω την αλήθεια – εμένα έχει αρχίσει να με εξιτάρει ο όρος «αποανάπτυξη» που παίζει τελευταία.
Είχα ακούσει, Φλέρυ, ότι είχες κάποια προβλήματα υγείας.
Φλέρυ: Ναι, η υγεία μου κατέρρευσε στην Αθήνα, είχα δείγματα ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Είχα πάει σε χίλιους δυο γιατρούς, ο ένας μου έλεγε ότι έχω τενοντίτιδα και πρέπει να χειρουργηθώ, ο άλλος με είχε καταδικάσει σε αργό θάνατο – να κάνω χημειοθεραπεία και κορτιζόνη -, οπότε άρχισα να ψάχνω άλλες λύσεις. Τώρα είμαι μια χαρά, ξέρετε με ποιο τρόπο; Κάνω μελισσοβελονισμό, τσιμπήματα με μέλισσες δηλαδή. Είναι το τέλειο φάρμακο για τους πόνους, σε αναζωογονεί και σε κάνει να νιώθεις καλά.
Πού έμαθες τον μελισσοβελονισμό;
Φλέρυ: Σε μια ακαδημία στην Κηφισιά που διδάσκει Αρχαία Ελληνική και Παραδοσιακή Κινεζική Ιατρική. Τώρα όμως το κάνω μόνη μου.
Δηλαδή πας και σε τσιμπάνε οι μέλισσες;
Φλέρυ: Ναι, τις πιάνω, τις βάζω σε ένα βαζάκι και μετά μία μία τη βάζω πάνω μου να με τσιμπήσει. Μπορεί να κάνω και επτά τσιμπήματα τη φορά. Και μετά πετάω.
Χρήστος: Και άντε εγώ να την πιάσω.
Φλέρυ: Παράλληλα περιόρισα τη ζάχαρη, το λευκό αλεύρι, το κρέας, τα γαλακτοκομικά και ήδη έχω δει μια τρομερή βελτίωση στην υγεία μου. Από τη στιγμή που άρχισα να εμπιστεύομαι τη φύση, διώχνω τις φοβίες μου. Αν φυτέψεις έναν σπόρο και τον δεις να βλαστίζει, τα προβλήματά σου εξαφανίζονται.
Χρήστος: Ο κόσμος πρέπει να αρχίσει να φεύγει από την Αθήνα. Στις πόλεις δεν έχεις χώρο να φυτέψεις ούτε μια ντοματούλα. Ο,τι τρως είναι από σούπερ μάρκετ. Εχει έρθει από ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα μακριά, με πετρέλαια, με συσκευασίες… Τροφές αμφιλεγόμενες.
Τώρα τι τρώτε για πρωινό;
Φλέρυ: Νιφάδες βρώμης με ξηρούς καρπούς, φρέσκα φρούτα από τα δεντράκια μας, μέλι, κανέλα και – άκου αυτό – φυσικό κακάο.
Κακάο; Πώς δηλαδή;
Φλέρυ: Αγοράζεις σπόρους κακάου, οι οποίοι μοιάζουν πολύ με αμύγδαλα, τους κοπανάς στο γουδί και κάνεις κάτι σαν σκούρα σοκολάτα. Βέβαια, είναι άγλυκο, οπότε θέλει μελάκι για να στρώσει, αλλά είναι πολύ καλό για τον οργανισμό.
Στο χωριό πώς σας δέχτηκαν;
Χρήστος: Οταν πρωτοεμφανιστήκαμε, το 2008, πολύ επιφυλακτικά. Μάθανε για τον ξενώνα και είχαν λίγο τη νοοτροπία ότι «ήρθαν οι Αθηναίοι να μας πάρουν τα λεφτά μας». Τώρα που μας βλέπουν κάθε μέρα νομίζω ότι μας έχουν συμπαθήσει.
Στον πύργο που ανακαινίζετε, ζούσε όντως ο Πασάς;
Χρήστος: Στην τουρκοκρατία ζούσε ο φοροεισπράκτορας, που τον λέγανε Πασά. Μετά έγινε σχολείο, ζούσε ο δάσκαλος, έχει ιστορία αυτό το κτίριο, είναι ωραίο. Βρήκαμε αρχαία όταν σκάβαμε, φωνάξαμε την Αρχαιολογία και ακόμα δεν έχουμε τελειώσει. Δυόμισι χρόνια παιδευόμαστε.
Φλέρυ: Η Σελιάνα ήταν το μεγαλύτερο χωριό της Αχαΐας μέχρι τον πόλεμο. Είχε δικαστήριο, φαρμακεία, αστυνομία, θέατρο. Και τώρα έχει 20 άτομα.
Χρήστος: Κάποια στιγμή φύγανε όλοι από τη Σελιάνα και κατέβηκαν στην παραλία, στα Σελιανίτικα.
Κάθε πότε έρχεστε πλέον στην Αθήνα;
Χρήστος: Από τον Δεκέμβρη που απολύθηκε η Φλέρυ είμαστε μόνιμα εδώ. Κατεβαίνουμε για μια-δυο μέρες στην Αθήνα και επιστρέφουμε τρέχοντας.
Περάσατε καθόλου από το Σύνταγμα;
Χρήστος: Ναι πήγαμε.
Φλέρυ: Εντυπωσιάστηκα – μου αρέσει που ο κόσμος ξεσηκώνεται – αλλά έχω την αίσθηση ότι είναι θολές οι λύσεις. Ο κόσμος μένει στο ότι κάποιοι πολιτικοί «τα φάγανε». Και όντως πρέπει να τιμωρηθούν όσοι τα φάγανε, αλλά από εκεί και πέρα; Μαζεύεται πολύ κόσμος αλλά δεν ακούγονται πολλές σοβαρές φωνές.
Ε, πάντα στις συγκεντρώσεις επικρατούν οι πιο φωνακλάδες.
Φλέρυ: Γι’αυτό και είμαι λίγο μουδιασμένη. Θα ήθελα σε αυτά τα συλλαλητήρια να περνούσε μια διάσταση συνεργασίας και γιατί όχι, αγάπης. Να ξαναγυρίσει λίγο ο κόσμος στα παλιά, να αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του, ίσως έτσι μπορέσουμε σιγά – σιγά να βρούμε την άκρη του νήματος.
Χρήστος: Εμείς τουλάχιστον αυτό κάνουμε. «Τριπλάρουμε» το σύστημα.

Επόμενο άρθρο

Google news

Ακολουθήστε tanea.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Σχετικά άρθρα

Σχόλια
Σχολίασε εδώ
0 /50
0 /2000

Τα Νεότερα

  1. Τρία νέα, μικρά ηλεκτρικά ταμμένα στα στενά των πόλεων
  2. Football Talk: Ολλανδία – Ελλάδα για την πρωτιά, γηπεδικά σε πρώτο πλάνο για Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό
  3. Τέμπη: Ξεκίνησε η δίκη για τα «εξαφανισμένα» βίντεο της εμπορικής αμαξοστοιχίας – Το κατηγορητήριο και η λίστα των μαρτύρων

Πιο Σχολιασμένα

Πιο Διαβασμένα

Cookies