Επιστολές

Η χάραξη νέων προτεραιοτήτων

Χρυσόστομος Μπούκας, ΚΕΡΚΥΡΑ

Κάθε βράδυ στις οχτώ μάς χορηγούν την «εθνική δόση της κατάθλιψης». Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει. Αναρωτιέμαι, αν είναι αδύνατο να ξεχρεώσουμε το χρέος των 380-400 δισεκατομμυρίων που λένε ότι οφείλουμε, πώς είναι δυνατόν να μας ξαναδανείζουν επιπλέον 60-70 ή και 100 άλλα δισ.; Από πού θα προκύψει η δυνατότητα αποπληρωμής του μεγαλύτερου χρέους;

Αρχίζει να γίνεται στο μυαλό μου όλο και πιο ξεκάθαρο ότι μας

δανείζουν για να εισπράξουν οι ίδιοι τα τοκοχρεολύσια από τη μια και από την άλλη να μας αρπάξουν τον εθνικό μας πλούτο αντί πινακίου φακής. ΟΤΕ (ήδη τον έχουμε χαιρετήσει), ΔΕΗ, ΟΠΑΠ, λιμάνια,

αεροδρόμια, ΕΥΔΑΠ, εθνικές οδοί (Εγνατία). Ολοι μας θα γίνουμε φτηνό εργατικό δυναμικό των αφεντικών της Ευρώπης, όσοι από μας δηλαδή θα μπορούν να βρουν δουλειά με τους όρους που τα αφεντικά μας θα ορίζουν.

Φυσικά όλα τα παραπάνω (και πολύ περισσότερα που δεν τα γνωρίζουμε ή δεν μας πάει ο νους) είναι το ορεκτικό. Το κυρίως πιάτο θα σερβιριστεί με το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο που κρύβουμε στο σεντούκι μας. Οικονομολόγος δεν είμαι. Δηλώνω απλός πολίτης. Κοιτάζω όμως με περιέργεια άλλα κράτη με αντίστοιχα ή μεγαλύτερα χρέη των δικών μας, αλλά οι πολίτες τους ευημερούν. Υποπτεύομαι λοιπόν ότι γι’ αυτό που μας προπονούν είναι ότι χανόμαστε, άρα πρέπει να ξεπουλήσουμε μήπως και ορθοποδήσουμε. Αλλά και θα ξεπουλήσουμε και δεν θα ορθοποδήσουμε! Μέχρι εδώ, άλλοι το υποψιάζονται, άλλοι το λένε, άλλοι το διαδηλώνουν. Είναι η φωνή των «Αγανακτισμένων».

Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Αν θέλουμε λοιπόν να έχουμε κάποια ελπίδα προοπτικής, πρέπει κάτι να παράγουμε. Το κλειδί της λύσης λοιπόν στη γεωργία, αλιεία, κτηνοτροφία, μεταποίηση, στην (όποια έμεινε) βιομηχανία και στην καινοτομία. Τα υπουργεία που έπρεπε, από ένα και πλέον χρόνο τώρα, να είναι στην πρώτη γραμμή για να υπάρξουν προσδοκίες να ξεπεράσουμε την δύσκολη αυτή συγκυρία, είναι τα υπουργεία Γεωργίας, Εμπορίου – Βιομηχανίας και Παιδείας. Ταυτόχρονα, οργάνωση της Δημόσιας Διοίκησης και να ακολουθεί το εισπρακτικό μέρος του υπουργείου Οικονομίας.

Είναι εύκολο, και στην αρχή αποδοτικό, να κόβονται μεροκάματα, μισθοί, συντάξεις, επιδόματα, αλλά και αυτά τα έσοδα κάποτε εξαντλούνται και όλη η πρακτική φαίνεται απολύτως αναποτελεσματική. Τακτική ατελέσφορη, επώδυνη και αδιέξοδη που το μόνο αποτέλεσμα έχει την εξαθλίωση του λαού.

Παραγωγή – καινοτομία – εμπόριο και βιομηχανία είναι η προοπτική μας. Οσο… σάλιο μας έχει απομείνει να το διαθέσουμε σε αυτές τις προτεραιότητες. Εφθασε λοιπόν η ώρα του διαλόγου με θετικές προσεγγίσεις. Γιατί, καλή (;) η μούντζα των «Αγανακτισμένων», αλλά κάποια στιγμή πρέπει να φθάσουμε και στο «διά ταύτα».

Ανασχηματισμός και τεχνοκράτες

Δημήτρης Μαστραντώνης, ΑΘΗΝΑ

Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς σε αυτόν τον ανασχηματισμό; Το θάρρος

εκείνου που τον πραγματοποίησε; Την επαφή του με την πραγματικότητα και τις προσδοκίες του φοβισμένου αλλά και οργισμένου ελληνικού λαού; Την εγγύηση και την βεβαιότητα που παρέχει στο εσωτερικό και στο εξωτερικό ότι θα είναι η καθοριστική εκείνη κίνηση που θα αλλάξει την πορεία του δικού μας Τιτανικού προς το παγόβουνο; Είμαι παραπάνω από βέβαιος ότι η πρώτη δημοσκόπηση που θα γίνει εντός των προσεχών ημερών θα δείξει ότι ο λαός θεωρεί (και εύλογα) ότι δεν πρόκειται παρά για μια κίνηση η οποία απλά δεν έχει νόημα! Το ζητούμενο δεν ήταν να αλλάξει ο Μανωλιός και να βάλει τα ρούχα του αλλιώς! Το ζήτημα ήταν να μπορούσε – ει δυνατόν – να δώσει αυτός ο ανασχηματισμός μια νέα πνοή στο κυβερνητικό σχήμα και μιαν ελπίδα στον λαό ότι υπάρχει η πιθανότητα να αλλάξει επιτέλους κάτι! Δεν έχει νόημα να κάνω κρίσεις για συγκεκριμένα πρόσωπα που έφυγαν από την κυβέρνηση ή που μπήκαν τώρα σε αυτήν. Εκείνο που έχει νόημα και στο οποίο πρέπει να σταθούμε είναι γιατί κάποια πρόσωπα προφανώς αρνήθηκαν να μπουν σε αυτή την κυβέρνηση, αν και είναι γνωστό ότι τους έγινε σχετική πρόταση. Αναφέρομαι στους τεχνοκράτες και, κατά κύριο λόγο στον κ. Λουκά Παπαδήμο, στον οποίο για πολλοστή φορά έγινε κρούση να αναλάβει το υπουργείο Οικονομικών κι εκείνος για πολλοστή φορά αρνήθηκε. Εκείνο που με ανησυχεί είναι πως η άρνηση του κ. Παπαδήμου σημαίνει δυο πράγματα: Είτε ότι ο κ. Παπαδήμος, ως εγνωσμένης αξίας και διεθνούς αναγνώρισης οικονομολόγος, θεωρεί ότι αυτή η χώρα δεν σώζεται με τίποτα κι επομένως δεν θέλει να συνδέσει το όνομα του με μια χρεοκοπία της Ελλάδας, είτε θεωρεί ότι αυτή η κυβέρνηση δεν σώζεται με τίποτα και δεν έχει καμία διάθεση να επιβιβαστεί σε ένα καράβι που έχει ήδη αρχίσει να μπάζει νερά. Ας μην αποκλείουμε, βέβαια, το ενδεχόμενο τα δύο ως άνω σενάρια, στην σκέψη τουλάχιστον του κ. Παπαδήμου, να συντρέχουν σωρευτικά!

Και υπό αυτή την έννοια, ορθώς ο κ. Παπαδήμος αρνείται να μπλέξει με αυτό το «απέραντο φρενοκομείο», το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε. Εκτός, βέβαια, από την προσευχή μας!

Απελευθέρωση ταξί

Γιώργος Λαγουδιανάκης

ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ

Εάν τα ταξί (κυρίως στην Αθήνα και Αττική) είναι τόσο πολλά που

χρειάζεται στα πλαίσια της «απελευθέρωσης» του επαγγέλματος

μείωσή τους (σύμφωνα με όσα διαβάσαμε τελευταία στις εφημερίδες), τότε πώς εξηγείται ότι τις δύσκολες ώρες δεν βρίσκεις ταξί εύκολα, ενώ ανθεί και λουλουδίζει η πολλαπλή μίσθωση και η (προσχηματική ή απροσχημάτιστη) άρνηση μίσθωσης;

Οι ευθύνες

της κυβέρνησης

Γιώργος Ε. Κοσματόπουλος

ΦΟΙΤΗΤΗΣ, Θεσσαλονικη

Η διέξοδος είναι προς τα εμπρός. Ο λαϊκισμός χρεοκόπησε. Δεν είναι

τυχαίο ότι μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης θεωρεί ότι η μόνη λύση είναι κυβέρνηση με εξωκοινοβουλευτικούς τεχνοκράτες. Αυτό κι αν είναι απαξίωση του πολιτικού συστήματος.

Γι’ αυτό η Ν. Δ. του κ. Σαμαρά και των λούμπεν ακροδεξιών, που θα

μηδενίσουν σε ενάμιση χρόνο το έλλειμμα, δεν πείθουν. Γιατί επί ημερών τους το έλλειμμα έφτασε στο 15%, οι υπάλληλοι του Δημοσίου αυξήθηκαν κατά 50% και το μισθολογικό κόστος κατά 100%.

Γι’ αυτό η Αριστερά, της στείρας άρνησης και ανυπακοής, κινείται στα όρια της νομιμότητας, με προτάσεις που αγγίζουν τα όρια της

επιστημονικής φαντασίας. Γιατί ο λαός μας δεν χρειάζεται νέα πλατεία

Ταχρίρ και δεν ανέχεται να υποτιμούν τη νοημοσύνη του. Η κοινή λογική έχει πολλές φορές να δώσει πολύ πιο αξιόπιστες λύσεις από τη στείρα άρνηση. Ο Πρωθυπουργός οφείλει να κατανοήσει το μήνυμα της κοινωνίας. Γιατί αυτή τη στιγμή σοβαρή, βιώσιμη εναλλακτική λύση δεν υπάρχει. Γιατί 7 στους 10 συμφωνούν με την αύξηση ωραρίου του Δημοσίου, συμφωνούν με το άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, τις μεταρρυθμίσεις στο ΕΣΥ, την παραδειγματική τιμωρία των ΠΑΕ που υποθάλπτουν την εγκληματικότητα, την ανάγκη αναβάθμισης της παιδείας.

Το ότι η ελληνική κοινωνία εν μέρει δείχνει ανοχή στην κυβέρνηση

οφείλεται στο γεγονός ότι διατηρεί κάποιες προσδοκίες ότι κάποια

πράγματα που έπρεπε να έχουν γίνει πριν από δεκαετίες θα

δρομολογηθούν. Η λειτουργία, όμως, μιας κυβέρνησης δεν μπορεί να

αυθυποβάλλεται από μέλη της τα οποία αρνούνται να αναλάβουν τις

ευθύνες τους, με κυρίαρχο το προσωπικό συμφέρον της πολιτικής

επιβίωσης. Δεν καταλαβαίνουν όμως ότι εφόσον αποκατασταθεί η ορθή λειτουργία, γίνουν οι απαραίτητες τομές και δοθεί έμφαση στη βελτίωση της καθημερινότητας του πολίτη οι 100 ψήφοι μείον, θα γίνουν 1.000 συν. Σε αντίθετη περίπτωση, η μαθηματικά βέβαιη κατάρρευση θα συμπαρασύρει δικαίους και αδίκους. Και τότε οι ευθύνες θα αποδοθούν αυστηρότατα και συνολικά.

Το έλλειμμα

της Γερμανίας

Κ. Παπασταμάτης, ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ

Από το αμερικανικό περιοδικό «Monthly Review» αντλώ μερικές πληροφορίες για την οικονομική ιστορία της Γερμανίας που σχετίζονται με τη σημερινή στάση της Γερμανίας και των γερμανικών μέσων ενημέρωσης απέναντι στην οικονομική κρίση της Ελλάδας.

Τον Ιούλιο 1950 ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, υπό την αιγίδα του σχεδίου Μάρσαλ, ίδρυσαν την Ευρωπαϊκή Ενωση Πληρωμών (EPU) για την απελευθέρωση του εμπορίου και την αντιμετώπιση της έλλειψης ξένου συναλλάγματος. Στην ένωση αυτή τα κράτη – μέλη κατέγραφαν κάθε μήνα ελλείμματα ή πλεονάσματα με την EPU και όχι μεταξύ τους και επειδή αυτή ήταν κλειστό σύστημα το άθροισμα των ισοζυγίων αυτών ήταν μηδενικό.

Η EPU χορηγούσε πίστωση στις ελλειμματικές χώρες και δεχόταν πίστωση από τις πλεονασματικές. Τα ελλείμματα ή τα πλεονάσματα έπρεπε να κινούνται κάτω από ορισμένα όρια (quota). Η πρώτη κρίση που αντιμετώπισε η EPU ήταν το μεγάλο και αυξανόμενο εμπορικό έλλειμμα. Τον Οκτώβριο 1950 η Δυτική Γερμανία απέτυχε να ελέγξει το έλλειμμά της που πλησίαζε να υπερβεί την ποσόστωση (quota) πέραν της οποίας έπρεπε να χρηματοδοτεί το έλλειμμά της με δολάρια που τότε ήταν σπάνια. Τότε, το Δ. Σ. της EPU παραχώρησε στη Γερμανία μία ειδική πίστωση και κάλεσε τα λοιπά κράτη – μέλη να αυξήσουν τις εισαγωγές γερμανικών

προϊόντων. Τον Φεβρουάριο 1951 η Γερμανία είχε εξαντλήσει το

μεγαλύτερο μέρος της ειδικής πίστωσης και σταμάτησε τις εισαγωγές και κάθε προσπάθεια απελευθέρωσης του εμπορίου.

Το Δ.Σ. της EPU λαμβάνοντας υπόψη τις ουσιώδεις ανάγκες της γερμανικής οικονομίας συνέστησε να δοθούν άδειες εισαγωγής προϊόντων από άλλες ελλειμματικές χώρες (Δανία, Ελλάδα, Ισλανδία, Ολλανδία, Νορβηγία και Τουρκία) που πλήττονταν περισσότερο από την παύση των γερμανικών εισαγωγών. Ετσι βοηθήθηκε η Γερμανία και βελτίωσε την οικονομική της κατάσταση.