Απαξίωση από τους ξένους

Το ακόλουθο γεγονός µπορεί να περάσει στα ψιλά, αλλά σίγουρα θα έπρεπε να συµβαίνει κάτι διαφορετικό.

Ο Μπαζίνσκι έφυγε από τον Ατρόµητο, γύρισε στην Πολωνία και τι είπε,λέτε; Πέρα από τατετριµµένα «ευχαριστώ», έριξε την µπηχτή πως «δεν θα µιλήσω για το ελληνικό ποδόσφαιρο, είναι µια άλλη ιστορία». Λίγες ηµέρες νωρίτερα, µετά την αποχώρησή του ο Σαγκανόφσκι είχε πει κάτι αντίστοιχο, το πόσο άρρωστο θεωρεί το εγχώριο πρωτάθληµα.

∆εν είναι µικρό πράγµα, λοιπόν, να µας στήνουν στον τοίχο οι ξένοι. Να µας βγάζουνστη σέντρα. Το ίδιο συµβαίνει σε πολλές περιπτώσειςκαι κάποιοι αποδεικνύονται λαλίστατοι όταν φεύγουν από τα µέρη µας. Η διαφορά ασφαλείας, βλέπετε… Φυσικά, στον Ατρόµητο τα διαζύγια µοιάζουν βελούδινα και οι ποδοσφαιριστές προχωρούν αµέσως σε τοποθετήσεις που διόλου δεν µας κολακεύουν.

Είτε γιατί βιώνουν ένα άσχηµο, εντελώς µολυσµένο κλίµα και διαπιστώνουν συνεχή βία,είτε διότι παραµένουναπλήρωτοιεπί µακρόν, πολλοί λένε «άντε γεια» καιαποχωρούν. Ο Σαγκανόφσκιγια παράδειγµα, αµέσωςµετά τοντελικό του Κυπέλλου απέναντι στηνΑΕΚ καιτα όσα άθλια διαδραµατίστηκαν, αποφάσισε να αποχωρήσει. Να κόψει κάθε δεσµό µε το «κάτι σαν ποδόσφαιρο» που βλέπουµε στην Ελλάδα. Οσοι µένουν, το κάνουν γιατί δεν βρίσκουν εύκολα πρόταση ή τους δελεάζουν µε χρήµατα και (κούφιες;) υποσχέσεις.

Το σίγουρο είναι πως ακόµη και τα ηχηρά ονόµατα, σε κάθε ευκαιρία, φροντίζουν να δυσφηµούν τον ελληνικό αθλητισµό και την άρρωστη κατάσταση. Ναι, θα µπορούσαν να το κάνουν εδώ, να χτυπούν νωρίτερα το καµπανάκι. Οχι κατόπινεορτής ή µιλώντας αποκλειστικά στα Μέσα της πατρίδαςτους, λες και δεν θα έβρισκαν αλλού ανταπόκριση.

Οπως και να ‘χει, ωστόσο,τα χαστούκια που δέχονται οι εµπλεκόµενοι στοελληνικό ποδόσφαιρο είναι πολλαπλά. Και δεν θα αργήσει η µέρα που εκτός από τις µαζικές αποχωρήσεις πρωτοκλασάτωνπαικτών θα έχουµε και οµαδικά πυρά για τις συνθήκες που επικρατούν.