Στίγμα Ξαφνικά έχουν σκοτωθεί όλοι να µας σώσουν και για το µέλλον

Δεν ξέρω πώς τελικά θακαταλήξει αυτή η ιστορία µε το «ελληνικό» πρόβληµα στην Ευρώπη, είµαι όµως βέβαιος ότι όσοι το χειρίζονται στο εξωτερικό (γιατί απ’ ό,τι καταλαβαίνω, εµείς εδώ δεν µετέχουµε καθόλου στη σεµνή διαδικασία – είµαστε σε ρόλο παρατηρητή και µη σου πω και αµέτοχου τρίτου) θα χρειαστούν στο τέλος, αν ποτέ τελειώσει αυτό το πράγµα, τη συνδροµή και τη βοήθεια «ειδικών» επιστηµόνων. Πολύ «ειδικών» όµως. Σαν τον Γιάννη τον δικό µου στη Λέρο. Δηλαδή, τι θέλω να πω. Εκεί που πέρυσι ήµασταν στη γωνιά και κάθε ένας που περνούσε µας πετούσε µια ροχάλα, συγγνώµη για την έκφραση που δεν είναι του επιπέδου µου, τώρα έχουν «σκοτωθεί» όλοι να µας σώσουν. Και όχι µόνο να µας σώσουν αλλά να βρουν και µακροπρόθεσµες λύσεις για να µη µας ξανασυµβεί ό,τι τώρα περνάµε. Μιλάµε για απίθανα πράγµατα. Εκείνη η Ανγκελα; Τι πράγµα. Τη βλέπω σε λίγο να µετατρέπεται σε «µητέρα Τερέζα» της Ελλάδας.

Θα στήσουµε άγαλµα στη Μέρκελ
Και δεν λέω, να ζήσει η γυναίκα και να κυβερνάει τη Γερµανία για χρόνια πολλά, αλλά άµα κάποια στιγµή συµβεί το απευκταίο και οδεύσει και αυτή προς τας αιωνίους µονάς (έχουν οι προτεστάντες «αιώνιες µονές»; Να θυµηθώ να ρωτήσω τον φίλο µου τον Αντωνάκη) να µου το θυµηθείτε. Θα γεµίσει η Ελλάδα αγάλµατά της. Σαν εκείνου του Χάρι Τρούµαν που τον βλέπω κάθε µέρα στητό και αγέρωχο στην Βασιλέως Κωνσταντίνου και που στη χούντα (αλλά και ύστερα) κάθε τρεις και λίγο τον έκαναν φιτίλια τα παλικάρια του αντιδικτατορικού αγώνα.

Θα µας σώσει η Ανγκελα; Θα µας σώσει απ’ ό,τι φαίνεται. Και εντάξει, τώρα µπορεί να έχουν µια δόση (µια µόνο;) υπερβολής τα περί «µητέρας Τερέζας», αλλά η αλήθεια είναι ότι η γυναίκα το παλεύει. Οχι φυσικά για την καλή της την ψυχή, µην τρελαινόµαστε τώρα. Οχι. Για να µη χρεοκοπήσουµε το κάνει και συµπαρασύρουµε µαζί και τις µισές γερµανικές τράπεζες, κι άλλες τόσες γαλλικές, και γίνει το ευρώ «χαρτί υγείας»!

Εχουν καθήκον να συµφωνήσουν
Βεβαίως εκείνοι που ξέρουνλένε ότι αν συµβεί αυτό και πάρουµε κι άλλο δάνειο, µιλάµε για µια ιστορία που δεν ξέρω αν το τέλος της θα µας βρει εδώ πολλούς εξ ηµώνκαι υµών. Γιατίθα τραβήξει για πολλά χρόνια, ίσως και δεκαετίες. Φυσικά θα την πληρώσουν τα παιδιά µας, και τα παιδιά τους επίσης. Γι’ αυτό µοιάζουν στα δικά µου µάτια τουλάχιστον (δεν ξέρω στα δικά σας) τόσο µάταια όλα αυτά που ακούγονται στη διάρκεια της πολιτικής αντιπαράθεσης των κοµµάτων. Οπου ο καθένας λέει το δικό του (µακρύ ή κοντό δεν έχει σηµασία, διότι όπως λέγεται, αλλά εγώ δεν το ξέρω, «δεν έχει σηµασία το µέγεθος»), απαιτείνα το απο δεχθούµε ως τη µόνη και πραγµατική αλήθεια και επιπλέον επιδιώκει να την επιβάλλει και στους υπολοίπους. Και δεν κάθονται γύρω απόένα τραπέζι, όπως έγινε στην Πορτογαλία, να συµφωνήσουν για µια εθνική προσπάθεια να σωθεί η χώρα και να τελειώνει γρηγορότερα ο εφιάλτης…

Οταν είσαι απέξω λες ό,τι θέλεις
Ναι, το ξέρω, αυτά ακούγονται κάπως κινέζικα στην παρούσα φάση, όπου το κάθε κόµµα επιδιώκει να «τσιµπήσει» κάτι από την κρίση, για να µπορέσει αύριο, όποτε τέλος πάντως γίνουν οι εκλογές, να αποκτήσει κάτι περισσότερο από αυτό που του έδωσε ο λαός το 2009. Είναι τόσο κοντόφθαλµη η στρατηγική τους που είναι να απορείς. Και φυσικά να τους γυρίζεις την πλάτη. Εδώ ο κόσµος χάνεται, ας πούµε, και το µόνο που τους ενδιαφέρει εκείνους είναι να αυξήσουν τα ποσοστά τους. Δεν µιλάω για τον πρόεδρο Αντώνη, ο οποίος µας κατέπληξε προχθές στο Ζάππειο µε την απίθανη πρότασή του για διέξοδο από την κρίση. Αυτός καλά κάνει και λέει ό,τι λέει, διότι αυτός είναι ο κανόνας όταν είσαι αξιωµατική αντιπολίτευση, πώς αλλιώς θα γίνεις κυβέρνηση; Τα ίδια έκανε και ο Γιώργος. Σιγά να µη συναινέσει µε την κυβέρνηση. Εγώ σου λέει έχω τη λύση.

Μόνο που όταν τον καλέσουµε να την εφαρµόσει και δεν θα εφαρµόζεται (επ’ αυτού στοιχηµατίζω κιόλας, διότι το έχω ξαναδεί πολλές φορές το έργο) θα είναι αργά να του πούµε συγγνώµη κάναµε λάθος, φύγε. Κανόνας λέµε…

Ανείσπρακτα τα πρόστιµα
Διαβάζω εδώ κι εκεί ότι τα έσοδα έχουν υστέρηση ήδη κοντά στα 2 δισ. ευρώ από την αρχή της χρονιάς.Και εκτιµούν εκείνοι που ξέρουν τα πράγµατα ότι ώς το τέλος του χρόνου, αν δεν γίνει κάτι για να αναστραφεί η κατάσταση, η υστέρηση θα φθάσει τα 5 δισ. ευρώ, που σηµαίνει κι άλλα µέτρα για να βρεθούν αυτά τα λεφτά. Ψάχνονται στο υπουργείο Οικονοµικών να δουν τι θα κάνουν αλλά µέχρι στιγµής λύση δεν έχει βρεθεί, διότι ο υπουργός δεν έχει χρόνο να ασχοληθεί, ασχολείται µε τα µεγάλα – τύπου πετάγοµαι στο Λουξεµβούργο για µια συζήτηση µε τον Γιούνκερ, τον Σόιµπλε και τα άλλα παιδιά, και δεν σας λέω τίποτε, να χτυπιέστε κάτω. Πού είναι το τραγικό, σύµφωνα µε όσα µου είπε ένας πολύ ειδήµων και µέχρι πρόσφατα πολύ µέσα στα πράγµατα; Πέρυσι το υπουργείο που είχε πάρει φόρα και έκανε ελέγχους, και έβαζε πρόστιµα µε ρυθµό πολυβόλου, κατάφερε συνολικά να βάλει πρόστιµα 5 δισ. ευρώ! Πέντε ολόκληρα δισ. ευρώ.

Και ποια είναι η τραγωδία; Οτι από τα 5 δισ. εισπράχθηκαν µόλις 50 εκατοµµύρια. Το 1% δηλαδή. Μια χαρά πάµε, ε;
Εχουν τη βία µέσα τους…

Κανόνας έγινε δυστυχώς και η αστυνοµική βία. Το ‘χει το σώµα µέσα του, τι να λέµε τώρα. Τα βάζουν όλοι τώρα µε τον Χρήστο Παπουτσή για όσα έγιναν στη διαδήλωση της Τετάρτης, και είχαµε αυτόν τον θλιβερό απολογισµό.

∆εν σου λέω, έχει µια ευθύνη και ο υπουργός που προΐσταται της αστυνοµίας, και κατ’ επέκταση των ΜΑΤ. αλλά είναι ο Παπουτσής εκείνος που σηκώνει το κλοµπ του κάθε «µατατζή» και το κατεβάζει στο κεφάλι του διαδηλωτή, ο οποίος µπορεί να σπάει, να καίει, να πετάει µολότοφ ή να κάνει οτιδήποτε έκνοµο; οχι βέβαια. Νοµίζω ότι το πρόβληµα είναι αλλού. Είναι σε µια κοινωνία που δεν αντιλαµβάνεται ότι έχουν τελειώσει τα ψέµατα. Και πως όλα αυτά το µόνο που πετυχαίνουν είναι να επιταχύνουν τον εκφυλισµό της. Και γι’ αυτό δεν µιλάει κανείς, εκεί είναι το θέµα…