ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΕΙΤΕ!

Κατά γενική παραδοχή, η πορεία της ελληνικής οικονομίας προς τη σωτηρία της βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην πιο κρίσιμη καμπή της.

Από τη μια υπάρχει υστέρηση στους στόχους που ετέθησαν με την υιοθέτηση του Μνημονίου, το οποίο ανέκοψε την πτώση στον γκρεμό.

Οι προβλέψεις της εαρινής έκθεσης της Κομισιόν που δημο σιεύουν σήµερα «ΤΑ ΝΕΑ» το επιβεβαιώνουν.

Από την άλλη, δηµιουργείται εµφανώς βαρύ κλίµα στις σχέσεις της Ελλάδας (προσοχή: της Ελλάδας, όχι της ελληνικής κυβέρνησης) µε τους δανειστές και εταίρους της. Πολλοί εξ αυτών θεωρούν ότι υπάρχει υστέρηση, αν όχι απροθυµία, στην υλοποίηση των µεταρρυθµίσεων που συµφωνήθηκαν και δυστροπούν ενόψει της εκταµίευσης της νέας δόσης του δανείου των 110 δισ.

ευρώ τον επόµενο µήνα.

Με λίγα λόγια: η ελληνική οικονοµία βρίσκεται σε κίνδυνο.

Απέναντι σε αυτόν τον κίνδυνο παρατηρείται το εξής παράδοξο στο εσωτερικό της χώρας.

Τα δύο µεγάλα κόµµατα εξουσίας συµφωνούν σε πολλές από τις γενικές κατευθύνσεις της πολιτικής που πρέπει να ασκηθεί, αλλά δεν συνενώνουν τις δυνάµεις τους για την ταχύτερη και πληρέστερη εφαρµογή της. Το οικονοµικό πρόγραµµα που ανακοίνωσε η Ν.∆. συµπίπτει µε το κυβερνητικό πρόγραµµα, ενώ και τα δυο µαζί κινούνται στο πλαίσιο των µεταρρυθµίσεων που συνοµολογούν τα δύο κόµµατα ότι απαιτούνται.

Η κυβέρνηση έσπευσε να εκδηλώσει την ικανοποίησή της γιατί πολλές προτάσεις της αξιωµατικής αντιπολίτευσης κινούνται στις ράγες των κυβερνητικών αποφάσεων. Για παράδειγµα, οι αποκρατικοποιήσεις, η φορολογική πολιτική και η µείωση του κράτους.

Και όµως, από καµία πλευρά δεν γίνεται το αναγκαίο βήµα σύµπραξης.

Η κυβέρνηση τάσσεται υπέρ της συναίνεσης, αλλά δεν διευκρινίζει πώς την εννοεί στην πράξη.

Η αξιωµατική αντιπολίτευση τάσσεται εναντίον της συγκατάθεσης σε στόχους που προσυπογράφει προφασιζόµενη το γράµµα του Μνηµονίου.

Τα δύο κόµµατα δυσκολεύονται να υπερβούν τον εαυτό τους και τη θεωρία του πολιτικού κόστους.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, οι δυνάµεις που συναποδέχονται την ανάγκη για τις µεγάλες αλλαγές οι οποίες θα στείλουν µήνυµα αποφασιστικότητας παραµένουν κατακερµατισµένες.

Αυτό το εγχώριο πολιτικό παιχνίδι δεν έχει περιεχόµενο.

Ιδίως όταν γίνεται από κόµµατα τα οποία αφενός ευθύνονται διαχρονικά για τη σηµερινή κατάσταση και αφετέρου τα βαρύνει εκ των πραγµάτων η ευθύνη της σωτηρίας. Γι’ αυτό οι ηγεσίες τους οφείλουν να συµπράξουν στους τοµείς που συµπίπτουν οι πολιτικές τους.

Θα είναι η πιο µεγάλη συµβολή στην αντιµετώπιση των κινδύνων που µας απειλούν.