Ο γερόλυκος της Ουάσιγκτον

Ηταν ο άνθρωπος που έπεισε τον Οµπάµα να δώσει το ΟΚ για την επιχείρηση «Τζερόνιµο» και αυτός που µετέφερε στον πρόεδρο την είδηση που του επέτρεψε να πάρει επιτέλους ανάσα. Ηδη, πριν από την εξόντωση
του Οσάµα Μπιν Λάντεν, δύσκολα άκουγες στην Ουάσιγκτον κάτι αρνητικό για τον Λίον Πανέτα. Τώρα τον αποθεώνουν. Στο επόµενό του πόστο θα χρειαστεί όση θετική ενέργεια µπορεί να µαζέψει.

Κυριακή 1η Μαΐου 2010, 3:32 µ.µ. ώρα Ουάσιγκτον. Στο Αµποταµπάντ του Πακιστάν, οι κοµάντος των Navy SEALs ετοιµάζονται να κατεβούν µε σκοινιά από τα ελικόπτερα σε αυτό που ελπίζουν να αποδειχθεί το κρησφύγετο του Μπιν Λάντεν. Στην Αίθουσα Εκτάκτων Καταστάσεων του Λευκού Οίκου, ο Οµπάµα και όλα τα µέλη της οµάδας Εθνικής Ασφαλείας έχουν στραµµένο το βλέµµα σε µια γιγαντοοθόνη. Λέγεται πως παρακολούθησαν ζωντανά την επιχείρηση από κάµερες κρυµµένες στην εξάρτυση των κοµάντος. Το σίγουρο και επιβεβαιωµένο είναι πως το σπικάζ το είχε αναλάβει κάποιος που βρισκόταν 15 χιλιόµετρα πιο πέρα, σε µια αίθουσα συσκέψεων χωρίς παράθυρα, στον έβδοµο όροφο ενός διαβόητου κτιρίου, στο Λάνγκλι της Βιρτζίνια – ο Λίον Πανέτα, επικεφαλής της CIA.

«GERONIMO E.K.I.A.»: «Τζερόνιµο, εχθρός σκοτώθηκε εν ώρα δράσης». Μεταφέροντας αυτό το µήνυµα από το Πακιστάν στον Λευκό Οίκο, ο Πανέτα ολοκλήρωσε επιτυχώς την αποστολή που του είχε αναθέσει ο Οµπάµα τον Ιανουάριο του 2009, όταν του εµπιστεύτηκε την κεφαλή της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών – του είχε ζητήσει τότε να καταστήσει τον εντοπισµό και την εξουδετέρωση του Οσάµα µπιν Λάντεν υπ’ αριθµόν 1 προτεραιότητά του. Παράλληλα, ο Πανέτα έκανε να ντρέπονται όσους είχαν εκφράσει το 2009 αµφιβολίες για τον διορισµό του, επικαλούµενοι την έλλειψη εµπειρίας του στον δύσκολο κόσµο των υπηρεσιών πληροφοριών – αν και πολύ σύντοµα, βλέποντας την τάξη και την ηρεµία που επέβαλε σε µια υπηρεσία στιγµατισµένη από τα χρόνια του Τζορτζ Μπους, οι σκεπτικιστές σιώπησαν.

Η CIA δεν έγινε φυσικά υπό την ηγεσία του από διάβολος άγγελος, µυστική υπηρεσία είναι. Από τις επιθέσεις µε µη επανδρωµένα αεροσκάφη εναντίον ύποπτων µελών της Αλ Κάιντα στο Πακιστάν, που πολλαπλασιάστηκαν τα τελευταία δύο χρόνια, φέρεται να έχουν σκοτωθεί πολλοί άµαχοι.

Αλλά ο Πανέτα αποχωρεί από τη CIA µε το κεφάλι ψηλά, η συζήτηση που φουντώνει τώρα, εκτός ΗΠΑ, για τη νοµιµότητα ή µη της εξόντωσης του Μπιν Λάντεν, για τα δικαιώµατα ή µη του αρχιτροµοκράτη, δεν τον πολυαφορά. Εφόσον η Γερουσία επικυρώσει τις προτάσεις Οµπάµα, τον Ιούλιο θα παραχωρήσει τη θέση του στον στρατηγό Ντέιβιντ Πετρέους και θα αναλάβει το πόστο του Ρόµπερτ Γκέιτς, για να γίνει ο πρώτος ∆ηµοκρατικός υπουργός Αµυνας των ΗΠΑ από το 1997 και ο δεύτερος γηραιότερος στην αµερικανική ιστορία.

Λένε πως δεν την ήθελε αυτήν τη µετάθεση. Και γιατί να τη θέλει; Είναι 72 ετών, έχει πέντε εγγόνια από τρεις γιους, µια απέραντη φάρµα µε καρυδιές στην Κάρµεν Βάλεϊ της Καλιφόρνιας, την αγάπη του για το πιάνο και ένα θινκ τανκ µε το όνοµα του ίδιου και της συζύγου του, η οποία στέκεται βράχος στο πλευρό του από το 1962. Επιπλέον, πιο καυτή θέση από αυτή του υπουργού Αµυνας δεν υφίσταται σήµερα στις ΗΠΑ. Ο Πανέτα όµως δεν θέλησε να πει όχι στον Οµπάµα ούτε στην αίσθηση καθήκοντος που αποτελεί σήµα κατατεθέν του. Θα πρέπει τώρα να εποπτεύσει της αµερικανικής αποχώρησης από το Ιράκ και να ασχοληθεί µε τον δύσκολο πόλεµο στο Αφγανιστάν, χωρίς να συνυπολογίζουµε τη Λιβύη, όπου κανείς δεν γνωρίζει τι µπορεί να έχει συµβεί ώς το καλοκαίρι.

Παράλληλα, θα πρέπει να περικόψει τις δαπάνες του Πενταγώνου – στο πλαίσιο της προσπάθειας αντιµετώπισης του υπέρογκου αµερικανικού ελλείµµατος, ο Οµπάµα θέλει να µειωθεί κατά 400 δισ. δολάρια ο αµυντικός προϋπολογισµός µέσα στα επόµενα 12 χρόνια. Και έχει να αντιµετωπίσει µια εχθρική, κυριαρχούµενη από τους Ρεπουµπλικανούς, Βουλή.

Αλλά ο πρόεδρος µάλλον ξέρει τι κάνει. Το 2009 διόρισε επικεφαλής της CIA κάποιον εκτός υπηρεσίας, ασπίλωτο από τις βρώµικες τακτικές της (βλ. βασανιστήρια υπόπτων για τροµοκρατία) την περίοδο Μπους. Και τώρα, διορίζει στο Πεντάγωνο έναν βετεράνο των δηµοσιονοµικών πολέµων και κάποιον για τον οποίο ο Μπιλ Κλίντον είχε πει κάποτε: «Κανείς στην Ουάσιγκτον δεν καταλαβαίνει καλύτερα τα δύο άκρα της Λεωφόρου Πενσιλβάνια (σ.σ: τον Λευκό Οίκο και το Καπιτώλιο) από τον Λίον Πανέτα, και κανείς δεν έχει κερδίσει και στα δύο αυτά άκρα µεγαλύτερο σεβασµό». Μέχρι τα 33 του, άλλωστε, ο Πανέτα ήταν (µετριοπαθής) Ρεπουµπλικανός.

Γεννήθηκε στο Μοντερέι της Καλιφόρνιας το 1938 και είναι γιος ιταλών µεταναστών από την Καλαβρία.

Οι γονείς του διατηρούσαν εστιατόριο στην περιοχή, αργότερα απέκτησαν τη φάρµα στην Κάρµεν Βάλεϊ, ο ίδιος εργάστηκε µεγαλώνοντας και στα δύο. Πήγε φυσικά σε καθολικό σχολείο, σπούδασε πολιτικές επιστήµες και νοµικά στο Πανεπιστήµιο της Σάντα Κλάρα, υπηρέτησε δυο χρόνια στον στρατό και ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα το 1966 ως νοµικός σύµβουλος ενός ρεπουµπλικανού γερουσιαστή. Το 1969, ο Νίξον τον διόρισε επικεφαλής της Υπηρεσίας ∆ικαιωµάτων του Πολίτη, αλλά οι δυό τους δεν αντιλαµβάνονταν τα τελευταία µε τον ίδιο τρόπο, ο Πανέτα θέλησε να εφαρµόσει τους νόµους περί άρσης των φυλετικών διαχωρισµών στα σχολεία του αµερικανικού Νότου κάπως πιο γρήγορα από ό,τι ήθελε ο πρόεδρος. Το 1970 εγκατέλειψε τη θέση του και έναν χρόνο αργότερα αποχώρησε οριστικά και από το Ρεπουµπλικανικό Κόµµα.

Βουλευτής εξελέγη για πρώτη φορά µε τους ∆ηµοκρατικούς το 1977 και παρέµεινε στα έδρανα ώς το 1993, οπότε ο τότε πρόεδρος Μπιλ Κλίντον τού ανέθεσε την Υπηρεσία ∆ιαχείρισης και Προϋπολογισµού. Τον κατείχε τον τοµέα. Από το 1989 έως το 1993 υπήρξε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προϋπολογισµού.

Το 1990, έπεισε τον πρόεδρο Μπους τον πρεσβύτερο να καταπατήσει τη δέσµευση που είχε διατυπώσει µε τα λόγια «∆ιαβάστε τα χείλη µου: όχι νέοι φόροι». Το δηµοσιονοµικό ντιλ που επετεύχθη απογοήτευσε τους Ρεπουµπλικανούς και συνέβαλε στη νίκη του ∆ηµοκρατικού Κλίντον το 1992.

ΠΛΑΪ ΣΤΟΝ ΚΛΙΝΤΟΝ. Ο Πανέτα πιστώνεται και µεγάλο µέρος της προσπάθειας που κατέληξε στον ισοσκελισµό του προϋπολογισµού το 1998.

Οπως επίσης και την αποκατάσταση της πειθαρχίας στον αρχικά «µπάτε σκύλοι αλέστε» Λευκό Οίκο του Κλίντον, του οποίου διατέλεσε προσωπάρχης από το 1994 έως το 1997. Στο δικό του γραφείο ήταν stagiaire η Μόνικα Λιουίνσκι, πρόλαβε όµως να φύγει προτού σκάσει το γνωστό σκάνδαλο – για το οποίο λέγεται πως δεν συγχώρησε ποτέ τον άτακτο Μπιλ… «Νοµίζω πως αυτό που πραγµατικά χρειάζεται αυτός ο Λευκός Οίκος είναι έναν επιτελάρχη που να µπορεί να διαβάζει Μακιαβέλι από το πρωτότυπο» είχε σχολιάσει αποχωρώντας ο προκάτοχός του στη θέση του προσωπάρχη, ο Μακ Μακλάρτι. Αλλά η σπόντα, λένε αυτοί που ξέρουν, ήταν περισσότερο για τον Κλίντον παρά για τον (άψογο γνώστη της ιταλικής) Πανέτα.

Οι δυνάµεις του κακού δεν κοιµούνται ποτέ. Το ίδιο ακριβώς, όµως, ισχύει και για τις δυνάµεις του καλού

ΕΙΠΕ

ΕΙΠΑΝ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ

Αυτός είναι ο Λίον. Δώσε του µια δουλειά και θα τη φέρει εις πέρας

ςαΐΜοΝ ςαΛΙΝας, ΠαΛΙος ςυΜΦοΙΤηΤης ΚαΙ ΦΙΛος Του ΠαΝΕΤα