ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η ακούραστη και αγέραστη Ζωζώ

Την αµαρτία µου θα την πω. ∆εν τη θυµόµουν πολύ από τον κινηµατογράφο. Μου είχε µείνει στο µυαλό όταν την έβλεπα –πιτσιρίκι τότε – στην «Αίγλη», στο Ζάππειο. Μου άρεσε. Ηθελα να µε πηγαίνει νωρίς η γιαγιά µε τον παππού για να βρίσκουµε τραπεζάκι µπροστά. Οταν την είχα πρωτοδεί – θα ‘µουν επτά, οκτώ το πολύ – µε είχε εντυπωσιάσει. Μαύρο µακρύ µαλλί. Σώµα αίλουρου. Μπρίο και τσαχπινιά. ∆εν θυµάµαι καν τι τραγουδούσε. Κι όπως ισορροπούσε στα τακούνια της πάνω στη σκηνή τράβηξε το καλώδιο του µικροφώνου. Κατέβηκε από τη «σκηνή». Με πλησίασε κι αναφώνησε «καλέ, κοίτα ένα κοριτσάκι! Πώς σε λένε;». Και µε χάιδεψε. Αυτό ήταν. Κάθε φορά που πηγαίναµε στο αναψυκτήριο ήθελα η φούστα µου µε τα βολάν να είναι «της κόλλας». Το καλό φουστάνι στην Μπι Μπι Μπο, γιαγιά, παππούς από το χέρι και περίµενα πότε θα την αναγγείλει ο Οµηρος Αθηναίος. Είκοσι επτά χρόνια αργότερα. Περασµένη Τετάρτη. Σοβαρή πλέον, «κουλτουριάρα» που µε πειράζουν και οι φίλοι µου, τι γύρευα εκεί που τραγουδάει η Ζωζώ; Μα είναι σοβαρά πράγµατα τώρα να κρύβεις την ηλικία σου και να κάνεις σόου τη ζωή σου; ∆εν βαριέσαι. Για χατίρι της παρέας. Και βγαίνει η Ζωζώ. Οπως τη θυµόµουν. Το µαλλί µαύρο και µακρύ. Το πόδι έξω. Η φωνή βραχνή. Σα να µην πέρασε µια µέρα από τότε που ήταν «Κορίτσι ζόρικο». Και να η παγέτα και το στρας. Και η Ζωζώ εκεί. Ακούραστη. Αγέραστη. Μόνο που εγώ δεν είχα πια Μπι Μπι Μπο, αλλά κάνα δυο ρυτιδούλες. Κι αφού µας παρέσυρε και τραγουδήσαµε και χειροκροτήσαµε και γελάσαµε, φεύγοντας δεν κρατήθηκα. Της το ‘πα. «Ζωζώ, άσε τα χρόνια σου. ∆εν τα θέλουµε. Το µπρίο σου να πάρουµε».