Πικρή η τούρτα

Είκοσι χρόνια συµπληρώνονται σήµερα από την ηµέρα που ένα κοκαλιάρικο παιδί φόρεσε για πρώτη φορά την κόκκινη φανέλα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σε αγώνα πρωταθλήµατος.

Ηταν ο νεαρός Ράιαν Γκιγκς που χθες δεν χάρηκε την ισοφάριση του ρεκόρ συµµετοχών του Μπόµπι Τσάρλτον, αφού η Γιουνάιτεντ ηττήθηκε 2-1 απότην Τσέλσι.

Για έναν παίκτη που έχει εθιστεί στις νίκες και στα τρόπαια όπως είναι ο Γκιγκς, η χθεσινή ήττα της Γιουνάιτεντ στο Στάµφορντ Μπριτζ αποτελείπικρό ποτήρι. Η Αρσεναλ, που έχει τώρα έναν αγώνα λιγότερο, απειλεί να πλησιάσει στον έναν βαθµό την πρωτοπόρο Γιουνάιτεντ, ενώ η Τσέλσι ανέβηκε στην τέταρτη θέση δύο βαθµούς πίσω από τη Μάντσεστερ Σίτι.

Τον Μάρτιο του 1991το Μάντσεστερ ζούσε στο πετσί του την αποβιοµηχανοποίηση. Η ανεργία ήταν σταύψη και το Ολντ Τράφορνταποτελούσε τον παρία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Οταν ο Γκιγκς πήγε στη γραµµή του πλαγίου άουτ για να µπει ως αλλαγή στο παιχνίδι µε την Εβερτον,από τις εξέδρες του ΟλντΤράφορντ ακούστηκαν ειρωνικά σχόλια γιατί η φανέλα πουφορούσε ήταν δύο νούµερα µεγαλύτερη και ανέµιζε πάνω του σαν ιστίο. Ο αγώνας έληξε µε νίκη των φιλοξενουµένων 2-0 και ο Ράιαν Γκιγκς ακόµα θυµάται την κλωτσιά που δέχτηκε από τον Ντέιβ Γουότσον σαν καλωσόρισµα στο πρωτάθληµα των µεγάλων αλλά και τις φωνές του Φέργκιουσον στα αποδυτήρια.

Ο Γκιγκς σήµερα δεν έχει καµία σχέση µε τον πιτσιρικά του 1991. Οι κρόταφοι έχουν γκριζάρει, η φωνή του βγαίνει ήρεµη, οι σκέψεις του ισορροπηµένες. Στα 37 του βρίσκεται στη δύση της καριέρας του. Το µέλλον τον προβληµατίζει: «Πριν από τρία, τέσσερα χρόνια δεν µε απασχολούσε το θέµα. Τώρα όµως το σκέφτοµαι συνέχεια», λέει.

Από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έχουν περάσει εκατοντάδες ταλαντούχοι παίκτες. Κανείς όµως δεν κατάφερε να παραµείνει 20 χρόνια. Ποιο είναι το µυστικό της µακροζωίας του Ουαλού στο Ολντ Τράφορντ;

«Πρώτα απ’ όλα γεννιέσαιµε αυτό είναι θέµα γενετικής. Στη συνέχεια πρέπει να προσπαθείς να ζεις τη ζωή σουµε σωστό τρόπο».

Οταν είσαι βασικός παίκτης της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, θεωρείται δεδοµένο ότι θα ζήσεις στιγµές δόξας – τουλάχιστον στα νάιτ κλαµπ. «Εζησα τη µεγάλη δηµοσιότητα, είχα διάσηµες γυναίκες στο πλευρό µου, οι φωτογράφοι µε κυνηγούσαν συνεχώς». Ο Γκιγκς γρήγορα κατάλαβε πως αυτή η ζωή δεν οδηγεί στη γη της ποδοσφαιρικής Επαγγελίας. Θυµάται ακόµα το σοκ που είχε υποστεί όταν ηεφηµερίδα «Today», η οποία έκλεισε πριν µερικά χρόνια, έγραψε για τις τεταµένες σχέσεις των γονιών του.

Το παιδί που έπαιζε σαν άνδρας έχει γίνει πια άνδρας που παίζει σαν παιδί. «Στην αρχή το µόνο που επιθυµείςείναι να µπεις στην πρώτη οµάδα και να παραµείνεις εκεί. Μερικοί παίκτες χάνουν το κίνητρό τους, αλλά αυτοί δεν είναι φίλοι µου. Μεγαλώνεις αλλά η επιθυµία παραµένει και το απολαµβάνεις περισσότερο».

Στα 20 χρόνια στο ΟλντΤράφορντ ο Γκιγκς έχει ζήσει µεγάλες στιγµές. Αλλά και πίκρες. Η χειρότερη απ’ όλες; «Στην πρώτη µου πλήρη σεζόν όταν χάσαµε τον τίτλο από τη Λιντς. Ηταν αυτό το απαίσιοσυναίσθηµα πως είσαι άδειος. Οπως και µετά τον τελικό του Τσάµπιονς Λιγκ το 2009. ∆εν παίξαµε καλά και αυτό ήταν το χειρότερο».

Τα περισσότερα από τα 48 µετάλλια που έχει κατακτήσει τα έχει προσφέρει στο µουσείο του συλλόγου.

Ο µοναδικός ποδοσφαιριστής που έχει κατακτήσει 11 τίτλους πρωταθλήµατος στηνΑγγλία είχε µέχρι τώρα 131 διαφορετικούς συµπαίκτες. Ποιος ήταν ο καλύτερος; «Πιθανότατα ο Ρόι Κιν. Οταν ο Μπράιαν Ρόµπσον έπαιζε, ποτέ δεν σκεφτόσουν ότι θα χάσεις. Οτανο Ρόµπο έφυγε, ο Ρόι ανέλαβε δράση και µαζί του ένιωθες ανίκητος».