Μισός αιώνας Ντιέγκο

Ερχεται η στιγµή που συνειδητοποιούµε πως υπάρχουν άνθρωποι τους οποίους παρακολουθούµε χρόνια. Τι κάνουν, πώς ζουν, τις καλές και τις κακές τους στιγµές. Ζούµε παράλληλα µε τη ζωή τους, οι στιγµές τους γίνονται και δικές µας στιγµές.

Σηµαδευόµαστε και το αντιλαµβανόµαστε ύστερα από πολλά χρόνια.

Ξεκινώντας να γράψω αυτές τις αράδες για τα 50 χρόνια ζωής που συµπληρώνει σήµερα ο Ντιέγκο Μαραντόνα αντιλήφθηκα ακριβώς αυτό που περιγράφω στον πρόλογο. Οι περιπέτειές του µε τα ναρκωτικά, τη µαφία, το χέρι του Θεού, το ντόπινγκ, η προπονητική του καριέρα αποτέλεσαν µέρος της δουλειάς µου. Ζούσα για χρόνια µε τον Μαραντόνα µέσα από τα κείµενα που έγραφα γι’ αυτόν. Και ξαφνικά συνειδητοποιώ πως ο κοντός Αργεντινός µε τα φουντωτά µαύρα µαλλιά, το «Χρυσό Παιδί», έγινε πενήντα χρονών. Ασπρισαν τα γένια του, βάρυνε, αλλά δεν σοβάρεψε. Και καλά κάνει.

Τον «πρωτογνώρισα» πριν από τριάντα χρόνια µέσα από ένα κείµενο του Μανώλη Μαυροµµάτη στην «Οµάδα», που τότε κυκλοφορούσε ως περιοδικό.

Εγραφε, θυµάµαι, ο αγαπητός Μανώλης πως το αφεντικό της Γιουβέντους Τζιάνι Ανιέλι προσφέρει τη µισή FΙΑΤ για να φέρει στο Τορίνο το νέο µεγάλο αστέρι της Αργεντινής: τον Ντιέγκο Μαραντόνα.

Ηταν τότε που άρχισε να ασχολείται ο κόσµος µε το φαινόµενο Μαραντόνα, πριν περάσει τον Ατλαντικό και εκτοξευτεί η καριέρα του στη Νάπολι.

Οι ιστορίες που έχουν γραφτεί για τον Ντιεγκίτο µπορούν να γεµίσουν βιβλιοθήκη. Πόσες είναι αληθινές και πόσες όχι, µόνο ο ίδιος γνωρίζει. Γι’ αυτό πριν από δέκα χρόνια αποφάσισε να τα πει όλα στην αυτοβιογραφία του «Εγώ ο Ντιέγκο» (Εκδόσεις Διόπτρα) µέσα από την οποία θα προσπαθήσουµε να µάθουµε κρυµµένες αλήθειες του.

Η αρχή κάθε ποδοσφαιρικού µύθου φωλιάζει σε λαµαρινένιες τρύπες. «Εχω ευτυχισµένες ηµέρες από την παιδική µου ηλικία. Αν όµως πρέπει να περιγράψω µε µία µόνο λέξη το Βίγια Φιορίτο, τη γειτονιά όπου γεννήθηκα και µεγάλωσα, η λέξη είναι “αγώνας”. Οταν έβρεχε, το σπίτι έσταζε από παντού κι έπρεπε να αποφεύγεις τα µέρη εκείνα γιατί βρεχόσουν περισσότερο µέσα στο σπίτι παρά έξω».

Ο πατέρας του Μαραντόνα ήταν αυστηρός, τον έδερνε συχνά, αλλά όποτε τον είχε ανάγκη, στάθηκε στο πλάι του ακόµα κι όταν χρειαζόταν να κοιµάται ελάχιστες ώρες λόγω της δουλειάς στο εργοστάσιο. Από τις αλάνες του Βίγια Φιορίτο, ο Μαραντόνα πήγε στα τσικό της Αρχεντίνος Τζούνιορς και η αναρρίχησή του µέχρι την πρώτη οµάδα έγινε µε ασανσέρ. Στα έντεκα χρόνια του ασχολήθηκε για πρώτη φορά µαζί του εφηµερίδα, αλλά για κακή του τύχη τον ανέφερε ως «Καραντόνα». Ηταν τέτοιες µέρες του ‘76 όταν ο Μαραντόνα στα 16 του χρό νια έκανε το ντεµπούτο του µε την πρώτη οµάδα της Αρχεντίνος Τζούνιορς.

«Έβαλα το άσπρο µου πουκάµισο µε το τιρκουάζ παντελόνι µε τα φαρδιά µπατζάκια. Το µοναδικό που είχα! Οι άλλοι µιλούσανε για τα Κύπελλα κι εγώ σκεφτόµουν πόσα χρήµατα θα πάρω για να αγοράσω άλλο παντελόνι».

Μόλις τρεις µήνες µετά ήρθε η εθνική Αργεντινής. Ντεµπούτο εναντίον της εθνικής Ουγγαρίας. Πόδια που έτρεµαν, άγχος, συναισθηµατική φόρτιση. Τα ξεπέρασε και έκανε όνειρα για το Παγκόσµιο Κύπελλο που θα διεξαγόταν την επόµενη χρονιά στη χώρα του, ενώ είχε ήδη στο πλάι του την Κλάουντια.

Η ηµέρα που ο Λουίς Σέζαρ Μενότι τον απέκλεισε από το Μουντιάλ ήταν από τις χειρότερες της ζωής του. «Εκλαψα πολύ.

Ποτέ δεν συγχώρησα τον Μενότι για τον αποκλεισµό µου ούτε και πρόκειται να τον συγχωρήσω. Όταν γύρισα σπίτι έµοιαζε σαν να είχαµε κηδεία. Εκλαιγε η γριά µου, έκλαιγαν τα αδέρφιά µου, έκλαιγαν οι αδερφές µου.

Εκείνη την ηµέρα, την πιο θλιβερή της καριέρας µου, ορκίστηκα ότι θα εκδικηθώ. Ηταν η µεγαλύτερη απογοήτευση της ζωής µου. Με σηµάδεψε για πάντα».

Το Παγκόσµιο Κύπελλο Νέων που κατέκτησε την επόµενη χρονιά δεν κατεύνασε την οργή του.

Μία δήλωσή του σε εφηµερίδα πως τον θέλει η Μπόκα Τζούνιορς χωρίς η τελευταία να το γνωρίζει του άνοιξε τον δρόµο για την άφραγκη τότε οµάδα του Μπουένος Αϊρες αφήνοντας στα κρύα του λουτρού την πλούσια Ρίβερ Πλέιτ που του πρόσφερε εκατοµµύρια δολάρια. Η επίθεση που δέχτηκε από παράγοντες της Ρίβερ Πλέιτ στις εξέδρες στη διάρκεια διεθνούς αγώνα τον έκανε να µισήσει την οµάδα που έχει ως έµβληµά της την κόκκινη ρίγα στη φανέλα.

ΑΓΩΝΑΣ

Εχω ευτυχισµένες ηµέρες από την παιδική µου ηλικία. Αν όµως πρέπει να περιγράψω µε µία µόνο λέξη το Βίγια Φιορίτο, τη γειτονιά που γεννήθηκα και µεγάλωσα, η λέξη είναι «αγώνας».