Η σιδηρά κυρία των Βρυξελλών

Είναι άγνωστο πόσο χρόνο θα αφιερώσουν οι ιστορικοί του µέλλοντος στη Βίβιαν Ρέντινγκ.
Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός ότι η Κοµισιόν, ο µεγαλύτερος… βιότοπος γραφειοκρατίας στον πλανήτη, θύµισε έναν ζωντανό πολιτικό οργανισµό
οφείλεται στην ευρωπαία επίτροπο για τη Δικαιοσύνη. Για να γίνει αυτό το «θαύµα» χρειάστηκε λίγο µεσογειακό ταµπεραµέντο – ή ελληνικό εάν ληφθούν υπόψη οι ιδιαίτεροι δεσµοί της επιτρόπου µε την Ελλάδα. Α, κι ένα ψέµα
Τρίτη, 31 Αυγούστου. Στον 12ο όροφο του µεγάρου Μπερλεµόν, στις Βρυξέλλες, ο Ερίκ Μπεσόν, ο γάλλος υπουργός για τη Μετανάστευση, την Ενσωµάτωση και την Εθνική Ταυτότητα επιχειρεί να καθησυχάσει την Επιτροπή για την πολιτική που ακολουθεί το Παρίσι στο θέµα των Ροµά. Δίπλα του κάθεται ο γάλλος υφυπουργός για τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις Πιερ Λελούς. Απέναντί τους βρίσκονται δύο κυρίες. Η µία είναι η επίτροπος για τις Εσωτερικές Υποθέσεις Σεσίλια Μάλστροµ. Η άλλη είναι η αντιπρόεδρος της Κοµισιόν και επίτροπος για τη Δικαιοσύνη και τα Ανθρώπινα Δικαιώµατα Βίβιαν Ρέντινγκ. Το κλίµα είναι χαλαρό.

Και οι τέσσερις πολιτικοί µε τις µακροσκελείς ιδιότητες προέρχονται από την Κεντροδεξιά και εκτός από την ιδεολογική συγγένεια ο Μπεσόν ακούγεται πειστικός. «Ποτέ και µε κανέναν τρόπο η Γαλλία δεν θέλησε να πλήξει µια συγκεκριµένη µειονότητα. Πρόκειται απλώς για µια επιχείρηση δηµόσιας τάξης εναντίον πολιτών, αλλοδαπών και Γάλλων, που καταλαµβάνουν καταχρηστικά δηµόσιους ή ιδιωτικούς χώρους», δηλώνει στις δύο επιτρόπους. Εκείνη που είχε καλέσει τη Γαλλία στις Βρυξέλλες για εξηγήσεις ήταν η Βίβιαν Ρέντινγκ.

«Θυµηθείτε», προειδοποιεί, «ότι µε βάση την κοινοτική οδηγία του 2004 για την ελεύθερη διακίνηση των πολιτών της Ε.Ε., οι µαζικές απελάσεις δεν είναι µε κανέναν τρόπο αποδεκτές».

Η έκρηξη. Η συνάντηση εκείνη τελείωσε µε µια συµφωνία κυρίων η οποία, εκτός από τις διαβεβαιώσεις του Μπεσόν, στηρίχθηκε στον άγραφο κανόνα που λέει ότι σε έναν βασικό πυλώνα της Ε.Ε., όπως είναι Γαλλία, είναι πρέπον να κάνεις πού και πού τα στραβά µάτια. Τι µεσολάβησε σε αυτές τις 15 ηµέρες;

Ενα έγγραφο µε το οποίο το γαλλικό υπουργείο Εσωτερικών καλούσε τις κατά τόπους νοµαρχίες της Γαλλίας να προχωρήσουν σε απελάσεις και «ειδικά των Ροµά». Αν σε κάθε άνθρωπο υπάρχει κάτι που πυροδοτεί την έκρηξή του, στην περίπτωση της Βίβιαν Ρέντινγκ αυτό το κάτι είναι το ψέµα. Οι φράσεις που χρησιµοποίησε και το στυλ που υιοθέτησε για να κατακεραυνώσει τη Γαλλία δεν θύµιζαν σε τίποτε τον κλασικό ευρωπαίο γραφειοκράτη που αραδιάζει ντιρεκτίβες και διατάξεις από την κοινοτική νοµοθεσία για να ενισχύσει τα επιχειρήµατά του. Δεν θύµιζε ούτε κάποιον που προέρχεται από το Λουξεµβούργο, µια χώρα της Κεντρικής Ευρώπης τόσο ήσυχη και πλούσια όσο πληκτική και αδιάφορη. Το στυλ και ο διάλογος που ακολούθησε µε τη Ρέντινγκ να χτυπάει το χέρι στο τραπέζι, να δηλώνει ότι η υποµονή της εξαντλήθηκε και να αφήνει αιχµές ότι οι απελάσεις των Ροµά θυµίζουν τις διώξεις των Εβραίων στον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο και τον Σαρκοζί να απαντά «αν θέλεις να τους πάρεις σπίτι σου» ήταν αντάξια εκείνων των συζητήσεων που στήνονται στα τηλεοπτικά παράθυρα και είναι υποχρεωµένοι να υφίστανται οι έλληνες τηλεθεατές.

Στην περίπτωση της Κοµισιόν αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό. Ποιος µπορούσε να φανταστεί ότι στο γραφειοκρατικό τέρας των Βρυξελλών, έναν κόσµο που πνίγεται µέσα σε τόνους εγγράφων και κινείται µε µια εκνευριστικά σταθερή τροχιά από την ανία στην πλήξη, κυκλοφορούν κανονικοί άνθρωποι που οργίζονται και λένε και καµιά κουβέντα παραπάνω, ακόµη και αν µετά την παίρνουν πίσω όπως έκανε η Ρέντινγκ µε τη δήλωσή της για τον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο; Και ποιος δεν θα ευχόταν αυτή να ήταν η αρχή της µεταµόρφωσης µιας πολιτικής πανίδας που επιµένει να απευθύνεται στην ευρωπαϊκή κοινή γνώµη µε µια ξύλινη και νοµικίστικη γλώσσα την οποία έχουν εξορίσει από τις αίθουσές τους ακόµη και τα αστικά δικαστήρια;

Το βιογραφικό. Γεγονός είναι ότι εδώ και µερικές ηµέρες η Βίβιαν Ρέντινγκ προσέθεσε στο βιογραφικό της τον τίτλο της σιδηράς κυρίας της Κοµισιόν. Στο curriculum vitae αναφέρεται ακόµη ότι η επίτροπος Δικαιοσύνης γεννήθηκε στο Λουξεµβούργο πριν από 59 χρόνια. Σπούδασε στη Σορβόννη όπου έκανε διδακτορικό στις ανθρωπιστικές επιστήµες και επέστρεψε στη χώρα της για να ασχοληθεί µε τη δηµοσιογραφία. Στα 36 της χρόνια έγινε πρόεδρος της δηµοσιογραφικής οµοσπονδίας του Λουξεµβούργου. Στην πολιτική σκηνή της πατρίδας της εµφανίσθηκε το 1979.

Δέκα χρόνια αργότερα εξελέγη ευρωβουλευτής ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου των Χριστιανοδηµοκρατών του Λουξεµβούργου. Για την πρώτη της θητεία στην Κοµισιόν θα έπρεπε να περιµένει άλλα δέκα χρόνια. Πρόεδρος τότε ήταν ο Ροµάνο Πρόντι. Οταν ανέλαβε τα ηνία της Επιτροπής, ο Ζοζέ Μπαρόζο βρήκε στο πρόσωπό της ένα «πουλέν». Στην πρώτη του θητεία, το «πουλέν» υπηρέτησε ως επίτροπος για τις Μεταφορές και τις Τηλεπικοινωνίες. Αφού κέρδισε τη δύσκολη µάχη της περιαγωγής υποχρεώνοντας τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας τις µειώσουν τις τιµές στις κλήσεις των Ευρωπαίων που ταξίδευαν στις χώρες της Ε.Ε. µεταπήδησε στο χαρτοφυλάκιο της Δικαιοσύνης. Ο Μπαρόζο δεν παρέλειψε να την κάνει και αντιπρόεδρό του.

Ουδείς µάλλον θα αδικούσε τη Βίβιαν Ρέντινγκ εάν υπέθετε ότι περισσότερο από το δράµα των Ροµά εκείνο που την ενόχλησε ήταν το ψέµα του Μπεσόν. Θα µπορούσε επίσης να διακρίνει λίγο ελληνικό σπόρο στην έκρηξή της. Η Ρέντινγκ δεν είχε την «τύχη» του Χοακίν Αλµούνια να την παρακολουθεί µια στρατιά δηµοσιογράφων κάθε φορά που πατάει το πόδι της την Ελλάδα. Εχει όµως την τύχη να διαθέτει ένα σπίτι στην Τζια και να το επισκέπτεται συχνά πυκνά παρά τον ατυχή γάµο της µε έλληνα επιχειρηµατία. Ας ελπίσουµε ότι η κ. Ρέντινγκ θα διατηρήσει το ταµπεραµέντο της και απέναντι στον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο οποίος δεν παρέλειψε να ρίξει µερικά καρφιά εναντίον της. Και ότι δεν θα εµφανιστεί ποτέ στα ελληνικά τηλεπαράθυρα.

ΕΙΠΕ

Για τις απελάσεις των Ροµά από τη Γαλλία

Μετά τον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο, πίστευα ότι η Ευρώπη δεν θα ξαναζούσε παρόµοιες καταστάσεις

ΕΙΠΑΝ ΓΙ’ ΑΥ ΤΗΝ

Μια – δυο εκφράσεις που χρησιµοποίησε εν θερµώ θα µπορούσε να παρανοηθούν

Ο πρόεδρος της Κοµισιόν Ζοζέ Μπαρόζο