Οι Ελληνες ξανάρχονται

Ελληνες προπονητές; Κάποτε µπορεί να αποτελούσαν και το πιο σύντοµο ανέκδοτο, αλλά τώρα φαίνεται ότι οι σύλλογοι τούς αντιµετωπωπίζουν µε σοβαρότητα και γι’ αυτόν τον λόγο έχουν κερδίσει τη δική τους θέση εργασίας στους πάγκους της Σούπερ Λίγκας.

Μία ενδεκάδα συµπληρώνουν οι Ελληνες προπονητές που υπερτερούν κατά κράτος στη µάχη µε τους αλλοδαπούς συναδέλφους τους.

Για την ακρίβεια είναι «δέκα και ο Μπάγιεβιτς», αλλά και ο Σέρβος ύστερα από τόσα χρόνια στη χώρα µας είναι πλέον «δικός µας», αφού άλλωστε έχει αποκτήσει και την ελληνική υπηκοότητα.

Η ελληνική ενδεκάδα αποτελείται από τους Νιόµπλια (Παναθηναϊκού), Δώνη (Ατροµήτου), Βλάχο (Αστέρα Τρίπολης), Δερµιτζάκη (ΠΑΟΚ) Παπακώστα (Λάρισας), Τσιώλη (Ολυµπιακού Βόλου), Τεννέ (Κέρκυρας), Καραγεωργίου (Ερ γοτέλη), Ουζουνίδη (Ηρακλή), Κεχαγιά (Ξάνθης) και Μπάγιεβιτς (ΑΕΚ).

Κι όσο για τους… χαµένους;

Η πεντάδα των ξένων απαρτίζεται από τους Κούπερ (Αρη), Βαλβέρδε (Ολυµπιακού), Κοκότοβιτς (Πανσερραϊκού), Στόρε (Πανιωνίου) και Οκούκα (Καβάλας).

Πώς σας φαίνεται η αναλογία του 11-5; Δεν είναι εντυπωσιακή; Αν µη τι άλλο είναι πρωτόγνωρη, αφού οι σύλλογοι κατέφευγαν συνήθως στη λύση του έλληνα προπονητή στα µέσα της αγωνιστικής περιόδου, όταν βρίσκονταν σε κατάσταση «εκτάκτου ανάγκης», οπότε ο κόουτς αναλάµβανε σε αυτές τις περιπτώσεις τον ρόλο του ναυαγοσώστη. Οταν κινδύνευε να χάσει την κατηγορία η οµάδα κι αφού ο ξένος είχε αποτύχει ή ο σύλλογος δεν είχε την υποµονή να τον περιµένει άλλο, τότε άνοιγε την ελληνική ατζέντα και κατέφευγε στην εύκολη λύση. Ο Ελληνας άλλωστε ξέρει τη νοοτροπία του ποδοσφαίρου µας (αυτό και αν είναι το πιο σηµαντικό τις δύσκολες ώρες), ενώ δεν έχει παράλογες απαιτήσεις για µεταγραφές. Και οι ισχυροί σύλλογοι έχουν χρησιµοποιήσει τέτοιες µεθόδους, και µε αυτό τον τρόπο βρέθηκε κάποτε στον πάγκο του Ολυµπιακού ο Τάκης Λεµονής (τώρα δουλεύει στην Οµόνοια), ο Νίκος Νιόµπλιας όταν πήρε τη θέση του Τεν Κάτε και οδήγησε τον Παναθηναϊκό στην κατάκτηση του νταµπλ, ενώ ο τελευταίος της παρέας ήταν ο Παύλος Δερµιτζάκης που αντικατέστηκε τον Ιταλό Μπερέτα µε την ολοκλήρωση της καλοκαιρινής προετοιµασίας.

ΝΕΑ ΗΘΗ

Πώς σας φαίνεται η αναλογία του 11-5; Δεν είναι εντυπωσιακή; Αν µη τι άλλο είναι πρωτόγνωρη, αφού οι σύλλογοι κατέφευγαν συνήθως στη λύση του έλληνα προπονητή στα µέσα της αγωνιστικής περιόδου

Αχ αυτή η κρίση…

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ όµως η εξήγηση για την επικράτηση της ελληνικής σηµαίας στους πάγκους των συλλόγων; Οι ντόπιοι προπονητές ίσως να κέρδισαν τη µάχη από τους ξένους και για το µικρό τους µεροκάµατο. Στην περίοδο της κρίσης οι επιλογές γίνονται πλέον µε µεγαλύτερη σπουδή ή αν προτιµάτε µε µικρότερο ρίσκο και ο Ελληνας που συνήθως είναι και παλιός παίκτης, άρα δικό µας παιδί και δεν θα έχει υπερβολικές απαιτήσεις αλλά ούτε και θα πάει στην UΕFΑ όπως ο κάθε ξένος για να διεκδικήσει τα δικαιώµατά του όταν τύχει (και τυχαίνει συχνά) να διακόψουµε πρόωρα τη συνεργασία µας.

Αλλος λόγος; Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια πέρασαν πολλοί ξένοι προπονητές αλλά ελάχιστοι από αυτούς άφησαν το στίγµα τους.

Για παράδειγµα ο Ολυµπιακός που κατέκτησε και 12 πρωταθλήµατα τα τελευταία χρόνια ελάχιστους ξένους θα έχει να θυµάται ότι τον βοήθησαν ουσιαστικά.

Τον Μπάγιεβιτς τον κατατάξαµε στη δική µας κατηγορία ενώ από τους υπόλοιπους µόνον ο Σόλιντ και ο Βαλβέρδε έδειξαν στοιχεία της δουλειάς τους, για αυτό και ο δεύτερος εργάζεται και πάλι στο Λιµάνι. Και ο Παναθηναϊκός όµως πήρε το νταµπλ το 2004 µε τον Γιτζάκ Σουµ και από κει και πέρα τίποτα. Ποιος δικαιώθηκε; Ο Μαλεζάνι, ο Πεσέιρο ή ο Τεν Κάτε; Ο Νιόπλιας έφερε ξανά τους τίτλους στην Παιανία.

Από τη στιγµή δηλαδή που οι ελληνικοί σύλλογοι θέλουν να φτιάξουν ισχυρές οµάδες και µάλιστα… χθες, είναι δύσκολο για τον ξένο τεχνικό να προλάβει να δείξει κάποια πράγµατα ενώ ορισµένοι άλλοι προτιµούν τη χώρα µας για τον ήλιο, τη θάλασσα και το φρέσκο ψάρι. Η περίπτωση του Αρτούρ Κοΐµπρα Ζίκο είναι από τις τελευταίες και τις πιο χαρακτηριστικές.


Εγώ ο ξένος…

Κι η πεντάδα των ξένων; Οι περισσότεροι µας είναι γνωστοί.

Χωρίς καµία αµφιβολία ο Εκτορ Ραούλ Κούπερ αποτελεί το πιο «βαρύ όνοµα». Η Αργεντινή µόνο για τη σχολή των κόουτς δεν φηµίζεται – και τον κανόνα µάς τον επιβεβαίωσε και ο Μαραντόνα – , αλλά ο Κούπερ αποτελεί την εξαίρεση µε σηµαντική θητεία στη Βαλένθια, την Ιντερ, τη Μαγιόρκα.

Γνωστός µας και ο Ερνέστο Βαλβέρδε από την προ διετίας θητεία του στον Ολυµπιακό – όταν πανηγύρισε το νταµπλ. Τα πιο πολλά χρόνια στην Ελλάδα µετράει πάντως ο Ντράγκαν Κοκότοβιτς, τον οποίο θα συναντήσουµε στον πάγκο του Πανσερραϊκού. Κι όσο για τα καινούργια πρόσωπα;

Ο Ντράγκοµιρ Οκούκα στην Καβάλα και στον Πανιώνιο ο 35χρονος Μίκαελ Στόρε.