ΑΙΧΜΕΣ Ποτέ στον αθλητισµό!

Ο ΣΚΟΠΟΣ αγιάζει, τελικά, τα µέσα;

Κάποιες φορές, όχι!

Γιατί η Εθνική του µπάσκετ έγινε «επίσηµη αγαπηµένη» – όπως επιµένουν οι φανατικοί φίλοι της – όχι µόνον για τα µετάλλια και τις κορυφές που κατέκτησε, αλλά γιατί πάντα έδειχνε υπερηφάνεια, σφρίγος και πάθος νικητή!

Στον αντίποδα, τόσο στην Πολωνία όσο και στην Τουρκία, θέση πήραν τα κοµπιουτεράκια και οι ψυχροί υπολογισµοί. Ναι, ακόµη και στο ποδόσφαιρο γίνονται ανάλογες ενέργειες. Πρώτοι όµως εµείς δεν λοιδορούµε όσες οµάδες φέρνουν ηθεληµένα «Χ» για να προκρίνονται αγκαλιά στις επόµενες φάσεις µιας διοργάνωσης;

Τώρα, βρισκόµαστε στη δίνη των φηµών και όλοι µας ξεφωνίζουν! Την περασµένη σεζόν, η λάµψη του χάλκινου µεταλλίου στο Ευρωµπάσκετ κάλυψε την επιλογή της ήττας στο ραντεβού µε τους Γάλλους. Η χαρά σκέπασε τα λανθασµένα µηνύµατα που περνάει µια οµάδα που θέλει να είναι πρότυπο.

Στην Τουρκία, µπορεί να προχωρήσουµε και πέρα από τις «16» και τις «8», να… πετάξουµε µέχρι τα ηµιτελικά. Ισως να γευτούµε ξανά τη διάκριση. Τότε, κάποιοι θα λησµονήσουν το µατς µε τη Ρωσία. Θα ξεχάσουν τις άµυνες µε τα µάτια και τη δύναµη που απουσίαζε. Μέχρι την επόµενη φορά που σίγουρα θα υπάρξει.

Γιατί όσο διαλέγεις και κάνεις στρατηγικές κινήσεις, τόσο αλλάζει το DΝΑ µιας οµάδας που καλλιέργησε αρχές και ακολούθησε πάντα τον κωδικό «νίκη».

Το νόµιµο (της ήττας…) δεν είναι και ηθικό.

Στον αθλητισµό, ποτέ.