Πρωταθλητές στη ζωή με «δανεική» καρδιά

Είναι το πρώτο καλοκαίρι μετά τη μεταμόσχευση καρδιάς που κάνει διακοπές. Το εκ γενετής πρόβλημα στην καρδιά που είχε ο κ. Πέτρος Κακολύρης χειροτέρεψε πέρσι, φτάνοντας στην καρδιακή ανεπάρκεια. Εννέα μήνες περίμενε στη λίστα αναμονής, μέχρι που βρέθηκε συμβατό μόσχευμα- από έναν 28χρονο από το Αργος, ο οποίος σκοτώθηκε σε δυστύχημα με μηχανή.

«Η μεταμόσχευση έγινε το 2009 στο Ωνάσειο», λέει στα «ΝΕΑ» ο κοινωνιολόγος, πατέρας ενός 14χρονου αγοριού. «Η Ιατρική, τη βοήθεια που μπορούσε να μου προσφέρει, μου την έδωσε με τη μεταμόσχευση. Από και πέρα είναι επιλογή μου το πώς θα ζήσω κι έχω επιλέξει να ζήσω καλά», προσθέτει. Αυτό είναι και το δόγμα του κ. Κακολύρη, ο οποίος όχι μόνο δεν κλείστηκε στον εαυτό του μετά την επέμβαση αλλά έχει αναπτύξει και σημαντική αθλητική δραστηριότητα.

Είναι ο πιο πρόσφατα μεταμοσχευμένος στην ομάδα βόλεϊ του Συλλόγου Μεταμόσχευσης Καρδιάς και Φίλων Μεταμόσχευσης «Συνεχίζω», με την οποία πήρε μέρος για πρώτη φορά στους 13ους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες Μεταμόσχευσης Καρδιάς/ Πνεύμονα, οι οποίοι πραγματοποιήθηκαν στη Σουηδία. Μάλιστα, ο σύλλογος κατέβασε στο γήπεδο βόλεϊ την πιο νεανική ομάδα των αγώνων και γι΄ αυτό πήρε και βραβείο. Και δεν είναι η πρώτη αθλητική απόπειρα για τα μέλη του Συλλόγου. Πέρσι πήραν μέρος σε ανάβαση στον Ολυμπο ενώ δημιούργησαν και μία ομάδα ποδοσφαίρου, τον Μεταμοσχευσιακό. Επόμενη αθλητική διοργάνωση στην οποία αναμένεται να λάβουν μέρος τα μέλη του συλλόγου είναι ο Ποδηλατικός Γύρος της Αθήνας.

Οπως εξηγεί ο πρόεδρος του συλλόγου κ. Νίκος Καραφόλας, μεταμοσχευμένος από το 2002, στόχος του συλλόγου είναι σαφώς η εκγύμναση των μελών αλλά και μία ευκαιρία να αποκτήσουμε στενές κοινωνικές σχέσεις μεταξύ μας. «Είναι ένα δείγμα ενεργής ζωής μετά τη μεταμόσχευση. Σκοπός μας μέσα από τις δραστηριότητες είναι να μεταδώσουμε το μήνυμα πως από τη μία αναμετρώμαστε με τον θάνατο, από την άλλη όμως καταφέρνουμε και ανεβαίνουμε στον Ολυμπο». Μεγάλο στοίχημα για τα μέλη του συλλόγου είναι η διάδοση της ανάγκης για τη δωρεά οργάνων. «Και παράλληλα να εξασφαλίσουμε πως θα υπάρχει ένα επίπεδο μεταμοσχεύσεων καρδιάς που να πληροί τα διεθνή στάνταρ».

Σύμφωνα, άλλωστε με στοιχεία του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ), οι μεταμοσχεύσεις καρδιάς που έχουν γίνει από την αρχή του χρόνου έως σήμερα είναι μόλις πέντε ενώ οι αντίστοιχες επεμβάσεις νεφρού- από αποβιώσαντα ή ζώντα δότη- φτάνουν τις 79. Πάντως μεγάλο εξακολουθεί να είναι και το πρόβλημα με τη λίστα αναμονής, όπως άλλωστε το καταγράφουν οι αριθμοί του ΕΟΜ: 1.048 ασθενείς αναμένουν μόσχευμα νεφρού και 22 καρδιάς.

Αυτές τις μέρες ο κ. Κακολύρης βρίσκεται μαζί με την οικογένειά του για διακοπές. «Ξέρετε πόσο σημαντικό είναι να μπορείς να παίζεις ρακέτες ή μπάλα με τον γιο σου στην παραλία; Πολύ σημαντικό. Οχι μόνο για μένα αλλά για τους ανθρώπους γύρω μου. Πριν από λίγους μήνες δεν μπορούσα να περπατήσω και τώρα παίζω με τον γιο μου. Αυτό δίνει στην οικογένειά μου δύναμη. Ποιος θα το πίστευε πως στην ποδοσφαιρική ομάδα μας, τον Μεταμοσχευσιακό, εκτός από τα μέλη του συλλόγου θα έπαιζε κι ο γιος μου με τους φίλους του».

Ο ΣΤΟΧΟΣ

Ο σύλλογος που έχουν ιδρύσει οι μεταμοσχευμένοι έχει ως στόχο την προβολή της ανάγκης για δωρεά οργάνων

«Αφησα πίσω μου την ασθένεια»

«ΗΜΟΥΝ 14 ετών και ζούσα φυσιολογικά όπως όλα τα παιδιά στην Καλαμάτα. Ξαφνικά όμως όλα άλλαξαν. Από μια ζωή γεμάτη με δραστηριότητες ξαφνικά μπήκα σχεδόν σε… καραντίνα. Επρεπε να τρώω συγκεκριμένα φαγητά, να κινούμαι με συγκεκριμένο τρόπο και γενικά να έχω μια λίστα από την οποία δεν μπορούσα να ξεφύγω γιατί έβαζα τη ζωή μου σε κίνδυνο. Αυτό ήταν το πιο αφόρητο και όχι η ίδια η ασθένεια».

Ο Κωνσταντίνος Ωρολογάς σήμερα είναι 30 ετών και εργάζεται στην Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων. Πριν από 16 χρόνια υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση καρδιάς. Ζει σε κανονικούς ρυθμούς και το μόνο που του θυμίζει τι έχει περάσει είναι τα φάρμακα που πρέπει να λαμβάνει σε καθημερινή βάση. «Πρέπει να παίρνω τακτικά κάποια χάπια αλλά αυτό είναι το λιγότερο». Δότης ήταν ο Νίκος από τον Βόλο που το 1996 έχασε τη ζωή του σε αυτοκινητικό δυστύχημα και είχε την ίδια ηλικία με τον Κωνσταντίνο σήμερα. «Αυτό γνωρίζω μόνο για τον άνθρωπο που μου χάρισε τη ζωή. Είναι λίγο περίεργο να ξέρεις ότι πάνω σε έναν θάνατο έχει στηριχθεί η δική σου ζωή».


«Το πάλεψα και τα κατάφερα»

Η ΜΑΧΗ με τη ζωή για τον κ. Λουκά Θάνου ξεκίνησε όταν έπαθε έμφραγμα μυοκαρδίου. «Οι γιατροί τότε μου έδιναν φάρμακα για το στομάχι για μια εβδομάδα! Δεν είχαν διαγνώσει αμέσως την καρδιακή ανεπάρκεια, η οποία μάλιστα ήταν και στο τελευταίο στάδιο. Με είχαν σχεδόν ξεγραμμένο όμως εγώ ήθελα να ζήσω. Θα το πάλευα». Σήμερα, ακόμη πιο δυνατός από ποτέ, όχι μόνο δεν το βάζει κάτω αλλά παράλληλα αθλείται. «Κάνω πεζοπορία και μάλιστα μια φορά τον χρόνο ανεβαίνω στον Ολυμπο». Ο κ. Λουκάς Θάνου ζει στη Λαμία, είναι συνταξιούχος του Δημοσίου και απολαμβάνει τη ζωή που κέρδισε με την πίστη του. Αποτελεί την πρώτη πετυχημένη περίπτωση χρήσης «γέφυρα για μεταμόσχευση» στην Ελλάδα. Οπως λέει χαρακτηριστικά, «το 2003 έπαθα έμφραγμα. Η κατάστασή μου ήταν απελπιστική και οι γιατροί μού έδιναν μια εβδομάδα ζωής. Τότε μίλησαν στη γυναίκα μου για την τεχνητή καρδιά μέχρι να βρεθεί δότης. Ημουν ο πρώτος που το έκανε γιατί δεν υπήρχε άλλη διέξοδος. Αυτό μου έδωσε ελπίδες». Ο κ. Θάνου μπήκε σε λίστα αναμονής. «Η τεχνητή καρδιά μού τοποθετήθηκε τον Φεβρουάριο του 2003 και τον Νοέμβριο βρέθηκε το μόσχευμα. Ηταν από έναν 53χρονο που κατέληξε από εγκεφαλικό. Τον ευγνωμονώ γι΄ αυτό. Τώρα μπορώ και ζω όπως όλοι οι άνθρωποι».


«Ζω χάρη στη μεγαλοψυχία κάποιου που δεν γνώρισα»

«ΟΤΑΝ ΔΙΑΓΝΩΣΤΗΚΕ η καρδιακή μου ανεπάρκεια ήμουν 14 ετών. Από τη στιγμή που το έμαθα σταμάτησα σχεδόν να ζω. Εβγαινα από το σπίτι μόνο για να πάω σχολείο κι εκεί έβαζα το κεφάλι πάνω στο θρανίο και δεν κουνιόμουνα μέχρι να ακούσω το κουδούνι για να φύγω και να πάω πάλι στο σπίτι. Αυτό γινόταν κάθε μέρα χωρίς να αλλάζει τίποτα».

Ο Κυριάκος Ζαχαριάδης είναι 22 ετών και σπουδάζει στο ΤΕΙ Φυσικοθεραπείας. Το 2005 υποβλήθηκε σε εγχείρηση μεταμόσχευσης καρδιάς. Σήμερα ζει τελείως φυσιολογικά και μάλιστα στους 13ους Πανευρωπαϊκούς αγώνες που έγιναν φέτος στη Σουηδία κατάφερε να αποσπάσει την πρώτη θέση στη σφαίρα, τη δεύτερη στα 20 χιλιόμετρα με ποδηλασία και την τρίτη στα 100 μ. Οπως λέει, «ήθελα με τη συμμετοχή μου να δείξω ότι όσοι έχουν κάνουν μεταμόσχευση δεν είναι ξεκομμένοι από τη ζωή. Μπορούν να συνεχίσουν κανονικά χωρίς να στερούνται τίποτα». Οσο όμως αισιόδοξα να βλέπει τη ζωή του τώρα, δεν ξεχνά τον Γολγοθά κι ότι κατάφερε να μείνει στη ζωή εξαιτίας της γενναιοδωρίας κάποιου ανθρώπου που δεν γνώριζε. «Κατάλαβα πόσο σημαντική είναι η δωρεά οργάνων. Το μόνο που ξέρω για τον δότη μου είναι πως ζούσε στη Λάρισα και έφυγε σε ηλικία 30 ετών από αυτοκινητικό δυστύχημα».


«Δεν κλείστηκα στο καβούκι μου»

ΜΠΗΚΕ ΣΤΟ χειρουργείο για μεταμόσχευση καρδιάς πριν από ακριβώς 20 χρόνια. Ο κ. Γιάννης Μανίκας είναι ο παλαιότερος μεταμοσχευμένος ο οποίος συμμετείχε στην ομάδα βόλεϊ του συλλόγου «Συνεχίζω» στους 13ους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες της Σουηδίας.

Σε ηλικία 21 ετών κι ενώ ήταν φαντάρος, ο κ. Μανίκας κόλλησε τον ιό κοξάκι, που εκείνη την εποχή ήταν ένα σχετικά σπάνιο φαινόμενο. Δύσπνοια και αιμοπτύσεις ήταν τα συμπτώματα που είχε και τα οποία, όμως, δεν ανησύχησαν τους ανωτέρους του. Με διογκωμένη καρδιά- σχεδόν διπλάσια- μπήκε τον Μάρτιο του ΄89 στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο και βγήκε πέντε μήνες αργότερα.

«Η κατάσταση χειροτέρευε, ώσπου οι γιατροί αποφάσισαν πως η μεταμόσχευση καρδιάς είναι μονόδρομος. Εφυγα για το Λονδίνο, την κλινική του Γιακούμπ. Μέσα σε 21 μέρες βρέθηκε το μόσχευμα. Το μόνο που ξέρω για τη γυναίκα από την οποία πήρα την καρδιά είναι ότι ήταν ζωντανή.

Εκείνη χρειαζόταν μεταμόσχευση πνεύμονα. Τότε όμως πνεύμονας και καρδιά πήγαιναν “πακέτο”. Οπότε πήρε τα δύο όργανα από κάποιον θανόντα δότη κι εγώ τη δική της καρδιά», λέει στα «ΝΕΑ» ο ηλεκτρολόγος εγκαταστάσεων. Στο σπίτι του έχει φτιάξει έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο στον οποίο βάζει τα βραβεία και τα μετάλλια που παίρνει από τους αγώνες, στους οποίους λαμβάνει μέρος. Από το 2004 και μετά μάλιστα κάθε χρόνο γυρίζει στην Ελλάδα με χρυσά μετάλλια από πανευρωπαϊκούς και παγκόσμιους αγώνες. «Είναι λογικό κάποιος που έχει κάνει μεταμόσχευση να φοβάται. Ωστόσο, αυτό που πρέπει να καταλάβουν οι μεταμοσχευμένοι είναι πως με το να κλειστούν στο καβούκι τους, δεν κερδίζουν τίποτα.

Πρέπει να ξεπεράσουν τον φόβο τους και αυτό τους το προσφέρει ο αθλητισμός».