Μ΄ αρέσουν δεν μ΄ αρέσουν

Καφές στη χόβολη
Oυρά μπροστά στον μπουφέ πρωινού του ξενοδοχείου. Σε ένα ξενοδοχείο που η πελατεία του ήταν κυρίως Ελληνες και που ως λαός ένα από τα πράγματα που μισούμε περισσότερο είναι να στηνόμαστε σε ουρές. Η σχέση γυναικών- αντρών στην ουρά, ένα προς τρία. Η γκάμα των ηλικιών μεγάλη. Τι στο καλό περίμεναν αγουροξυπνημένοι; Τον καφέ στη χόβολη. Το παραλιακό ξενοδοχείο είχε τη φαεινή ιδέα να συμπεριλάβει στον μπουφέ του πρωινού καφέ στη χόβολη. Και ο Ελλην του ΔΝΤ (και της λίγο πριν εποχής) αφού ήπιε όλα τα αποθέματα εσπρέσο της ιταλικής παραγωγής, αφού έβαλε μπαλσάμικο μέχρι και στη φασολάδα, επανέρχεται στις γαστρονομικές του ρίζες και περήφανος διότι (νομίζει ότι) ξέρει να απολαμβάνει τις μικρές χαρές της ζωής, επαναπροσδιορίζει την αξία ξεχασμένων γεύσεων. Και θέλει καφέ στη χόβολη. Κρίνοντας από την ηλικία αυτών που περίμεναν στην ουρά δυο- τρεις θα μπορούσαν, θεωρητικά, να έπιναν καφέ στη χόβολη από τα μικράτατα τους. Τους αρέσει ως λέξη και τους αρέσει που ακολουθούν ένα τρεντ. Τώρα ως προς τη γεύση, όταν ρώτησα φίλο φανατικό της χόβολης τι διαφορά έχει από τον άλλον καφέ, αρχικά μου απάντησε «Εεεεεε!». «Δηλαδή;», ξαναρώτησα. «Εντάξει, μη φανταστείς και καμιά μεγάλη διαφορά» (θα ήθελα να ήξερα ποιος είχε τη φαεινή ιδέα να συμπεριλάβει καφέ στη χόβολη- που θέλει γύρω στα 8 λεπτά- στα πρωινά των ξενοδοχείων).