Η Αθήνα περιµένει βροχή αστεριών

Το ΝΒΑ… µετακοµίζει στο ΟΑΚΑ, για ένα σπουδαίο φιλικό µε την Εθνική µας λίγο πριν από το µεγάλο ραντεβού του καλοκαιριού στην Τουρκία. Οι Αµερικανοί ξανάρχονται στην Αθήνα, αυτήν τη φορά για φιλικό παιχνίδι, το τελευταίο τους τεστ πριν από τους αγώνες του Μουντοµπάσκετ.

Κάποτε ο Γιώργος Κωνσταντίνου ήταν περιζήτητος ως δάσκαλος των Αγγλικών ενόψει του αµερικανικού στόλου που θα έφτανε στα µέρη µας, στην κωµωδία «Καλώς ήρθε το δολάριο», αφού θα µάθαινε τα βασικά στις κοπέλες ενός κλαµπ για να µπορούν να υποδεχθούν τους πελάτες.

Τα πράγµατα όµως έχουν αλλάξει, αφού το δικό µας νόµισµα είναι πλέον πιο ισχυρό από το δολάριο, ενώ ακόµα και ντριµ τιµ έχουµε δει στην Αθήνα, και αρκετά καλή µάλιστα, το 2004 στους Ολυµπιακούς Αγώνες.

Το 1998 οι Αµερικανοί δεν είχαν φερθεί σωστά και είχαν στείλει οµάδα χαµηλού επιπέδου, που δεν θύµιζε σε καµιά περίπτωση τις τρεις προηγούµενες (1992, 1994, 1996) τις οποίες είχαν παρουσιάσει από τότε που το ΝΒΑ άνοιξε τα… σύνορα για την εθνική οµάδα. Ακόµα και τώρα που δεν θα ταξιδέψει στη χώρα µας (αλλά και στην Τουρκία) ούτε ένας από τους «χρυσούς» ολυµπιονίκες των Αγώνων στο Πεκίνο το 2008, η εθνική οµάδα των ΗΠΑ δεν χάνει τη λάµψη της.

Μην ξεχνάµε, άλλωστε, ότι σε αντίθεση µε τους Ολυµπιακούς Αγώνες όπου οι Αµερικανοί σαρώνουν τα χρυσά µετάλλια, στο Παγκόσµιο Πρωτάθληµα µόλις το 1986 πήραν τον δεύτερο τίτλο τους και το 1994 τον 3ο – όσους έχουν δηλαδή και δύο χώρες από το παρελθόν, η Σοβιετική Ενωση και η Γιουγκοσλαβία (µε τη Βραζιλία να ακολουθεί µε δύο τίτλους). Και αυτό διότι ποτέ, ακόµα και µετά το άνοιγµα του ΝΒΑ, δεν έριχναν τόσο µεγάλο βάρος σε αυτήν τη διοργάνωση σε σχέση µε τους Ολυµπιακούς.

Οχι µόνο οι υπεύθυνοι, αλλά και οι ίδιοι οι παίκτες – και τρανή απόδειξη είναι η εφετινή απουσία όλων των µεγάλων πρωταγωνιστών του Πεκίνου. Κάποιοι επικαλέστηκαν (υπαρκτά) προβλήµατα τραυµατισµών, όπως ο Κόµπι Μπράιαντ που υποβλήθηκε σε επέµβαση, έστω και αν πήγε ως θεατής στο άλλο Παγκόσµιο Κύπελλο, αυτό του ποδοσφαίρου, για να δει την εθνική του οµάδα. Εδώ έχει να κάνει και µε την αφόρητη πίεση των συλλόγων τους στο ΝΒΑ, που πολλές φορές µε έµµεσο τρόπο δεν τους επιτρέπουν να ενισχύσουν την εθνική οµάδα.

Εστω και έτσι, όµως, όταν ο Τζέρι Κολάντζελο πριν από λίγα χρόνια αναδείχθηκε σε ισχυρό άνδρα της εθνικής οµάδας, όλα άλλαξαν. Ηταν µετά το στραπάτσο της Αθήνας (2004), µε τον Λάρι Μπράουν να φεύγει όχι και µε τις καλύτερες αναµνήσεις από τον πάγκο των ΗΠΑ.

Ο Κολάντζελο ανέλαβε γενικός διευθυντής και αµέσως προσέλαβε τον Μάικ Σιζέφσκι το 2005 σε µια οργανωµένη πλέον προσπάθεια να επουλώσουν το πληγωµένο πρεστίζ (από τα χαστούκια στο Μουντοµπάσκετ της Ινδιανάπολης το 2002 και στους Ολυµπιακούς Αγώνες της Αθήνας) των ΗΠΑ.

Ο κοινός στόχος πλέον ήταν να προβάλουν ουσιαστικά το άθληµα προς τα έξω, ενώ δεν είναι τυχαίο ότι και οι αθλητές που επιλέγονται, εκτός από τους σούπερ σταρ, είναι ως επί το πλείστον καλά παιδιά, µε καθαρό ποινικό µητρώο.

Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγµα από αυτό του Κέβιν Ντουράντ, που δείχνει και τη φιλοσοφία του προπονητή.

Αλλωστε, το σύνθηµα «Ι love this game» είναι αυτό που θέλουν να περάσουν και πάλι δυνατά προς τα έξω οι Αµερικανοί.

ΛΑΜΠΕΡΗ

Ακόµα και τώρα που δεν θα ταξιδέψει στη χώρα µας (αλλά και στην Τουρκία) ούτε ένας από τους «χρυσούς» Ολυµπιονίκες του Πεκίνου του 2008, η εθνική οµάδα των ΗΠΑ δεν χάνει τη λάµψη της