Σηµαίες ευκαιρίας

Δεκαετία του ’70, στα τελειώµατα. Ο αγώνας ΑΕΚ – Παναθηναϊκού πλησιάζει στη λήξη του. Η ατµόσφαιρα στη Νέα Φιλαδέλφεια θυµίζει πυρηνικό αντιδραστήρα λίγο πριν από το µοιραίο λάθος. Το σκορ 0-1…
Λίγα δευτερόλεπτα πριν από το φινάλε και η ΑΕΚ ισοφαρίζει µε ένα γκολ που µπορούσε να είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από… γκολ. Το µατς τελειώνει. Οι παίκτες αποχωρούν. Και τότε ο Μίµης Δοµάζος στρέφεται στην εξέδρα των επισήµων, φέρνει τον δείκτη του δεξιού χεριού του στον κρόταφο και µετά δείχνει προς την Αθήνα… «Ουου, ο “στρατηγός” είπε πως θα τα πούµε στη Λεωφόρο», ερµήνευσε την κίνηση του Δοµάζου ο διπλανός µας, συγκινηµένος αλλά κι έτοιµος να πάρει τα όπλα του και να χυθεί στη µάχη των εξεδρών αν ο «στρατηγός» το διέταζε.

Τα χρόνια από τότε δεν σταµατούν να κυλούν σαν µανιασµένος χείµαρρος, που µαζί του συµπαρασύρει στο πλατύ ποτάµι της λήθης αξίες, παίκτες εµβληµατικούς, ποδοσφαιριστές µε προσωπικότητα, που µε ένα τους νεύµα άναβαν φωτιά και µε ένα ακόµα την έσβηναν. Σήµερα σπανίως συναντάς στον χώρο του ποδοσφαίρου, αλλά και του µπάσκετµπολ µορφές που εµπνέουν. Οι οµάδες ταξιδεύουν µε σηµαίες ευκαιρίας.

Φέρτε στον νου σας τέσσερα χρόνια από σήµερα, τι θα θυµάστε από το Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής. Τον Πάουλ, το χταπόδι; Μπορεί. Τις βουβουζέλες; Σίγουρα! Αντε τώρα να θυµηθείς τον προπονητή της Ολλανδίας… Μπερτ κάπως. Τι έκανε ο πολυδιαφηµισµένος Μέσι, ο µε τη στιλβωµένη κώµη Ρονάλντο, ο λευκόσαρκος σαν το ροδάκινο Ρούνι; Ποιος θα τους θυµάται… Αλλωστε, ένα ακόµη σηµείο των καιρών µας είναι οι παίκτες που αρχίζουν την καριέρα τους ωσάν πιθανοί Μεγαλέξαντροι και καταλήγουν σίγουροι Κωνσταντίνοι Παλαιολόγοι. Οι κερκόπορτες, βλέπεις, πολλές και δεν τις προφταίνουν. Ελλειµµατικές προσωπικότητες πια. Λείπουν παίκτες που θα πάρουν πάνω τους την οµάδα. Ενας Μαραντόνα, ένας Κρόιφ, ένας Ροζέ Μιλά, ένας Δοµάζος, ένας Σιδέρης… Ποιοι ξεχωρίζουν σήµερα; Σαν τα κινέζικα προϊόντα, τα κατασκευάσµατα των µάνατζερ και των Μedia. Γιατί, κακά τα ψέµατα, εύκολο είναι να πιάνεις πουλιά µε ξόβεργες, είναι απίθανο όµως να πιάσεις και το κελάηδηµά τους. Εκεί χρειάζεται η µαγική µπαγκέτα του προπονητή, και από προπονητές… Ο Μουρίνιο, ας πούµε, ξεχωρίζει σαν σχεδία στον ωκεανό της προβλεψιµότητας. Ποιοι άλλοι; Αντε ο Ντελ Μπόσκε, που η φάτσα του _ θυµίζει εκείνο το παλιό σποτάκι για το ούζο 12 _ δεν άρεσε στη Ρεάλ και τον ξαπόστειλε κι εκείνος για να την εκδικηθεί πήρε το Παγκόσµιο Κύπελλο! Αλλος προπονητής; Ο Μαραντόνα; Οχι προπονητής, σηµαία της Αργεντινής ναι, αλλά για να κυµατίζει στον ιστό των εξεδρών και όχι του πάγκου. Ο Γκους Χίντινγκ; Ναι, προσωπικότητα µε ειδικό βάρος επιτυχηµένου. Ο σερ Αλεξ Φέργκιουσον; Ο κλασικός Βρετανός, φλεγµατικός µάνατζερ µε την προσωπικότητα που υπερβαίνει τις ακτογραµµές του µεγάλου Νησιού.

Αλλά µέχρις εκεί.

ΛΙΓΟΙ

Τι θα θυµάστε τέσσερα χρόνια µετά για το Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής; Τον Πάουλ, το χταπόδι; Μπορεί. Τις βουβουζέλες; Σίγουρα! Αντε τώρα να θυµηθείς τον προπονητή της Ολλανδίας, Μπερτ…
κάπως

Από τις µορφές, στο έλλειµµα προσωπικότητας

ΑΝΤΕ ΝΑ ΘΥΜΗΘΕΙΣ µέσα σε λίγα δευτερόλεπτα έναν παίκτη του Ολυµπιακού από εκείνη τη λαµπρή δεκαετία που σάρωσε τα πάντα. Με τη µία τον Κόκκαλη θα θυµηθείς, αυτός ήταν ο Ολυµπιακός. Α, και τον Μπάγιεβιτς, τον προπονητή που όπου και αν πήγε, άφησε βαθιά τα πατήµατά του. Ο Τζόρτζεβιτς, λέει, σηµαία στο Λιµάνι. Ποια σηµαία; Τι να πουν ο Ρωσσίδης, ο Σιδέρης, ο Μουράτης, ακόµα και ο Αναστόπουλος;

Στον ΠΑΟΚ ο Κούδας έχει γίνει πια άγαλµα, στην ΑΕΚ ο Παπαϊωάννου ανάµνηση παλιά και στον Ηρακλή ο Χατζηπαναγής γερνάει σαν το παρατσούκλι της οµάδας του (ο γηραιός)…

Ποιοι ξεχωρίζουν σήµερα;

Ενας Οµπράντοβιτς: εµβληµατική φυσιογνωµία στην «πράσινη πορεία» των θριάµβων, ο Μπάγιεβιτς, παρά την αποµυθοποίησή του στις γειτονιές του ποδοσφαίρου µας, γιατί όχι και ένας Ρεχάγκελ, που άφησε τον θρόνο του σαν κυνηγηµένος µονάρχης. Ούτε µια τιµητική βραδιά ούτε ένα χαµογελαστό αντίο σ’ αυτόν που κοινώνησε των αχράντων µυστηρίων τής, έως τότε, µόνιµα αµαρτωλής εθνικής οµάδας έναν ολόκληρο λαό και ανέβασε το ελληνικό ποδόσφαιρο από τον σκοτεινό βυθό της ανυποληψίας στον ουρανό. Στο πόστο του ο Φερνάντο Σάντος. Να το έλλειµµα προσωπικότητας προσωποποιηµένο σε µια µορφή. Ο Σάντος εκεί που πρώτα κατοικούσε ο ήλιος. Πάει και τέλειωσε. Το οξυγόνο οξυγόνο, το υδρογόνο υδρογόνο, ποτέ από µόνα τους νερό καθαρό, µόνο απέραντη ξηρασία… Αλλωστε και στην πολιτική αν εξαιρέσεις έναν Τσάβες, έναν Πούτιν, µετά αναζητείς στο Ιντερνετ ποιος κυβερνά τη Μεγάλη Βρετανία, την Κίνα, ακόµα και τις ΗΠΑ… Ποιος Οµπάµα τώρα, θα τρίζουν τα κόκαλα του Κέννεντυ και του Λίνκολν…