[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το σύντοµο ταξίδι στην ελπίδα

Ζήτησε συγγνώµη από τον σπιτονοικοκύρη. Είχαν κάνει άλλη συµφωνία, αλλά δεν µπορούσε να την τηρήσει. Δεν είχε καν τα χρήµατα για να εξοφλήσει το τελευταίο ενοίκιο. Και τι να έκανε; Η οικοδοµή έχει πέσει. Δουλειά δεν έβρισκε. Το µεροκάµατο δεν έβγαινε. Περίµενε επί ώρες στο γνωστό στέκι – ούτε µάστορες, ούτε εργολάβοι, ούτε ιδιοκτήτες που ήθελαν έξτρα χέρια για µαστορέµατα περνούσαν…

Αποφάσισε να γυρίσει στην πατρίδα του.

Αποφάσισε; Είχε κι άλλη επιλογή; Είπε πως σκέφτηκε να µεταναστεύσει σε άλλη χώρα. «Μήπως τα πράγµατα είναι καλύτερα στη Γερµανία ή στην Αγγλία;», µονολόγησε. Υστερα έκλεισε την πόρτα, αφήνοντας πίσω του εκείνα τα 40 τ.µ. που φιλοξένησαν το σύντοµο ταξίδι του στην ελπίδα.

Είχε πιστέψει πως η Ελλάδα είναι µια – πιο light ενδεχοµένως – version του αµερικανικού ονείρου. Θα έβγαζε χρήµατα. Θα «τάιζε» την οικογένεια που είχε αφήσει πίσω του. Πού ξέρεις, ίσως να γινόταν και εκείνος αφεντικό µια µέρα. Να γινόταν αρχιµάστορας ή, ακόµη καλύτερα, να άνοιγε κατάστηµα µε οικοδοµικά ή υδραυλικά είδη.

Μια φορά κι έναν καιρό, έκανε όνειρα. Τα ίδια όνειρα έκανε και η οικιακή βοηθός που νόµιζε πως είχε πιάσει την «καλή», αφού οι πελάτες της ανήκαν στην «αφρόκρεµα». Καθάριζε το σπίτι του δικαστή, της ψυχολόγου, της αρχιτεκτόνισσας. Σίγουρο µεροκάµατο.

Είχε µάθει να κοστολογεί ακριβά τις υπηρεσίες της! Εµπαινε σε πλούσια σπίτια, καθάριζε ακριβά έπιπλα και έπλενε µεταξωτές κουρτίνες – άρα είχε καλή εµπειρία. Γι’ αυτό και ζητούσε 8 ευρώ την ώρα.

Μόνον πού έφτασε εκείνη η ηµέρα που ο δικαστής της ζήτησε να ρίξει το µεροκάµατο λόγω οικονοµικής στενότητας. Η ψυχολόγος, πάλι, της είπε πως δεν θα τη χρειάζεται κάθε εβδοµάδα – ανανέωσαν το ραντεβού τους ύστερα από 15 ηµέρες…

Η πραγµατικότητα την ισοπέδωσε. Ο,τι έβγαλε έβγαλε, ό,τι µάζεψε µάζεψε. Η Ελλάδα µοιάζει πια µε «καµένη» γη.