[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Οχι δεν πρέπει, δεν πρέπει να συναντηθούµε

Δεν το αντέχω, δεν το σηκώνω, πώς αλλιώς να το πω; Η δορυφορική σύνδεσή µου µε την εξωστρέφεια χτυπάει συναγερµό ακριβώς πάνω στις δύο ώρες, το κύκλωµα πέφτει και στην οθόνη µου βγαίνει µαύρο, πίσσα, κατράµι.

Με αυτά και άλλα πιο πειστικά επιχειρήµατα προσπάθησα να αντισταθώ στου ’60 τους εκδροµείς που από το πρωί του Σαββάτου µε είχαν τρελάνει στα τηλεφωνήµατα. Αν δεν φτάναµε, λέει, στη Μαλακάσα τέσσερις ώρες νωρίτερα, δεν θα βρίσκαµε πάρκινγκ αφού το µποτιλιάρισµα για τον Ντίλαν θα άρχιζε από τη Μιχαλακοπούλου.

Αµα είναι έτσι, λυπάµαι Μποµπ, αλλά δεν ήταν γραφτό να συναντηθούµε. Θα τα πούµε στην άλλη ζωή.

Τριάντα λεπτά αργότερα ήµουν κιόλας στην Αττική Οδό και πέντε ώρες µετά, 10.40’ ακριβώς, άκουγα την τοτεµική φωνή του στο «Μy way 61» ασυγκράτητα συγκινηµένη. «Μωρέ τι να κάνει τώρα αυτός ο Αλκαίος;», σκέφτηκα τραβώντας χειρόφρενο στην ανηφόρα.

Πληροφορηθήκαµε τα γιουροβιζιονικά καθέκαστα από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου. Μετά, για να τη σπάσω τελείως στους συνεπιβάτες µου, διηγήθηκα πώς τα είχα περάσει ένα βράδυ της δεκαετίας του ’90 στον Γιάννη Βασιλείου, πατέρα Αλκαίου, τότε που είχα ακόµη την αντοχή να το ψάχνω: γιατί εγώ δεν περνάω καλά την ώρα που οι άλλοι την καταβρίσκουν.

Θυµήθηκα τα φονικά ντεσιµπέλ, τις αφασικές χορεύτριες, το ντεκόρ µε τα αυτοκίνητα που κατέβαιναν από την οροφή. θυµήθηκα πως την εποµένη ζήτησα τριήµερη αναρρωτική και πως έκοψα και την καληµέρα σε αυτόν που είχε τη φαεινή ιδέα να µε ξεναγήσει στο Λας Βέγκας της Πατησίων. Τότε, που είχαµε το τράτο να κόβουµε καληµέρες για ψύλλου πήδηµα.