ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι κρίσεις

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Δ. Φράγκος, Κηφισίας 104, Αθήνα, γράφει:

«Βρισκόμαστε σε μία περίοδο οικονομικής κρίσης. Θέλοντας να κατανοήσω τους λόγους κατέφυγα στην εγκυκλοπαίδεια και άντλησα τις εξής πληροφορίες. Οτι η οικονομία έχει μία κυματοειδή καμπύλη. Με εξάρσεις (περίοδος ευημερίας) και με κατώτερες θέσεις (περίοδος κρίσεως). Από ό,τι διάβασα οι διακυμάνσεις είναι κάτι περίπου μοιραίο.

Μελετώντας την ιστορία των κρίσεων κατέληξα στο συμπέρασμα ότι έχομε οικονομική κρίση, όταν ο πολύ λαός γίνει πολύ φτωχός και οι πλούσιοι πολύ πλούσιοι. Δηλαδή όταν οι πόροι των φτωχών περνούν στους πλούσιους όχι μέσα από τη διαδικασία των αγοραπωλησιών, αλλά με άλλες μεθόδους: Υποβιβασμός των τιμών της εργασίας ή αντικατάσταση των εργατών με μηχανές. Ο φτωχός χάνει την ικανότητα να αγοράζει. Τα προϊόντα της εργασίας που είναι στην ιδιοκτησία των πλουσίων παραμένουν απούλητα. Απολύονται εργάτες και τα αίτια γίνονται εντονότερα. Και αφού φτάσει η οικονομία στον πάτο αρχίζει και πάλι η άνοδος.

Οικονομικές κρίσεις είχαμε το 1825, 1836, 1847, 1857, 1866, 1873, 1882, 1890, 1907, 1713, 1920, 1929. Ητοι μέσα σε 104 χρόνια 12 κρίσεις. Κατά μέσο όρο κάθε 8,6 χρόνια. Και επειδή κάθε κρίση κρατάει περίπου 3 χρόνια αντιστοιχούν στο 3,6 χρόνια ανά κρίση. Μοιραία ο φτωχός στα 3,6/10 κάθε κρίσης είναι πάμφτωχος.

Συμβαίνει όμως κάτι παράδοξο. Η κανονικότητα της διαδοχής των κρίσεων διαφέρει μόνο όσον αφορά τη σημερινή κρίση που ξέσπασε το 2008.

Το χρονικό διάστημα μεταξύ της κρίσης του 1929 και 2008 είναι 79 χρόνια.

Ποιος παράγοντας σταθεροποίησε επί περίπου 80 χρόνια την οικονομία; Ο μόνος παράγων ήταν η ύπαρξη της Σοβιετικής Ενωσης. Και ο φόβος μήπως οι λαοί μέσα σε μία οικονομική κρίση στρέψουν τα βλέμματά τους προς αυτήν.

Το κεφάλαιο φρόντισε να χάσει λίγο, ίσως το τρίτο γιοτ, για να μην τα χάσει όλα. Ετσι η επίθεση κατά του λαού με την πλήρη απορρόφηση κάθε εισοδήματός του ανεβλήθη για πιο κατάλληλη περίπτωση.

Το ερώτημα: Είναι αναπόφευκτες οι κρίσεις;».

Ο Γ. Φραγκόπουλος, Α. Παπανδρέου 77, Γλυφάδα, γράφει:

«Είναι η δεύτερη φορά που σας γράφω, η πρώτη ήταν όταν σας έγραψα για το άγαλμα που έπρεπε να μπει κάπου (Βουλή- Σύνταγμα) του Α. Παπανδρέου. Αυτή τη φορά σας γράφω για την αδικία που μου έγινε φέτος και πέρυσι στην Εφορία.

Είμαι 80% ανάπηρος, παίρνω αναπηρική σύνταξη χωρίς κανένα περιουσιακό στοιχείο, στο ενοίκιο, και μου βάζουν να πληρώσω πέρυσι 41 ευρώ και εφέτος 1.451 ευρώ. Εάν είναι δυνατόν!

Πληροφοριακώς σας λέω ότι επί Ανδρέα Παπανδρέου μου έδινε το κράτος του ΠΑΣΟΚ 200 ευρώ και 150 και πάντοτε έπαιρνα από την Εφορία ένα ποσό. Και η σύνταξη της μητέρας μου από 3.000

δρχ. μόλις ανέλαβε ο Ανδρέας μας έγινε 13.000 δρχ. Αυτός ήταν ο ηγέτης γίγας, άνθρωπος καλόψυχος, μάγκας, ωραίος».