Οι αναγνώστες σχολιάζουν

Μεγάλη ήταν η ανταπόκριση των αναγνωστών που έσπευσαν να συμμετάσχουν μέσω του tanea.gr στον διάλογο, σχολιάζοντας ή και προεκτείνοντας τις απόψεις των διακεκριμένων προσωπικοτήτων που φιλοξενήθηκαν στο φύλλο του Σαββάτου. Από τις απόψεις αυτές, που καταχωρίστηκαν έως και χθες το βράδυ, επιλέξαμε ορισμένα αποσπάσματα.

Η επικαιρότητα του Αυλωνίτη
Πρέπει να ήταν στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Στο Θέατρο Ακροπόλ, ο μεγάλος μας, ο αξέχαστος Βασίλης Αυλωνίτης, έμπαινε στη σκηνή και φώναζε σαρκάζοντας: «Πού πάμε, βρε; Πού πάμε;».

Μοιάζει να μην έχει αλλάξει τίποτε εδώ και εξήντα χρόνια. Είναι της μοίρας μας; (…)

Γιώργος Κ.
Οι οίκοι και ο Κύριος
Ο Γιάννης Στουρνάρης ρωτάει: «Υπάρχει ελπίδα;». Και απαντάει: «Πιθανόν, αν συν Αθηνά και χείρα κίνει». Μα αν είχαμε χείρα, θα την είχαμε κουνήσει τόσα χρόνια. Το μόνο που κάνουμε ανελλιπώς και με πάθος είναι να ζητάμε από τους «οίκους» δανεικά και από τον Κύριο να μας διδάξει τα δικαιώματά Του. Οι οίκοι μάς δανείζουν με το αζημίωτο, αυτή είναι η δουλειά τους, αλλά ο Κύριος- με το δίκιο Του- δεν καταλαβαίνει για ποια δικαιώματα τον παρακαλάμε. «Τρελοί είναι», μονολογεί και συνεχίζει να περιφέρεται στο Σύμπαν θαυμάζοντας το δημιούργημά Του… Οσο για εμάς, τον χαβά μας, δάνεια από τη μια και «ευλογητός ει Κύριε» (…)

Α.Λ.Π.
«Χρειάζονται ιδιωτικές επενδύσεις»
(…) Το κράτος δεν πρέπει να καπελώνει τον ιδιωτικό τομέα, αλλά να ασκεί ελέγχους. Χρειάζεται λοιπόν αναδιάρθρωση θεσμών και οργάνων. Αναρωτιέμαι για την επιχειρηματικότητα. Εδώ στην Ελλάδα έχουμε μάθει να μη ρισκάρουμε. Θέλουμε να πάμε στα σίγουρα με τη βοήθεια μιας κρατικοδίαιτης πρακτικής. Πολύ φοβάμαι ότι, ακόμα και χωρίς γραφειοκρατία, ελληνικές επιχειρήσεις δύσκολα θα αναδυθούν σε νέους τομείς αιχμής. Πολλοί οικονομολόγοι της εποχής θεωρούν ότι το μυστικό είναι η ιδιωτική επένδυση, με το κράτος θεσμικό αρωγό και υποστηρικτή, ακόμα μάλιστα και αν αυτή η επένδυση αρχικά είναι ζημιογόνα. (…) Η τοπική ανάπτυξη, το ανθρώπινο δυναμικό και πολιτικές αναδιανομής είναι βασικές πτυχές με υποστηρικτικές κρατικές υποδομές όπου χρειάζεται. Αντε αυτά να τα πεις στην Ελλάδα. (…)

ypetro
«Αδελφοσύνη και πίστη»
Αυτή την Ελλάδα της απλής χωρίς πολλές απαιτήσεις ζωής, η οποία εμπνεόταν από σεβασμό για το πρόσωπο του άλλου, από αδελφοσύνη και αλληλοβοήθεια και από ανεπιτήδευτη πίστη, μπορεί να την ονειρεύεται και ένας νέος που δεν πρόλαβε να τη ζήσει παρά μόνο ως παιδί: ένας 24χρονος σαν κι εμένα. Αγαπητοί κύριοι, μας κλέψατε το όνειρο μιας ανέμελης ζωής και μας ωθήσατε στον κυκλώνα της πλουτοθηρίας. Εμείς, η νέα γενιά, επιστρέφουμε σ΄ αυτό το όνειρο των παιδικών μας χρόνων και σας αφήνουμε να απολαύσετε μόνοι σας την πολυτελή δυστυχία σας. Ωρα σας καλή.

Γεώργιος Κιντσάκης
«Να αλλάξουμε»
(…) Εχω βαρεθεί να ακούω ότι πάντα φταίνε οι άλλοι, π.χ. οι κερδοσκόποι, οι Γερμανοί, και ότι ο κόσμος έχει βάλει στόχαστρο την Ελλάδα!

Αντί να κοιταχτούμε στον καθρέπτη και να αναρωτηθούμε τι κάναμε λάθος και πώς θα αλλάξουμε, πάντα βρίσκουμε άλλοθι στην δικαιολογία «δεν φταίμε εμείς, φταίνε οι άλλοι». Αντί να δούμε τι κράτος αφήνουμε στην επόμενη γενιά, συνεχίζουμε ακάθεκτοι. Κάθε υποτιθέμενη «κατάκτηση» (π.χ. σύνταξη στα 60 αντί στα 63 ή ακόμα και στα 65) θα καλούνται να την πληρώσουν οικονομικά οι επόμενες γενιές. Αντί να επιθυμούμε να δουλεύουμε παραπάνω για να βοηθήσουμε τις νέες γενιές, θέλουμε όσο το δυνατό λιγότερο βάρος. Και μην τολμήσει κανείς να πει την αλήθεια!

Κάποτε οι Ελληνες θυσιάζονταν για τις επόμενες γενιές. Τώρα τις θυσιάζουν.

Δημήτρης
«Πάντα μας φταίνε οι άλλοι»
(…) Ποσά χρόνια συμμετείχαμε ή ήμασταν μάρτυρες σε σκάνδαλα και διαφθορά και δεν λέγαμε τίποτα. Τώρα που μας κόβουν τον μισθό επαναστατούμε! Η ηθική μας ορίζεται από τον μισθό μας! Και μετά κατηγορούμε τους άλλους ότι είναι συμφεροντολόγοι! (…) Μας φταίνε πάντα όλοι οι άλλοι και βασιλεύουν οι συνωμοσιολόγοι φταίνε οι ΗΠΑ, η Ε.Ε., οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, πάντα κάποιος άλλος και όχι εμείς! Θέλουμε επανάσταση αλλά όχι ευθύνη για τα παρατράγουδα, θέλουμε δικαιοσύνη αρκεί εμείς να εξακολουθούμε να μπορούμε να αδικούμε, θέλουμε αλλαγή χωρίς να αλλάξει τίποτα και θέλουμε συνεχώς «κάποιοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους» και όχι εμείς (…). Είμαστε όλοι υποκριτές σε ένα τριτοκοσμικό έθνος!

Π.Κ.
Πολιτιστικό πρόβλημα
(…) Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι και πολιτιστικό. Και έχει σχέση με αυταπάτες, στρουθοκαμηλισμό, κοινωνική αδιαφορία, απουσία πρωτοβουλίας, ανωριμότητα. Ολα αυτά συνέβαλαν στην ελληνική κρίση. Εχει όμως σημασία να πούμε και πού κολλάει η Αριστερά σε όλα αυτά. (…) Σε δύο κεντρικά σημεία. Για τα χάλια μας φταίνε «οι άλλοι», το ξένο κεφάλαιο, οι τράπεζες, οι πλούσιοι, οι ξένες συλλογικότητες κ.λπ. Αυτό λέγεται μετάθεση ευθυνών.

Κόλλησε τέλεια με την εθνική μας ανωριμότητα και ανευθυνότητα (δεν σημαίνει βεβαίως ότι δεν φταίνε και αυτοί που βιάζονται να δείξουν με το δάχτυλο, αλλά αυτό είναι δευτερεύον: το πρωτεύον είναι ότι φταίμε εμείς. (…) Είναι καλό ο κάθε κλάδος να κυνηγάει συντεχνιακά το συμφέρον του σαν να μην υπάρχει αύριο, αγνοώντας παντελώς το κοινωνικό ή το εθνικό κόστος. Ετσι κάθε κλάδος και κάθε συντεχνία, νομιμοποιούνται να πατούν επί πτωμάτων για να κρατήσουν κεκτημένα και μισθούς (…) όχι μόνο για τους εαυτούς τους, αλλά και για τα παιδιά τους. Και άσε τους άλλους να πάνε στο βόρβορο.

(Οσοι λένε αυτά τα πράγματα παίζουν) τον ρόλο του κακού γονιού που χαϊδεύει όλα τα ελαττώματα του παιδιού του και ανατρέφει ένα τερατάκι που όταν μεγαλώσει θα είναι κακομαθημένος που θα πιστεύει ότι φταίνε οι άλλοι για τις σφαλιάρες που τρώει κάθε μέρα.

DΚ