Το μυστικό της Μπουντεσλίγκα

Ένας ποδοσφαιρικός παράδεισος στην Κεντρική Ευρώπη. Αυτό είναι σήμερα η γερμανική Μπουντεσλίγκα με τη συνεχή εξέλιξη, το έξυπνο μάνατζμεντ και την εντυπωσιακή ανάπτυξη.

«Όταν ο κόσμος μιλά για την κυριαρχία της Πρέμιερ Λιγκ και της Πριμέρα Ντιβισιόν αναφέρονται σε τέσσερις ομάδες στην Αγγλία και δύο στην Ισπανία», λέει ο διευθύνων σύμβουλος της Μπουντεσλίγκα Κρίστιαν Πφένιγκ. «Αλήθεια, πιστεύει ο κόσμος πως όσα συμβαίνουν στην Ισπανία, την Ιταλία και τη Βρετανία είναι πραγματικά το μέλλον; Όχι. Είναι εντελώς μη βιώσιμη κατάσταση».

Πρόσφατα οι Γερμανοί έδωσαν στη δημοσιό- τητα την ετήσια αναφορά τους που καλύπτει την περίοδο 2008-2009, την πρώτη από τότε που ξέσπασε η διεθνής οικονομική κρίση, τον Σεπτέμβριο του 2008. Και τα νούμερα είναι εντυπωσιακά: ο μεγαλύτερος στον κόσμο μέσος όρος εισιτηρίων, κοντά στους 42.000 φιλάθλους ανά αγώνα. Τα έσοδα έφτασαν τα 2,03 δισ. ευρώ, αυξημένα κατά 5,3% σε σχέση με την προηγούμενη σεζόν, ενώ το κόστος των παικτών περιορίστηκε στο 40% των εσόδων των ομάδων. Χαμηλότερος μέσος όρος τιμής των εισιτηρίων, κοντά στα 20 ευρώ, όταν στην Αγγλία είναι 44 ευρώ. Κάθε αγώνας μεταδίδεται ζωντανά στην τηλεόραση. Και τέλος, τρεις διαφορετικές ομάδες κατέκτησαν τον τίτλο στις αντίστοιχες τρεις τελευταίες περιόδους.

«Ο Ζεπ Χέρμπεργκερ συνήθιζε να ρωτά γιατί οι άνθρωποι πηγαίνουν στους ποδοσφαιρικούς αγώνες», λέει ο Πφένιγκ αναφερόμενος στον προπονητή που οδήγησε τη Δυτική Γερμανία στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1954. «Είναι γιατί δεν ξέρουν με τι σκορ θα τελειώσει. Το πρωτάθλημά μας είναι εντελώς απρόβλεπτο».

Μετά τους αγώνες της τελευταίας αγωνιστικής οι πέντε πρώτες ομάδες της βαθμολογίας στη Γερμανία είχαν διαφορά εννέα βαθμών, στην Αγγλία 15 και στην Ισπανία 19.

«Ποιος θα περίμενε ότι θα πετυχαίναμε τέτοια νούμερα; Έχουμε συνδυάσει μία συγκριτικά καλή οικονομική υγεία με την καλή απόδοση στον αγωνιστικό χώρο. Στοιχεία που δείχνουν πόσο επιτυχημένο επιχειρηματικό μοντέλο είναι η Μπουντεσλίγκα», λέει ο Πφένιγκ. Τα τελευταία χρόνια οι γερμανικές ομάδες έχουν ρίξει μεγάλο βάρος στις ακαδημίες τους με εντυπωσιακά αποτελέσματα: «Τα δέκα τελευταία χρόνια κάθε σύλλογος υποχρεούται να έχει αυτό που λέμε εκπαιδευτικά καμπ τα οποία μπορείτε να τα λέτε και ακαδημίες. Τα προγράμματα αυτά τα έχουν παρακολουθήσει 5.000 παίκτες και για πρώτη φορά η Γερμανία είναι πρωταθλήτρια στις κατηγορίες κάτω των 17, 19 και 21 ετών».

«Για την ανάδειξη των παικτών, τα καμπ στοιχίζουν 20 εκατ. ευρώ λιγότερα από το να αγόραζαν έναν Ρονάλντο. Τι είναι καλύτερο; Ένας σούπερ σταρ ή οι υποδομές που θα αναδείξουν τους σούπερ σταρ του μέλλοντος;».

Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση, οι 36 σύλλογοι της πρώτης και δεύτερης κατηγορίας ξόδεψαν συνολικά 107 εκατ. δολάρια για τις ακαδημίες τους το 2008-2009.

[ ΑΙΧΜΕΣ ] Κακέκτυπο
του , Γιώργου Νασμή

Για πολλές δεκαετίες η αγαπημένη συνήθεια των ανθρώπων που κινούσαν τα νήματα στο ελληνικό ποδόσφαιρο ήταν η αντιγραφή.

Το μοντέλο στο οποίο έδειχναν ανέκαθεν αδυναμία ήταν το ιταλικό αλλά δεν περιορίζονταν μόνο σ΄ αυτό. Φαίνεται όμως πως και στην αντιγραφή πήραμε βαθμό κάτω από τη βάση. Γιατί καταφέραμε τελικά να αντιγράψουμε μόνο τα αρνητικά και αντί να κάνουμε βήματα μπροστά κάναμε άλματα προς τα πίσω. Από τους Ιταλούς για παράδειγμα πήραμε τους οργανωμένους οπαδούς, τη βία και το διύλισμα των διαιτητικών αποφάσεων. Από τους Βρετανούς αντιγράψαμε τα χρέη των συλλόγων και από τους επίσης καταχρεωμένους Ισπανούς το μοντέλο της ξεχωριστής διαπραγμάτευσης των τηλεοπτικών δικαιωμάτων. Δεν είναι τυχαίο πως μόνο τη Γερμανία αποφύγαμε να αντιγράψουμε. Αν συνέβαινε αυτό, ουσιαστικά θα βάζαμε τέλος στον παραγοντισμό, αφού το γερμανικό μοντέλο στηρίζεται αποκλειστικά και όχι μεμονωμένα, όπως συμβαίνει στην Ισπανία, στην ανάδειξη των Διοικητικών Συμβουλίων από τους φιλάθλους που αποτελούν και τους μετόχους των συλλόγων. Το γερμανικό μοντέλο προβλέπει συνεχή έλεγχο των οικονομικών, ισονομία, ανταγωνιστικότητα και υπηρεσίες υψηλού επιπέδου προς τους φιλάθλους. Τα αυτονόητα δηλαδή και καθόλου δύσκολα στην εφαρμογή. Όσο όμως στο πρωτάθλημά μας κυριαρχεί το σύνθημα «εμείς να κερδίζουμε και οι άλλοι να πάνε να…» μην περιμένετε προκοπή.