[ 20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ] Προτιμώ την πολιτική ως λειτούργημα

Στις 14 Οκτωβρίου ορκίστηκε για πρώτη φορά βουλευτής. Παράλληλα, η Πέμυ Ζούνη είναι από τους λίγους εκπροσώπους στη Βουλή που δεν άφησαν την καριέρα τους, αλλά συνεχίζουν να εξασκούν το επάγγελμά τους.
Άλλωστε δηλώνει ότι προτιμά την πολιτική ως λειτούργημα και το επάγγελμα ως το μέσο για να παραμένει κανείς ενεργός και οικονομικά ανεξάρτητος. Ως μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων και της Μόνιμης Επιτροπής Ισότητας, Νεολαίας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου θεωρεί ότι οι νευραλγικοί τομείς της Παιδείας και του πολιτισμού είναι δώρα ζωής και θα πρέπει όλοι να δείξουν τη δέουσα προσοχή.

Το πρωί στα βουλευτικά έδρανα, το βράδυ στη μουσική σκηνή…

Σωματικά κουραστικό, αλλά ψυχοδιανοητικά αναζωογονητικό. Η άρση του ασυμβίβαστου των βουλευτών σάς βρίσκει σύμφωνη;

Σαφώς. Προτιμώ την πολιτική ως λειτούργημα. Με το επάγγελμα να σε κρατά ενεργό και ανεξάρτητο οικονομικά πολίτη.

Πώς αισθάνεστε ως «πρωτάκι» στη Βουλή;

Σαν τα (λίγα;) πρωτάκια που αγαπούν το σχολείο. Που ξέρουν ότι το σχολείο δεν είναι μόνο τραυματική εμπειρία, αλλά και δημιουργική ανταλλαγή.

Ενασχόληση με την πολιτική: όνειρο ζωής ή απλώς η ροή των πραγμάτων;

Απλώς η ροή των πραγμάτων.

Προστατευμένη μέσα στον χώρο της τέχνης από τη στιγμή που γεννήθηκα, μάλλον άργησα να περάσω από τις ανάγκες του «εγώ» σε μία συλλογική συνείδηση. Η θητεία σας στον Δήμο Αθηναίων έπαιξε ρόλο στην απόφαση;

Βέβαια. Μπήκα στον Δήμο Αθηναίων το 2003 αρκετά ψαρωμένη και με έκπληξη διαπίστωσα ότι ακόμα και από τη θέση τής αντιπολίτευσης είχα τα περιθώρια να δράσω και να προσφέρω.

Φιλόλογος, ηθοποιός, σκηνοθέτις, καθηγήτρια θεάτρου και χορού, τραγουδίστρια, πολιτικός. Ποια ιδιότητα προτιμάτε;
Υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής, μια κοινή αγωνία κάτω απ΄ όλες αυτές τις ιδιότητες. Το επικοινωνείν. Όλες αυτές οι ενασχολήσεις είναι διαφορετικές εκφάνσεις και διαφορετικοί βαθμοί επικοινωνίας με τους ανθρώπους. Μία αναζήτηση που θα τη χαρακτήριζα «μετά το τυπικόν»!

Η πολιτική χρειάζεται χειροκρότημα;

Το χειροκρότημα είναι η εκδήλωση μιας στιγμιαίας αποδοχής. Η πολιτική δεν πρέπει να είναι ζήτημα εντυπώσεων, είναι κάτι που ελέγχεται σε βάθος χρόνου. Τι έχουν να δώσουν οι άνθρωποι του καλλιτεχνικού χώρου στην πολιτική;

Δεν είναι το επάγγελμα που καθορίζει τη δυνατότητα προσφοράς. Είναι η συγκρότηση, το ήθος, η καλλιέργεια, το εύρος της γνώσης.

«Άρωμα» γυναίκας στο Υπουργικό Συμβούλιο: Πότε θα δούμε ισότιμη πολιτική αντιπροσώπευση;

Δεν είναι απλώς «άρωμα», είναι σημαντικός αριθμός. «Το δημοσιονομικό αδιέξοδο απειλεί την εθνική κυριαρχία», δήλωσε ο Πρωθυπουργός. Αναστρέψιμη η κατάσταση της οικονομίας;

Μη αναστρέψιμος είναι μόνο ο βιολογικός θάνατος. Είμαστε μπροστά σ΄ ένα σταυρόλεξο δισεπίλυτο, για πολύ δυνατούς λύτες. Βλέπω ικανούς και αποφασισμένους ανθρώπους.

Οι 100 μέρες θα είναι αρκετές για να βγει η χώρα από την κρίση;

Είναι το ελάχιστο διάστημα για το δείγμα της πολιτικής γραφής. Φαίνεται ήδη, με τα πρώτα νομοσχέδια, η διαφορά πλεύσης. Και μόνο το νομοσχέδιο για τη διαφάνεια θα έφτανε για να καταλάβει κανείς τις προθέσεις της κυβέρνησης. Τώρα όποιος ισχυρίζεται ότι σε 100 μέρες μπορούν να έχουν καταγραφεί και λυθεί όλα, είναι απλώς ύποπτος Είναι ικανοποιημένοι έως τώρα οι πολίτες;

Ναι. Το ζω καθημερινά. Αντώνης Σαμαράς νέος πρόεδρος της Ν.Δ…

Αν ο Παπανδρέου παρέλαβε μία χώρα σε κρίση, ο Σαμαράς παρέλαβε ένα κόμμα σε παράκρουση…

Παιδεία, ένας τομέας που έχει πληγεί πολλές φορές.

Πληγεί; Ας μην είμαστε επιεικείς. Έχουν διαπραχθεί εγκλήματα. Κι ας είναι το πιο νευραλγικό σημείο. Το «πρώτα ο μαθητής» μπορεί να ξεβολεύει κάποιους, αλλά επενδύει σε ένα υγιές μέλλον.

Το μεγαλύτερο «αγκάθι»;
Τα προβλήματα της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

Οι προτεραιότητες της κυβέρνησης;

Η ανάκτηση της αξιοπιστίας της πολιτικής και αμέσως μετά η πολιτική τής κοινωνικής αλληλεγγύης μαζί με την οικονομική ανάκαμψη.

Τελευταία βλέπουμε συχνά μαθητές στους δρόμους. Έχουν δίκιο;

Έχουν σοβαρούς λόγους. Ακόμα κι αν δεν είχαν, το γεγονός και μόνο ότι τους βλέπουμε στους δρόμους είναι καμπανάκι.

Ο πολιτισμός «χωράει» στις σχολικές αίθουσες;

Ο πολιτισμός είναι ένα δώρο ζωής. Θα έπρεπε- ακόμα και αν τον στερούσαμε απ΄ όλους τους ενηλίκους- να τον «εξοικονομούμε» για τα παιδιά. Ευδοκιμεί καλύτερα σε τρυφερές ψυχές.

Μπορεί να γίνει η χώρα μας ευρωπαϊκό πολιτιστικό κέντρο;

Όχι μόνο μπορεί. Της το χρωστάμε. Αιώνες τώρα. Είναι η πρώτη φορά, έπειτα από πολλά χρόνια, που μία κυβέρνηση το συνειδητοποιεί.

Με ποιον τρόπο;
Πολύ απλά! Με το να κοιτάξεις το χαρτοφυλάκιο με την ίδια προσοχή και σοβαρότητα που θα κοίταζες την εθνική άμυνα ή την εξωτερική πολιτική ή τα οικονομικά. Κάτι που ήδη γίνεται. Δεν είναι τυχαία η συνύπαρξη πολιτισμού- αθλητισμού- τουρισμού σε ένα υπουργείο.