[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το θράσος του «μαύρου» χρήματος

Bγήκαμε με τη συνάδελφο που καλύπτει τα κοσμικά θέματα, από την παραλιακή αίθουσα που είχε φιλοξενήσει την επίδειξη μόδας γνωστής σχεδιάστριας ρούχων. Πήγαμε να πάρουμε τα αυτοκινητάκια μας, που είχαμε αφήσει έξω από το κέντρο. Ο «αρχιπαρκαδόρος», που κράταγε τα κλειδιά, μας είπε κοφτά και επιτακτικά: «Αφήνετε εδώ από δέκα ευρώ η καθεμιά και παίρνετε τα αυτοκίνητα από το παιδί!». Αποφασίσαμε να μην παραστήσουμε τις χαζές ξανθές. Τον ρωτήσαμε, λοιπόν, γιατί ζητά αμοιβή- και μάλιστα συγκεκριμένη- για ένα πάρκινγκ που ανήκει στο κέντρο και δεν αναφέρει πουθενά για πληρωμή ανά ώρα. Κάναμε, ακόμα, την «καυτή» ερώτηση: «Θα μας δώσετε απόδειξη;». Τότε, η αντιμετώπιση άλλαξε. «Ε, καλά, δεν υπάρχει απόδειξη», ψέλλισε. «Δώστε ό,τι θέλετε».

Συνέχισε, όμως, να παίρνει τα δεκάρικα σωρηδόν από τους εκατοντάδες υπόλοιπους θεατές της επίδειξης ή τουλάχιστον όσους «μασάγανε». Λίγες ημέρες πριν, το ίδιο σκηνικό είχε παιχθεί στο Ζάππειο, όπου η άτυπη «ταρίφα» για το πάρκινγκ του καφέ- εστιατορίου είχε καθοριστεί αυθαίρετα στα 15 ευρώ. Και εκεί, η θρασύτατη απαίτηση έγινε παράκληση να αφήσουμε «ό,τι θέλουμε», όταν τέθηκαν τα θέματα του «γιατί» και της απόδειξης. Άκουσα τη συνάδελφο, που ψηφίζει πάντα συντηρητικά, να λέει έξαλλη: «Εάν ο Γιώργος στριμώξει όλους αυτούς τους “εξυπνάκηδες” απατεώνες, θα τον ψηφίσω την άλλη φορά και με τα δυο μου χέρια!». Μίλησε κανείς για φοροδιαφυγή, παραοικονομία και έλλειψη κρατικών εσόδων; Ας κάνει μια βόλτα, έτσι για να πάρει μια γεύση μαύρου χρήματος, στα φαγάδικα, τα κέντρα διασκέδασης και τα υπαίθρια πάρκινγκ…